Częstoskurcz nadkomorowy: Różnice pomiędzy wersjami

m (przywrócenie przypadkowo usuniętej treści + lit.)
Leczenie można rozpocząć od działań niefarmakologicznych zwiększających czynność układu przywspółczulnego - masaż zatoki tętnicy szyjnej lub wykonanie [[próba Valsalvy|próby Valsalvy]] (odradza się stosowanie manipulacji wykorzystującego mechanizm odruchu Aschnera). Te metody wykazują skuteczność w części przypadków częstoskurczu nadkomorowego powstającego w mechanizmie ''reentry'', nie są natomiast skuteczne w przypadkach częstoskurczu nadkomorowego powstających w mechanizmie wzmożonego automatyzmu.
 
Jeśli te metody nie doprowadzają do ustąpienia częstoskurczu wdraża się leczenie farmakologiczne, w którym wykorzystuje się najczęściej m.in.: [[Adenozyna|adenozynę]], [[diltiazemwerapamil]], [[metoprololamiodaron]], lub[[diltiazem]], [[werapamilmetoprolol]].
* Adenozyna - bolus 6 IU dożylnie, przy nieskuteczności powtowtarzaja 12 IU iv.
 
* Werapamil - 5 mg iv powolno.
* [[Amiodaron]] - 150 mg iv, strzykać w ciągu 20 minut.
Prowadzając leczenie farmakologiczne także próby Valsalvy pacjent musi być monitorowany (kardiomonitoring).
W przypadkach nawracających częstoskurczów nadkomorowych jedną z opcji leczenia jest także [[ablacja przezskórna]] ognisk powstawania [[ekstrasystole|pobudzeń dodatkowych]] lub dodatkowych dróg przewodzenia przedsionkowo-komorowego.
 
97

edycji