Judeochrześcijanie: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 53 bajty ,  2 miesiące temu
m
 
=== Okres schyłkowy judeochrześcijaństwa w Palestynie po upadku powstania Bar-Kochby ===
Po upadku pierwszego powstania ([[wojna żydowska (66–73)]]) judeochrześcijanie wrócili z Pelli do Jerozolimy, dzięki czemu tamtejsza wspólnota się odrodziła. Jak podawał [[Euzebiusz z Cezarei]], zwierzchnictwo nad gminą objął [[Symeon (syn Kleofasa)|Szymon]] „krewny Jezusa”. Wpływy judeochrześcijan na życie pierwotnego Kościoła malał, bowiem wzrastała liczebność chrześcijan wywodzących się z pogaństwa. Upadek [[Powstanie Bar-Kochby|powstania Bar-Kochby]] (132–135) położył kred judeochrześcijaństwu w Jerozolimie. Judeochrześcijan dotknęły prześladowania ze strony Bar-Kochby, a Rzym wdrożył silne represje przeciwko Żydom, które automatycznie dotknęły również judeochrześcijan, którzy w tym czasie, w większości byli potomkami chrześcijańskich rodzin pochodzenia żydowskiego. Jerozolima została zhelenizowana, a wstęp Żydów do niej został zabroniony. Judeochrześcijanie rozproszyli się do [[Galilea|Galilei]], górnej [[Transjordania|Transjordanii]], [[Perea (region)|Perei]], ale także do Egiptu[[Egipt]]u i Mezopotamii. W obrębie Kościoła powstały dwie grupy: judeochrześcijanie trwający przy rygorystycznym przestrzeganiu Prawa Mojżeszowego i zasad judaizmu (''Ecclesia ex circumcisione''), oraz wywodzący się z pogaństwa, którzy przyjęli tylko część przepisów Starego Testamentu (''Ecclesia et gentibus''). W II wieku postępował proces izolacji wspólnot judeochrześcijańskich, do czego przyczynił się brak postępów w misji w stosunku do Żydów, a samo judeochrześcijaństwo zaczęło nabierać cech typowych dla sekt. [[Ojcowie Kościoła]] wskazując na zróżnicowane, zwalczające się ugrupowania opisywali judeochrześcijan jako heretyków. Wraz ze zdominowaniem i odrzuceniem judeochrześcijan zarówno przez poganochrześcijan jak i judaizm rabiniczny nastąpiła całkowita marginalizacja tej grupy{{r|EK}}. Sukcesywnie, aż po IV wiek wspólnoty judeochrześcijańskie schodziły na boczny tor chrześcijaństwa{{odn|Maier|2002|s=335}}. Na terenie Palestyny zanikły w drugiej połowie II wieku, a w pozostałych miejscach (Syria, Mezopotamia) przetrwały do IV i V wieku. Ostateczny kres istnienia judeochrześcijaństwa przyniósł najazd perski ([[Wojna bizantyńsko-sasanidzka (602–628)|wojna bizantyńsko-sasanidzka]]) w VII wieku{{r|EK}}.
 
== Nurty judeochrześcijańskie ==