Otwórz menu główne

Spiskie Włochy[3][4] (też Włachy, słow. Spišské Vlachy, niem. Wallendorf, węg. Szepesolaszi, łac. Latina villa) – miasto we wschodniej Słowacji, w kraju koszyckim w powiecie Spiska Nowa Wieś; liczy 3610 mieszkańców (2011).

Spiskie Włochy
Spišské Vlachy
ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Słowacja
Kraj koszycki
Powiat Spiska Nowa Wieś
Burmistrz Ľubomír Fifik[1]
Powierzchnia 42,21[2] km²
Wysokość 389 m n.p.m.
Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość

3610[2]
85,52 os./km²
Nr kierunkowy +421-53
Kod pocztowy 05361
Tablice rejestracyjne SN
Położenie na mapie kraju koszyckiego
Mapa lokalizacyjna kraju koszyckiego
Spiskie Włochy
Spiskie Włochy
Położenie na mapie Słowacji
Mapa lokalizacyjna Słowacji
Spiskie Włochy
Spiskie Włochy
Ziemia48°57′N 20°48′E/48,950000 20,800000
Strona internetowa
Spišské Vlachy – stacja kolejowa

HistoriaEdytuj

Rejon miasta od X wieku do I połowy XI w. znajdował się w granicach Polski, zapewne na terenie kasztelanii spiskiej wzmiankowanej w dokumentach polskich i węgierskich[5]. Później, w II połowie XI wieku obszar ten zajęli Węgrzy. Miejscowość ta wzmiankowana jest po raz pierwszy w 1243 w dokumencie króla węgierskiego Beli IV. Nazwa miejscowości związana jest z działalnością Walonów z pogranicza Belgii i Francji, a nie jak często mylnie się sądzi Wołochów.

Od 1412 miasto z okolicą weszło w skład tzw. zastawu spiskiego, zostało włączone do Polski i stało się częścią starostwa spiskiego. W 1769 na teren ten wkroczyli Austriacy, polskie starostwo spiskie zostało zlikwidowane a miasto włączono w skład nowo utworzonej prowincji 16 spiskich miast (Provinz der 16 Zipser Städte ) z ograniczoną autonomią, którą zlikwidowano w 1876.

Największy rozkwit miejscowość przeżywała, gdy znajdowała się pod władaniem Polski, między XVI a XVIII wiekiem. Była wtedy silnym ośrodkiem wydobycia i wytopu miedzi. Jak we wszystkich miastach spiskich ludność była wielokulturowa – mieszkali tutaj Niemcy, Polacy, Węgrzy i Słowacy.

W drugiej połowie XIX wieku przez Spišské Vlachy poprowadzono kolej z Bogumina do Koszyc (Kolej Koszycko-Bogumińska / k.k.priv. Kaschau-Oderberger Eisenbahn / cs. és kir.szab. Kassa-Oderbergi Vasút / Košicko-bohumínska železnica). Wtedy jednak miasto chyliło się powoli ku upadkowi, czego dowodem jest odebranie praw miejskich w 1923. Ponownie przyznano je dopiero w niepodległej Słowacji, w roku 1992.

ZabytkiEdytuj

  • Gotycki rynek z kamieniczkami i ratuszem – pierwotnie gotyckim, później po kilku pożarach wielokrotnie przebudowanym. Wieżę ratuszową wieńczy cebulasty hełm.
  • Kościół św. Jana, pierwotnie romański, odnowiony w 1434 w stylu gotyckim. W środku znajduje się XV-wieczna chrzcielnica oraz krucyfiks z pracowni Mistrza Pawła w Lewoczy.
  • Barokowo-klasycystyczny kościół ewangelicki, postawiony w XVIII wieku w miejscu dawnej, drewnianej świątyni. Wnętrze jest częściowo neoklasycystyczne.
  • Barokowy słup maryjny z 1728; renowacja w 1873.

Stosunki demograficzneEdytuj

Rozwój demograficzny od 1880:

Rok Liczba mieszkańców Liczba domów
1880 2477 461
1890 2338 431
1900 2666 464
1910 2413 460
1921 2424 469
1930 2578 499
1950 2874 551
1961 3391 627
1970 3613 761
1980 3513 818
1991 3368 788
2004 3550 ???

Znaczna większość, bo 89% deklaruje wyznanie katolickie. W nielicznych przypadkach wymieniano wyznanie prawosławne, greckokatolickie i ewangelickie. Ponad 100 osób nie zadeklarowało żadnego.

Jeśli chodzi o narodowość, to ponad 97% określiło się jako Słowacy, 1,5% jako Romowie, są też pojedyncze osoby deklarujące się jako Czesi, Rusini, Ukraińcy i Węgrzy.

Kluby sportoweEdytuj

  • MŠK Tatran Spišské Vlachy – piłka nożna, słowacka V liga.

PrzypisyEdytuj

  1. Zoznam zvolených starostov a primátorov podľa obcí, miest a mestských častí (słow.). Štatistický úrad Slovenskej republiky, 2014. [dostęp 2017-09-24].
  2. a b Košický kraj (ang.). W: City Population [on-line]. [dostęp 2017-09-24].
  3. Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata. KSNG, 2013. s. 266. [dostęp 2017-09-25].
  4. Włochy w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XIII: Warmbrun – Worowo. Warszawa 1893.
  5. 'Terra Scepusiensis. Stan badań nad dziejami Spiszu, Lewocza-Wrocław 2003