Ziemiaństwo: Różnice pomiędzy wersjami

Dodany 1 bajt ,  3 miesiące temu
m
(lit., int.)
 
 
== Ziemiaństwo w Polsce ==
W [[język staropolski|języku staropolskim]] termin „ziemiaństwo” oznaczał [[szlachta|szlachtę]] zamieszkującą określoną [[Ziemia (administracja)|ziemię]], ale także wszystkich, którzy zajmowali się [[rolnictwo|rolnictwem]] – uprawiali [[Gleba|ziemię]] – (a więc również [[chłopi|chłopów]]). Tak szeroki zakres pojęcia był używany jeszcze do połowy XIX w.<ref>{{cytuj stronę |url = http://biznes.pwn.pl/haslo/4001468/ziemianie.html |tytuł = ''Ziemianie'' w PWN Biznes |data dostępu = 2012-04-04}}</ref> Najczęściej jednak ''ziemianami'' nazywano szlachtę-posesjonatów. Od połowy XIX w. do ziemiaństwa zaliczano posiadaczy majątków powyżej 50 [[hektar|ha]]. Byli to najczęściej przedstawiciele dawnej [[Magnateria polska|magnaterii]] (często posiadający [[Tytuły szlacheckie|tytuły arystokratyczne]]) oraz średniej i drobnej szlachty. W [[II Rzeczpospolita|II Rzeczypospolitej]] ziemiaństwo stanowiło 70 tysięcznatysięczną grupę, w której rękach znajdowało się około 25% użytków rolnych i prawie 50% lasów. Przed wojną obszar ten zmniejszył się o około 1,9 mln ha, czyli o 20%. Nadal istniały olbrzymie [[ordynacja rodowa|ordynacje]] [[Radziwiłłowie|Radziwiłłów]], [[Czartoryscy|Czartoryskich]], [[Zamoyscy|Zamoyskich]] czy [[Potoccy|Potockich]]<ref>Andrzej Albert, ''Najnowsza historia Polski 1914–1993'', Warszawa 1995.</ref>.
 
W okresie okupacji 1939–1945 Niemcy, a po 17 września Związek Sowiecki, rozpoczęły planową likwidację najświatlejszej części społeczeństwa: profesorów uniwersytetów, ziemian, wyższych urzędników, księży i oficerów. Na terenach przyłączonych do Rzeszy Niemcy zagarnęli polskie majątki ziemskie usuwając, właścicieli, mordując i zamykając w obozach. Nakazali likwidację [[Związek Ziemian|Związku Ziemian]]. Pięciu spośród siedmiu prezesów okręgów Związku Ziemian zostało przez Niemców zamordowanych. Ten sam los spotkał Prezesa Rady Naczelnej ZZ Adolfa Bnińskiego z Gułtów, byłego wojewodę poznańskiego i senatora RP. W lipcu 1941 roku został aresztowany przez Gestapo za odmowę podpisania odezwy niemieckiej do narodu polskiego w sprawie wspólnej akcji antyradzieckiej i w jesieni 1942 roku po torturach zamordowany.