Teoria de Broglie’a-Bohma: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 241 bajtów ,  4 miesiące temu
Doprecyzowano, iż pojęcie spinu w teorii Bohma jest związane wyłącznie z postacią funkcji falowej - która dla cząstek ze spinem jest wieloskładnikowa (spinor), a nie jednoskładnikowa - jak to jest dla czastki bez spinu.
(Objaśniono ppjęcia kreacji i anihilacji kwantów pól w koncepcji teorii Bohma.)
Znaczniki: VisualEditor Z internetu mobilnego Z wersji mobilnej Zaawansowana edycja mobilna
(Doprecyzowano, iż pojęcie spinu w teorii Bohma jest związane wyłącznie z postacią funkcji falowej - która dla cząstek ze spinem jest wieloskładnikowa (spinor), a nie jednoskładnikowa - jak to jest dla czastki bez spinu.)
Znaczniki: VisualEditor Z internetu mobilnego Z wersji mobilnej Zaawansowana edycja mobilna
Aby opisać ruch cząstek posiadających [[Spin (fizyka)|spin]] wystarczy nieco zmodyfikować równanie fali pilotującej, jak i hamiltonian równania Schrödingera{{r|Dürr2013-s}}. Najistotniejsze jest to, że:
 
'''Spin nie jest traktowany w mechanice de Broglie’a-Bohma jako własność posiadana lokalnie przez cząstkę, analogicznie jak wektor położenia cząstki (np. nie jest tu sensowne stosowane czasem przyrównywanie spinu do klasycznego [[Moment pędu|wektora momentu pędu]] ciała obracającego się): obecność spinu przejawia się tylko w tym, że funkcja falowa jest spinorem, tj. ma wiele składników (jak wektor), które są funkcjami czasu i współrzednych przrstrznnych''' (dla cząstek bez spinu funkcja falowa miała tylko jeden składnik, jedną wartośćskładową). Przykładami takich funkcji falowych wieloskładnikowych są rozwiązania [[Równanie Pauliego|równania Pauliego]] i [[Równanie Diraca|równania Diraca]].
 
Ilość składników funkcji falowej jest ściśle określona przez samą mechanikę kwantową: np. dla pojedynczej cząstki nierelatywistycznej o spinie 1/2 funkcja falowa jest dwuskładnikowa i ma postać <math>\psi:\mathbb{R}^3 \times \mathbb{R} \to \mathbb{C}^2,</math> a w przypadku <math>N</math> identycznych cząstek ma <math>2^N</math> składników i <math>\psi:\mathbb{R}^{3N} \times\mathbb{R} \to \mathbb{C}^{2^N}</math>(szczegółowo omówiono to niżej).
przy czym dla N identycznych fermionów przestrzeń ta ma postać <math>\mathbb{C}^d =(\mathbb{C}^4)^{\otimes N}</math> i ma wymiar <math>4^N,</math> a zbiór wartości tej funkcji ma postać kolumny <math>4^N</math> składowych.
 
(4) Rozszerzenie to nie jest Lorentzowsko nieimiennicze, gdyż trzeba wyróżnić układ współrzędnych, w którym w tych samych chwilach czasu <math>t</math> określa się aktualną konfigurację <math>Q(t)</math> oraz oblicza prąd prawdopodobieństwa <math>\mathbf{j_k}</math> oraz gęstość <math>\rho={\psi^\dagger \psi}</math> w punkcie <math>Q(t).</math> Ta niekonwariantność jest istotna na poziomie pojedynczych cząstek. Jednak '''statystyczne przewidywania''' teorii Bohma-Diraca są identyczne, jak dla teorii Diraca, ponieważ (i) z założenia są spełnione w wybranym układzie odniesienia (ii) transformują się zgodnie z transformacją Lorentza do innych układów odniesienia,. dlategoZ tego względu wyróżniony układ odniesienia nie może być wykryty przez żaden eksperyment.
 
=== Teoria relatywistyczna – problem foliacji (podziału) czasoprzestrzeni ===