Pole Marsowe (Petersburg): Różnice pomiędzy wersjami

Rozmiar się nie zmienił ,  3 miesiące temu
m
m (→‎W okresie rewolucji i w ZSRR: drobne redakcyjne)
m (→‎W okresie rewolucji i w ZSRR: drobne redakcyjne)
Po lutym 1917 r. Pole Marsowe stało się miejscem pamięci poległych uczestników rewolucji. 23 marca/[[5 kwietnia]] [[1917]] na placu odbył się uroczysty pogrzeb 184 bojowników, którzy zginęli w starciach z wojskami lojalnymi wobec obalonego cara. Na uroczystość pogrzebową przybyło ok. 800 tys. osób<ref name="Olga Małecka-Malcew">Olga Małecka-Malcew (pod redakcją), ''Petersburg'', seria wydawnicza Miasta Marzeń (Biblioteka Gazety Wyborczej)</ref>. 18 czerwca/1 lipca 1917 r. na Polu Marsowym odbyła się demonstracja<ref name=":1" />, która zgromadziła od 400 tys.<ref>M. Wilk, ''Petersburg. Stara i nowa historia'', Wyższa Szkoła Studiów Międzynarodowych, Łódź 2003, ISBN 8388504177, s. 247.</ref> do pół miliona uczestników<ref name=":1" />. Demonstracja miała być aktem poparcia dla nowej ofensywy rosyjskiej armii, byli na niej obecni przedstawiciele Rządu Tymczasowego oraz głównych partii robotniczych. Wbrew oczekiwaniom organizatorów większość zgromadzonych przybyła na miejsce z transparentami domagającymi się przekazania władzy w ręce rad, rezygnacji z ofensywy i usunięcia z rządu ministrów-kapitalistów<ref>M. Wilk, ''Petersburg. Stara i nowa historia'', Wyższa Szkoła Studiów Międzynarodowych, Łódź 2003, ISBN 8388504177, s. 247.</ref>.
[[Plik:2020-03-28 - Field of Mars - Photo 2.jpg|mały|Pomnik rewolucjonistów na Polu Marsowym - wieczny ogień]]
Po zwycięstwie [[Rewolucja październikowa|rewolucji październikowej]] i podczas [[Wojna domowa w Rosji|wojny domowej w Rosji]] na Polu Marsowym chowano poległych i zmarłych działaczy bolszewickich<ref name=":1" />. W 1918 r. na Polu Marsowym zostali pochowani zabici w zamachach w 1918 r. szef Czeka w Piotrogrodzie [[Moisiej Uricki]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Моисей Соломонович Урицкий {{!}} Государственное управление в России в портретах |data dostępu = 2021-07-08 |url = http://deduhova.ru/statesman/moisej-solomonovich-uritskij/ |język = ru-RU}}</ref> komisarz ludowy prasy, propagandy i agitacji [[W. Wołodarski]], [[Strzelcystrzelcy łotewscy]]<nowiki/> uczestniczący w walkach podczas [[Powstanie jarosławskie|powstania w Jarosławiu w lipcu 1918 r.]], a także ich dawny komisarz [[Siemion Nachimson]], który został w Jarosławiu rozstrzelany przez [[Biali (Rosja)|białych]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Бомбить Ярославль! |data = 2018-06-30 |data dostępu = 2021-06-29 |opublikowany = www.kommersant.ru |url = https://www.kommersant.ru/doc/3669956 |język = ru}}</ref><ref name=":1" />. W tym samym roku pochowano w tym miejscu czerwonego dowódcę [[Rudolf Siwers|Rudolfa Siwersa]]<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Энциклопедия Санкт-Петербурга: Борцам революции, памятник |data dostępu = 2021-06-29 |opublikowany = www.encspb.ru |url = http://www.encspb.ru/object/2805470579?lc=ru}}</ref>. W 1919 r. na Polu Marsowym pochowano uczestników [[Ofensywa Armii Północno-Zachodniej na Piotrogród|bitwy o Piotrogród]]<ref name=":1" />, a także poległego komisarza [[Nikołaj Tołmaczow|Nikołaja Tołmaczowa]]<ref name=":2" />. 7 listopada 1919 r. na Polu Marsowym urządzono kompleks pomnikowy ku czci poległych rewolucjonistów, według wyłonionego drogą konkursu projektu [[Lew Rudniew|Lwa Rudniewa]]<ref name=":2" />. Na granitowych płytach pomnika, otaczających płyty nagrobne, zapisano inskrypcje ku czci rosyjskich rewolucjonistów autorstwa [[Anatolij Łunaczarski|Anatolija Łunaczarskiego]]<ref name=":2" />. W porządkowaniu Pola Marsowego i urządzaniu pomnika brali udział sami mieszkańcy miasta<ref>M. Wilk, ''Petersburg. Stara i nowa historia'', Wyższa Szkoła Studiów Międzynarodowych, Łódź 2003, ISBN 8388504177, s. 275.</ref>. Kolejne pochówki działaczy partyjnych i wojskowych odbywały się na Polu Marsowym jeszcze do 1933 r.<ref name=":1" /> Miejsce otrzymało również nazwę Placu Ofiar Rewolucji<ref>M. Wilk, ''Petersburg. Stara i nowa historia'', Wyższa Szkoła Studiów Międzynarodowych, Łódź 2003, ISBN 8388504177, s. 278.</ref>. W [[Lata 20. XX wieku|latach 20. XX w.]] w bezpośrednim sąsiedztwie pomnika zaaranżowano ogrody miejskie. W [[1957]] pod kierunkiem architekta [[Sołomon Majofis|Sołomona Majofisa]] dokonano rekonstrukcji centralnej części pomnika. W tym samym roku zapalono na nim pierwszy w Związku Radzieckim wieczny ogień<ref name=":2" />.
 
=== Po 1991 r. ===
19 132

edycje