Benedykt Zientara: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 21 bajtów ,  2 miesiące temu
m
zmiana nazwy kategorii, pisownia nazw cmentarzy, dr. red. przy użyciu AWB
m (Dodanie informacji o wydaniu książki w drugim obiegu)
Znaczniki: VisualEditor Z internetu mobilnego Z wersji mobilnej
m (zmiana nazwy kategorii, pisownia nazw cmentarzy, dr. red. przy użyciu AWB)
 
== Życiorys ==
Przed [[II wojna światowa|II wojną światową]] uczył się w [[Zegrze|Zegrzu]]. Pod koniec wojny kształcił się na tajnych kompletach w [[Ożarów Mazowiecki|Ożarowie Mazowieckim]]. W 1947 zdał [[Matura|maturę]] w [[Warszawa|Warszawie]], w [[XXI Liceum Ogólnokształcące im. Hugona Kołłątaja w Warszawie|XXI LO im. Hugona Kołłątaja]]. Następnie rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W 1949 został asystentem w Muzeum Historycznym miasta stołecznego Warszawy, a rok później na Uniwersytecie Warszawskim. Na tej uczelni pracował do końca życia. W latach 1953–1961 był także pracownikiem [[Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk|Instytutu Historii PAN]]. W 1954 uzyskał stopień kandydata nauk ([[Doktor (stopień naukowy)|doktora]]) na podstawie pracy ''Dzieje małopolskiego hutnictwa żelaznego w XIV–XVII w.'' napisanej pod kierunkiem [[Marian Małowist|Mariana Małowista]]. W 1961 habilitował się na podstawie pracy ''Kryzys agrarny Marchii Wkrzańskiej w XIV w.'' W 1967 otrzymał stanowisko docenta, w 1971 tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1981 profesora zwyczajnego. [[20 sierpnia]] [[1980]] roku podpisał [[apel 64]] uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze [[Sierpień 1980|strajkującymi robotnikami]]<ref>Apel (dokument KSS KOR, Archiwum Opozycji IV/04.05.43 [b.n.s])</ref>. Jego książka ''Despotyzm i tradycje demokratyczne w dawnej historii Rosji'' została wydana w [[Wydawnictwo podziemne|drugim obiegu]] w 1983 roku nakładem Biblioteki Obserwatora Wojennego<ref>{{Cytuj |autor = Benedykt Zientara |tytuł = Despotyzm i tradycje demokratyczne w dawnej historii Rosji |data = 1983}}</ref>. SpoczywaZostał pochowany na [[Cmentarz Bródnowski|Cmentarzucmentarzu Bródnowskim]] (kw. 11B-1-27).
[[Plik:Grób Benedykta Zientary.jpg|mały|Grób prof. Benedykta Zientary]]
Jego żoną była Maria Płaczkowska. Miał trzech synów: Piotra, Andrzeja i Wawrzyńca.
[[Kategoria:Polscy mediewiści]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Ożarowem Mazowieckim]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzucmentarzu Bródnowskim w Warszawie]]
[[Kategoria:Sygnatariusze Apelu 64]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1928]]