Nowy Testament w przekładzie Eugeniusza Dąbrowskiego: Różnice pomiędzy wersjami

destubizacja, uzupełnienie: zastosowanie, charakterystyka, krytyka
(+szablon Polskie przekłady Biblii)
(destubizacja, uzupełnienie: zastosowanie, charakterystyka, krytyka)
'''Nowy Testament w przekładzie Eugeniusza Dąbrowskiego''' to katolickie tłumaczenie, wydane po raz pierwszy w 1949, wielokrotnie wznawiane. Autorem jest biblista ks. [[Eugeniusz Dąbrowski]].
 
Źródłem tłumaczenia była na początku [[Wulgata]], następnie (w [[1961]]) ukazało się tłumaczenie z języka greckiego. ByłoBył to jednowięc jeden z pierwszych polskich katolickich przekładów z języków oryginalnych.
 
== Zastosowanie i znaczenie ==
== Charakterystyka ==
 
Przekład ksiąg Nowego Testamentu dokonany przez ks. Dąbrowskiego rozszedł się w niemal 2-milionowym nakładzie, co stanowi jedną czwartą wszystkich egzemplarzy Pisma Świętego, jakie w pierwszym po II wojnie światowej dwudziestoleciu rozprowadzono w Polsce. Przekład wydany został również w nietypowych formach: pismem Braille'a dla niewidomych i w postaci [[Polskie synopsy Ewangelii|synopsy]] (była to pierwsza w historii polskiej biblistyki synopsa).
 
Przez kilkanaście lat (do czasu wydania Lekcjonarza Mszalnego bazującego na [[Biblia Tysiąclecia|Biblii Tysiąclecia]]) był podstawą zbioru ''Lekcje i Ewangelie na wszystkie niedziele i święta całego roku'', odczytywanego w polskich kościołach. Z przekładu Dąbrowskiego benedyktyni tynieccy zaczerpnęli też perykopy czytań mszalnych do wydania Mszału Rzymskiego.
 
W 1961 watykański Sekretariat Stanu – dziękując ks. Dąbrowskiemu za przesłanie papieżowi [[Jan XXIII|Janowi XXIII]] milionowego egzemplarza – w imieniu Ojca Świętego nazwał tłumacza ''humanissimus operis Auctor'' („wielce wykształcony autor dzieła”).
 
Ostatnie wydania przekładu - już z oryginału greckiego - ukazały się w latach 60. Na [[Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego|Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego]] w Warszawie pojawiła się inicjatywa reedycji przekładu Dąbrowskiego w formie bilingwicznym: tekst polski i tekst łaciński. Tekst łaciński pochodzić ma z Neowulgaty, czyli edycji Wulgaty obowiązującej w Kościele Katolickim od 1979.
 
== Charakterystyka i krytyka ==
 
Język tłumaczenia nawiązuje do dawnego języka biblijnego, konsultowany był z językoznawcami. Wersja tłumaczona z Wulgaty konsultowana była z prof. [[Witold Doroszewski|Witoldem Doroszewskim]], zaś tłumaczenie z języka greckiego z prof. [[Maria Kossowska|Marią Kossowską]] z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
 
Przekład ks. Dąbrowskiego stał się przedmiotem licznych recenzji.<ref>Por. H. J. Kaczmarski, ''Przekłady Pisma Świętego na język polski po drugiej wojnie światowej'', w: Novum 1977, nr 4-5, s. 60-82, por. przyp. 20, s. 78.</ref> Były one zasadniczo pozytywne i zwracały uwagę na ulepszenia tekstu, bez odrzucenia zasad, na jakich oparto pracę translatorską.
{{Biblia stub}}
 
Pojawiły się jednak głosy, aby przekładu tego nie uważać za nowy, ale włączyć go do wielu prób unowocześniania i poprawiania XVI-wiecznego [[Biblia Jakuba Wujka|tłumaczenia ks. Jakuba Wujka]].
 
Prof. Maria Kossowska na podstawie analizy pierwszych 12 rozdziałów [[Ewangelia Mateusza|Ewangelii wg św. Mateusza]] stwierdziła, że pod względem składni 91% tłumaczenia Dąbrowskiego idzie za przekładem Wujka.<ref>M. Kossowska, ''Współczesne polskie przekłady Pisma Świętego Nowego Testamentu (Uwagi o strukturze językowej)'', w: ''Podręczna Encyklopedia Biblijna, t. 2'', Poznań, 1960, s. 741-825.</ref> Ks. [[Marian Wolniewicz]] pisał: ''„Ks. Dąbrowski dochowuje wierności Wujkowi tak dalece, że trzeba się zastanowić nad tym, czy daje własny przekład, czy też modernizuje Wujka.”''<ref>Ks. M. Wolniewicz, ''Powojenne przekłady Pisma Św. na język polski'', w: ''Współczesna biblistyka polska 1945-1970'', Warszawa 1972.</ref> Brakuje jednak badań porównawczych obejmujących pełny tekst Nowego Testamentu.
 
==Zobacz też==
* [[Eugeniusz Dąbrowski]]
 
{{Przypisy}}
 
{{Polskie przekłady Biblii}}