Turpizm: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 241 bajtów ,  17 lat temu
brak opisu edycji
[wersja nieprzejrzana][wersja nieprzejrzana]
Nie podano opisu zmian
Nie podano opisu zmian
W literaturze '''turpizmem''' ([[łac.]] ''turpis'' = brzydki), nazywa się zabieg polegający na wprowadzeniu do utworu elementów brzydoty w celu wywołania szoku estetycznego. Tendencja występująca w niektórych kierunkach pietyckich drugiej połowy XX wieku, której cechą jest antyestetyzm i swoisty kult brzydoty. Orientacja rozwijająca się w poezji polskiej po 1956r.
W polskiej poezji turpizmem posługiwał się [[Stanisław Grochowiak]], [[Zbigniew Herbert]], [[Miron Białoszewski]], E.Ernest Bryll, Andrzej Bursa, Tadeusz Różewicz. Programowo przedstawiciele turpizmu włączyli do swoich utworów motywy brzydoty, kalectwa, choroby, śmierci; z antyestetyzmu uczynili podstawowy cel poezji. Opisywali przedmioty, krajobrazy i zjawiska odrażające (zniszczenie, przemijanie, starzenie się, rozkład), co miało służyć ukształtowaniu się u odbiorcy odpowiedniej wizji rzeczywistości.
Określenie wprowadzone przez [[Julian Przyboś|Juliana Przybosia]] w ''Odzie do turpistów'', w której krytykował Stanisława Grochowiaka, Różewicza i innych twórców tej orientacji.
Poezja Turpistyczna stanowiła protest pokoleniowy, a wyrazem jej programu był opublikowany przez Grochowiaka na łamach "Współczesności" głośny manifest "Karabela zostanie na strychu".
Turpizm przejawia się też w innych dziedzinach sztuki, na przykład w malarstwie. Najbardziesz znanymi są obrazy [[Rembrandt von Eijn|Rembrandta von Rijn]] takie jak "Lekcja anatomii doktora Tulpa", czy "Tusza wołowa".
 
Turpizm to pojęcie ogólnie rozpowszechnione, głównie w czasach Herberta i Rembrandta. Styl brzydoty.
 
{{stub}}
Anonimowy użytkownik