Rewolta ikonoklastów: Różnice pomiędzy wersjami

m
lit., polskie znaki
(drobne redakcyjne podpis pod grafika)
m (lit., polskie znaki)
== Przebieg rewolty ==
 
10 sierpnia 1566 roku w [[Steenvorde]], po wspomnianym kazaniu, splądrowana została przez kalwinistów kaplica św. Wawrzyńca. Jeszcze tego samego dnia w innych kościołach w mieście uzbrojony w siekiery, młoty i łomy tłum niszczył wszelkie przedmioty kultu i naczynia liturgiczne. W kolejnych dniach fala niszczycielska ogarnęła kolejne miasta Niderlandów. Niewiele kościołów czy klasztorów nie padło ofiarą obrazoburców. [[ikonoklasta|Ikonoklaści]] splądrowali kosciołykościoły m.in. w [[Antwerpia|Antwerpii]], [[Gandawa|Gandawie]], [[Tournai]], [[Valenciennes]], [[Oudernaarde]], [[Mechelen]], [[Turnhout]]. Od 23 sierpnia rozruchy objęły także północną część Niderlandów - [[Amsterdam]], [[Utrecht]], [[Leiden]], [[Delft]]. Jednak w tej części zniszczenia były nieco mniejsze. Jednym z miast, które ucierpiało najbardziej była Gandawa, gdzie wciągu 24 godzin ikonoklaści dokonali poważnych zniszczeń w siedmiu kościołach parafialnych, jednym kościele kolegialnym, 25 klasztorach, dziesięciu klasztornych domach dla gości i siedmiu kaplicach<ref>{{lang|nl}} http://www.geschiedenis.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=237&Itemid=149&limit=1&limitstart=1 , s.2</ref>. Rewolta ikonoklastów trwała aż do początków października.
 
== Kim byli obrazoburcy? ==
 
Powszechnie uważa się, że rewolta była dziełem gminu. jednakJednak najnowsze badania dowodzą, że obrazoburcy działali prawie zawsze pod przywódctwemprzywództwem kaznodziejów czy szlachty. Hasłem działań nie było samo niszczenie, a raczej oczyszczenie, co wyrażało sympatię, jaką ikonoklaści darzyli [[kalwinizm]], który potępiał [[kult]] świętych.
 
== Skutki ==
 
Początkowo kalwiniści cieszyli się dość powszechnym poparciem, jednak coraz większe sukcesy ikonoklastów zaczęły wzbudzać niepokój u katolickiej większości społeczeństwa. Dzięki temu doszło do podpisania przez Małgorzatę Parmeńską porozumienia, które uśpiło nieco czujność przeciwników Filipa II. Po stłumieniu powstania, władca planował pozbawić Niderlandy dawnych przywilejów i zaprowadziczaprowadzić władzę absolutną. Filip II mianował nowym namiestnikiem Niderlandów księcia [[Fernando Alvarez de Toledo|Albę Fernando Álvareza de Toledo]], zwanego ''Żelaznym Księciem''. Rozpoczęto karanie uczestników rewolty. Szybko nastąpił rozłam wśród niderlandzkich przywódców - wielu w nich, wliczając hrabiów [[Lamoral Egmont|Egmonta]] i [[Hrabia Hoorne|Hoorne'a]], złożyła przysięgę na wierność królowi, natomiast [[Wilhelm Orański]] udał się do [[Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego|Cesarstwa Niemieckiego]] w poszukiwaniu poparcia dla swoich planów niepodleglościowychniepodległościowych. Zorganizował on powstanie, które było początkiem [[wojna osiemdziesięcioletnia|wojny osiemdziesięcioletniej]].
 
== Przypisy ==