Maksymus z Hiszpanii: Różnice pomiędzy wersjami

Rozmiar się nie zmienił ,  11 miesięcy temu
popr. definicja, dr.red. [u Rzymian nie było generałów, a zwykli naukowcy/badacze to jeszcze nie "uczeni"], interpunkcja + szablon niedoróbek
[wersja przejrzana][wersja przejrzana]
m (MalarzBOT: poprawki)
(popr. definicja, dr.red. [u Rzymian nie było generałów, a zwykli naukowcy/badacze to jeszcze nie "uczeni"], interpunkcja + szablon niedoróbek)
 
{{Dopracować|tłumaczenie=2021-12|styl=2021-12|nierzetelne=2021-12}}
{{Władca infobox
|władca = Maksymus z Hiszpanii
|opis faksymile =
|dewiza =
|1. tytuł = [[Cesarze rzymscy|Cesarz rzymski]] (półwysepPółwysep Iberyjski)
|1. od = [[409]]
|1. do = [[411]]
|wikicytaty =
}}
'''Maksymus''', właściwie '(''Maximus''', zwany też '''Maximus Tiranus''') – [[Starożytny Rzym|rzymski]] uzurpator panujący międzyw latach 409 a -411 rokiem na terenieobszarze [[Półwysep Iberyjski|półwyspuPółwyspu Iberyjskiego]]., Cesarzemogłoszony ogłosiłcesarzem go generałprzez [[Gerontiusz]]a, który być może był z nim spokrewnionyspokrewnionego.
 
Stosunki między Gerontiuszem a [[Konstantyn III (cesarz rzymski)|Konstantynem III]] są bardzo zagadkowe. Gerontiusz był jego generałem,wodzem i możliwe, także że jednym z tych, którzy proklamowali go cesarzem. Nie wiadomo dlaczego Gerontiusz w końcu obrócił się przeciwko swojemu suwerenowi. W 409 roku Konstantyn wysłał go wraz ze swoim synem, [[Konstans II (cesarz rzymski)|Konstansem]], na czele armii do Hiszpanii, gdzie mieli stłumić bunt podniesiony przez krewnych cesarza [[Flawiusz Honoriusz|Honoriusza]]. Po zwycięstwie Konstans powrócił z jeńcami do ojca, a Gerontiusz został z większością sił w Hiszpanii. Wkrótce potem ogłosił Maksymusa nowym cesarzem Rzymu<ref name=Drinkwater-284>Drinkwater J. F. , [https://www.jstor.org/stable/526818 ''The Usurpers Constantine III (407-411) and Jovinus (411-413)'', ''Britannia''], '''29''' (1998), s. 284</ref>. Część uczonychbadaczy sugeruje, że posunięcie to mogło być efektem strachu wodza przez odsunięciem go od armii przez Konstantyna<ref name=Kul-124>Kulikowski Michael, [https://www.jstor.org/stable/1089094 ''The Career of the 'Comes Hispaniarum' Asterius'', ''Phoenix''], '''54''' (2000), s. 124</ref>. Inni wskazują, że być może liczył, iż tym posunięciem zyska sobie przychylność Honoriusza. Tak się jednak nie stało i nie otrzymał on żadnej pomocy z Italii, gdy wystąpił otwarcie przeciwko Konstantynowi III.
 
Maksymus wydaje się być tylko figurantem, choć wiadomo, że bił monety z własnym wizerunkiem w mennicy w Barcino, a z innych wykopalisk wiadomo, że w czasieza jego rządów zreperowanonaprawiono miejscowe mury. Po klęsce Gerontiusza w Hiszpanii i zwycięstwie prawowitego cesarza Honoriusza, Maksymus "zbiegł w głąb Hiszpanii razem z barbarzyńcami"<ref name="B">Paweł Orozjusz, [https://sites.google.com/site/demontortoise2000/orosius_book7|''Historia przeciwko poganom'']</ref>.
 
Wśród uczonychnaukowców pojawiają się głosy identyfikujące uzurpatoratego Maksymusauzurpatora z lat 409-411 z Maksymusem, który między 419 a 421 rokiem wszczął rebelię na terenie Hiszpanii<ref name=Kul-124/>. Według [[Marcellinus Komes|Marcellinusa Komesa]] po klęsce buntu Maksymus został przewieziony do [[Rzym]]u i ścięty w 422 roku.
 
== Przypisy ==