Kapizm: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 19 bajtów ,  1 miesiąc temu
m
== Cechy malarstwa ==
[[Plik:Zygmunt Waliszewski - Uczta u Benvenuta Celliniego tzw. renesansowa.jpg|thumb|250px|Zygmunt Waliszewski – ''Uczta renesansowa'', 1933]]
Podstawowe założenia koloryzmu zostały ukształtowane pod wpływem francuskich [[postimpresjonizm|postimpresjonistów]] (głównie [[Paul Cézanne|Cézanne’a]] i Bonnarda), czemu towarzyszyły inspiracje [[barok]]owym malarstwem weneckim<ref>''Wielka encyklopedia PWN'', t. 13, s. 250.</ref>. Artyści wykształcili sposób malowania na gruncie koncepcji malarskiej wraz z operowaniem zarówno kolorem, który tworzył kompozycję, przestrzeń i światło, jak i fakturą. Akcentowanie go w kompozycji osłabiało znaczenie formy, gdyż według własnego sformułowania kapiści „kształtowali formę kolorem”; był on ważniejszy od konstrukcji, miał też decydować o nastroju całego przedstawienia. W tym celu posługiwali się wielobarwną fakturą, odtwarzając rzeczywistość jako zagęszczoną materię rozedrganych plam barwnych. Zasadniczo unikali czerni, za to z upodobaniem operowali barwami ciepłymi (czerwień, żółć, oranż), zaznaczając cienie chłodnymi (zieleń, błękit). Stosowali jasne kolory, rozjaśnione bielą, często nakładane drobnymi plamkami, lecz w efekcie tworzące jednolitą materię malarską. Wprowadzając w nią kontrast, osiągali „dźwięczność koloru” i uprawiali „gry barwne”, które J. Czapski wyjaśniał tak: „Płaszczyzna gładka w zestawieniu z jaśniejszą plamą ciemnieje, przy ciemnej jaśnieje, płaszczyzna szara w zestawieniu z czerwoną zielenieje itp. Na tym polega gra barwna.”<ref name=Historia-384>''Historia malarstwa polskiego'', dz. cyt., s. 384.</ref>.
 
Skupiając się na kwestiach czysto malarskich, w zakresie tematyki kapiści odrzucali treści literackie i historyczno-anegdotyczne z jakąkolwiek symboliką czy odwołaniami do literatury. Negując wartość malarstwa historycznego i symbolicznego wykorzystującego artystyczną iluzję, nie zajmowali się przekazem w swych obrazach, które pozbawione aluzji i dwuznaczności, miały być bezpośrednie i czytelne. Dlatego sięgali do tematyki niezwykle prostej, jaką stanowiły pejzaże (często niezbyt malownicze), martwe natury (często bukiety kwiatów), portrety (częściej kobiece) oraz sceny figuralne we wnętrzach. Konkludując powyższe, J. Cybis stwierdzał w artystycznym credo, iż obraz ma być jedynie kreacją plastyczną, realizacją malarskiego piękna, bez uwzględniania treści ideowej, myślowej, gdyż chodzi tylko o „kwalitet”, a nie poszukiwanie treści<ref>''Historia malarstwa polskiego'', dz. cyt., s. 386.</ref>.
|styl = środek
}}
Prowadzili też działalność publicystyczną (Czapski, Cybis, Jarema, Szczepański, Potworowski), wyrażającą się w żartobliwej opinii, że „co drugi kapista pisze, a co trzeci maluje”; podejmowali nawet eksperymenty teatralne (Jarema)<ref>'' name=Historia-384 malarstwa polskiego'', dz. cyt., s. 384.</ref>.
[[Plik:Dorota Seydenmann Słoneczniki.jpg|thumb|250px|Dorota Seydenmann – ''Słoneczniki'', przed 1939]]
[[Plik:Peter Potworowski, Black Cow, 1954.jpg|thumb|250px|Piotr Potworowski – ''Czarna krowa'', 1954]]
15 962

edycje