Paweł VI: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 66 bajtów ,  4 miesiące temu
m (kat.)
W latach 1922–1954 służył w Sekretariacie Stanu Stolicy Apostolskiej, gdzie razem z [[Domenico Tardini]]m uważany był za najbliższego i najbardziej wpływowego doradcę papieża [[Pius XII|Piusa XII]]. W 1954 roku papież mianował go arcybiskupem Mediolanu. W 1958 kreowany kardynałem przez [[Jan XXIII|Jana XXIII]], po którego śmierci uważano go za [[Papabile|jednego z najprawdopodobniejszych następców]]{{odn|Hebblethwaite|1993|s=322-323}}.
 
Kontynuował [[Sobór Watykański II]], który zamknął w 1965 roku. Po zakończeniu prac soboru zajął się interpretacją i realizacją postanowień. Jego stanowisko w sprawie kontroli urodzeń w encyklice ''[[Humanae vitae]]'' było często kwestionowane, zwłaszcza w [[Europa Zachodnia|Europie Zachodniej]] i [[Ameryka Północna|Ameryce Północnej]].
 
Jego stanowisko w sprawie kontroli urodzeń w encyklice ''[[Humanae vitae]]'' było często kwestionowane, zwłaszcza w [[Europa Zachodnia|Europie Zachodniej]] i [[Ameryka Północna|Ameryce Północnej]].
 
20 grudnia 2012 papież [[Benedykt XVI]] potwierdził heroiczność jego cnót. 19 października 2014 został [[Proces beatyfikacyjny Pawła VI|beatyfikowany]] przez papieża [[Franciszek (papież)|Franciszka]], a 14 października 2018 kanonizowany.
 
=== Biskup ===
1 listopada 1954 papież [[Pius XII]] mianował go na [[Archidiecezja mediolańska|arcybiskupaarcybiskupem Mediolanu]]. [[sakra|Sakrę]] [[biskup]]ią przyjął 12 grudnia 1954 w [[Rzym]]ie z rąk kardynaładziekana Kolegium Kardynalskiego [[Eugène Tisserant|Eugène’a Tisseranta]] (dziekana Kolegium Kardynalskiego){{r|FIU}}. [[Ingres]] odbył się 6 stycznia 1955{{odn|Dopierała|2019|s=989}}. Cieszył się opinią „arcybiskupa robotników”; wielokrotnie w swoich wystąpieniach podkreślał znaczenie sprawiedliwości społecznej{{r|Kelly}}. W pierwszych miesiącach Montini wygłaszał przemówienia dla pracowników, członków związków i stowarzyszeń{{odn|Hebblethwaite|1993|s=266}}. Odwiedzał zakłady pracy, powoływał do życia i często wizytował nowe parafie, był inicjatorem budowy nowych kościołów. Zbudował 97 kościołów, 32 kaplice i przeprowadził 694 wizytacje{{odn|Dopierała|2019|s=988}}.
 
Jego wystąpienia publiczne zostały zauważone nie tylko w Mediolanie, ale także w Rzymie. Był uważany {{kto|data=2021-09}} za liberalnego, kiedy prosił świeckich, aby kochali nie tylko katolików, ale także osoby innych wyznań{{odn|Hebblethwaite|1993|s=273}}. W 1957 przyjął grupę duchownych anglikańskich odwiedzających Mediolan{{odn|Hebblethwaite|1993|s=714-715}}. W listopadzie tegoż roku zorganizował trzytygodniową wielką misję w Mediolanie. Ufundował na tamtejszym Katolickim Uniwersytecie Najświętszego Serca zagraniczne kolegium dla studentów z krajów rozwijających się{{odn|Dopierała|2019|s=988}}.
 
=== Wybór na papieża ===
21 czerwca 1963, w trzecim dniu (w piątym głosowaniu{{r|Wollpert}}) [[konklawe 1963|konklawe]] po śmierci Jana XXIII, został wybrany na papieża. i przyjąłPrzyjął imię Pawła VI{{r|FIU}}. 30 czerwca kardynał [[Alfredo Ottaviani]] dokonał koronacji papieskiej. Była to ostatnia w dziejach [[koronacja papieska]].
 
== Pontyfikat ==
=== Sprawy kościelne ===
[[Plik:Paulvitiara2009.jpg|thumb|240px|[[Tiara]] – którą Paweł VI został ukoronowany 30 czerwca 1963]]
Jako papież, Paweł VI kontynuował prace nad reformą Kościoła katolickiego, a jego mottem przewodnim stała się kontynuacja [[Sobór watykański II|soboru watykańskiego II]], przerwanego na skutek śmierci [[Jan XXIII|Jana XXIII]]{{r|Wollpert}}. Jego planem była rewizja [[kodeks prawa kanonicznego|kodeksu prawa kanonicznego]] i działanie na rzecz pokoju i jedności chrześcijan{{r|Kelly}}. Drugą sesję soboru otworzył 14 września 1963, gdzie ustalono dopuszczenie osób świeckich i ograniczono utajnienie obrad{{r|Kelly}}. Sesja została zamknięta 4 grudnia, a następnie Paweł promulgował ''Konstytucję o liturgii świętej'' i ''Dekret o środkach społecznego przekazywania myśli''. Sobór został wznowiony rok później, 14 września 1964, a tydzień wcześniej papież dopuścił do obrad także kobiety (zakonnice i świeckie){{r|Kelly}}. Została ona poświęcona opracowaniu najważniejszego{{r|Wollpert}} dokumentu soboru – [[Lumen gentium|Konstytucji Dogmatycznej o Kościele]]{{r|Kelly}}. Wydano ją już po zakończeniu trzeciej sesji (21 listopada 1964), a oprócz niej, ukazały się także: ''Dekret o ekumenizmie'' i ''Dekret o Kościołach katolickich wschodnich''{{r|Kelly}}. W tym samym czasie (wbrew Ojcom soborowym) ogłosił także [[Maria z Nazaretu|Matkę Boską]], Matką Kościoła{{r|Kelly}}. Czwarta, ostatnia sesja soboru zakończyła się 8 grudnia 1965 i wkrótce potem utworzono pierwsze komisje posoborowe{{r|Wollpert}}.
 
Z inicjatywy papieża obradował także w Watykanie Światowy [[Synod Biskupów]] (ustanowiony dokumentem ''Apostolica sollicitudo'' z 15 września 1965); w okresie [[pontyfikat]]u Pawła VI miało miejsce pięć sesji Synodu: