Anna Kutrzeba-Pojnarowa: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 409 bajtów ,  3 miesiące temu
kat., wikizacja
(kat., wikizacja)
W 1953, już jako Kutrzeba-Pojnarowa, podjęła pracę w Katedrze Etnografii [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytetu Warszawskiego]]. Tam uzyskała kolejno stopnie docentki (1955), profesorki nadzwyczajnej (1969) oraz zwyczajnej (1976). Pełniła funkcję prodziekanki ds. naukowych Wydziału Historycznego. Włączyła się w prace badawcze Zakładu Etnografii Polski w Instytucie Historii Kultury Materialnej [[Polska Akademia Nauk|PAN]]<ref name=":2">{{Cytuj |autor = [[Maria Biernacka]] |tytuł = Prof. Anna Kutrzeba-Pojnarowa (1913–1993) |czasopismo = Etnografia Polska |data = 1993 |wolumin = 37 |numer = 2 |s = 5–17 |url = https://www.cyfrowaetnografia.pl/items/show/5887}}</ref>. W latach 1961–1971 była honorową kierowniczką tego zakładu<ref name=":0" />. W 1968 przy Mazowieckim Towarzystwie Kultury powstał Mazowiecki Ośrodek Badań Naukowych z kilkoma komisjami tematycznymi. Komisją Etnograficzną kierowała Anna Kutrzeba-Pojnarowa, a jej zastępcą był dr hab. [[Marian Pokropek]]. W ramach pracy ośrodka kierowała kilkoma projektami badawczymi<ref name=":0" />.
 
Pierwszym tematem badawczym, jaki podjęła po II wojnie światowej, były Ziemie Zachodnie, co zaowocowało kilkoma tekstami prasowymi i w pracach zbiorowych<ref name=":2" />. Później zajmowała się szczególnie [[Małopolska|Małopolską]] oraz [[Mazowsze|Mazowszem]] i [[Kurpie|Kurpiami]]. Brała udział w Międzyuczelnianych Obozach Etnograficznych organizowanych przez Witolda Dynowskiego na Kurpiach Zielonych. Prowadziła nadzór merytoryczny nad badaniami etnograficznymi w kurpiowskiej [[Puszcza Kurpiowska|Puszczy Zielonej]] (zaocowowały trzytomowym opracowaniem ''Kurpie – Puszcza Zielona'' pod jej redakcją wydanym w latach 1962–1965), nad przemianami kultury wsi w różnych regionach kraju, nad podlaską [[Szlachta zaściankowa|szlachtą zagrodową]]<ref name=":1" />. W pracach badawczych i publikacjach podejmowała trzy ścieżki: analizę średniowiecznych źródeł historycznych, historię etnografii polskiej i metod pracy jej przedstawicieli oraz odtworzenie obrazu przemijającej kultury wsi w z zachowaniem regionalnej specyfiki. Już przed wojną, a po studiach, dwukrotnie była z ojcem na Międzynarodowym Kongresie Historyków we Francji i Szwaj­carii. Po wojnie uczestniczyła w międzynarodowych kongresach antropologów i etnologów w [[Moskwa|Moskwie]], [[Paryż|Paryżu]], [[Chicago]] i [[Zurych|Zury­chu]]<ref name=":2" />. W 1973 podczas IX Kongresu Nauk Antropologicznych i Etnologicznych w Chicago była jedną z jego honorowych przewodniczących<ref name=":3" />. Brała udział w międzynarodowych konferencjach związanych z dzia­łalnością Międzynarodowej Komisji do Badania Kultury Ludowej [[Karpaty|Karpat]] i [[Półwysep Bałkański|Bałkanów]] oraz pracach redakcyjnych nad czasopismami „Demos” (od 1957<ref name=":3" />) i „Carpatica”. Przez 4 miesiące prowadziła badania w Paryżu i uczestniczyła w życiu uniwersyteckim<ref name=":2" />. Od 1971 należała do Conseil d'Administra­tion Międzynarodowego Towarzystwa Etnologii i Folkloru (SIEF). Podczas międzynarodowego kolokwium poświęconego folklorowi Europy w [[Belgia|Belgii]] w 1975 była podkomisarką z ra­mienia polskiego komitetu imprezy. Występowała z referatami na konferencjach w [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]], [[Czechosłowacja|Cze­chosłowacji]], [[Bułgaria|Bułgarii]], [[Jugosławia|Jugosławii]], [[Francja|Francji]], [[Rumunia|Rumunii]], [[Węgry|Węgrzech]], w [[Niemcy|Nie­mczech]], w[[Stany Zjednoczone|USA]]<ref name=":3" />. Poza tym należała redakcji serii wydawniczych i monografii regionalnych<ref name=":0" />. Zainspirowała powstanie, redagowała i współtworzyła syntezę ''Etnografia Polski. Przemiany kultury ludowej'' (t. 1–2, [[Zakład Narodowy im. Ossolińskich|Ossolineum]] 1976, 1981)<ref name=":0" />.
 
W 1986 została wyróżniona [[Nagroda im. Oskara Kolberga|Nagrodą im. Oskara Kolberga]]<ref name=":1" />.
[[Kategoria:Zmarli w 1993]]
[[Kategoria:Laureaci Nagrody Kolberga]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Kurpiami]]