Grigorij Zinowjew: Różnice pomiędzy wersjami

Dodany 1 bajt ,  9 miesięcy temu
m
(Zobacz też przed przypisy)
m (→‎Życiorys: lit.)
1 czerwca 1907 na V zjeździe SDPRR w [[Londyn]]ie wybrany na zastępcę członka Komitetu Centralnego SDPRR (jako jeden z 22 zastępców członków i jeden z 10 zastępców członków-bolszewików)<ref>[http://www.knowbysight.info/2_KPSS/04016.asp ''Центральный Комитет, избранный V-м съездом РСДРП 19.5(1.6).1907, кандидаты в члены'']</ref>. W 1908 aresztowany, po trzech miesiącach uwolniony z uwagi na stan zdrowia, pozostawał pod nadzorem policyjnym. W październiku 1908 zbiegł za granicę. Wraz z Leninem i [[Lew Kamieniew|Lwem Kamieniewem]] redagował w [[Genewa|Genewie]] pismo „Proletariusz” ([[język rosyjski|ros.]] „Пролетарий”). Po ostatecznym rozłamie w SDPRR, w styczniu 1912 wybrany w skład siedmioosobowego Komitetu Centralnego [[Bolszewicy|SDPRR(b)]]<ref>[http://www.knowbysight.info/2_KPSS/04019.asp ''Центральный Комитет, избранный VI-й конференцией РСДРП(б) 17(30).1.1912, члены'']</ref><ref>Daniels, 1997, s. 25.</ref>. W czasie [[I wojna światowa|I wojny światowej]] wspólnie z Leninem napisał i opublikował w 1915 pracę ''Socjalizm i wojna'' ([[język rosyjski|ros.]] ''Социализм и война''), polemiczną wobec przywódców [[Druga Międzynarodówka|II Międzynarodówki]].
 
Po [[rewolucja lutowa 1917|rewolucji lutowej]] i obaleniu [[samodzierżawie|caratu]] w 1917 wrócił do Rosji. Został szefem organizacji partyjnej bolszewików w Piotrogrodzie. Po nieudanej próbie bolszewickiego zamachu stanu w lipcu 1917 ukrywał się, podobnie jak Lenin. W październiku 1917 był jednym z dwóch członków Komitetu Centralnego SDPRR(b) (obok [[Lew Kamieniew|Lwa Kamieniewa]]), któryktórzy głosowali przeciw [[rewolucja październikowa|zbrojnemu przejęciu władzy]] przez bolszewików, co więcej swój sprzeciw wyrazili publicznie w gazecie wydawanej przez [[Maksim Gorki|Maksyma Gorkiego]]. Zinowiew i Kamieniew opowiadali się wówczas za utworzeniem rządu koalicyjnego rosyjskich partii socjalistycznych: socjaldemokratów (bolszewików i mienszewików) i [[Partia Socjalistów-Rewolucjonistów|eserowców]]<ref>Rabinowitch (1978), s. 206</ref>.
 
W 1918 stanął po stronie Lenina w sprawie zawarcia [[Traktat brzeski|pokoju brzeskiego]]; przewodniczący Rady Delegatów Robotniczych w Piotrogrodzie, domagał się wzmożenia „czerwonego terroru”. W latach 1919-1926 Zinowjew był przewodniczącym Komitetu Wykonawczego [[Międzynarodówka Komunistyczna|Kominternu]]. Głosił hasło rewolucji światowej i postulował o jak najszybsze przeniesienie rewolucji na inne kraje, widząc w [[kapitalizm]]ie zagrożenie dla [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]. Jednocześnie przeciwstawiał się wtedy współpracy z partiami socjaldemokratycznymi, które określał mianem „socjalfaszystowskich”<ref>Rabinowitch (1978), s. 341</ref>.