Otwórz menu główne

Spitsbergen

wyspa na Oceanie Arktycznym

Spitsbergen – największa wyspa Norwegii, położona w archipelagu Svalbard, na Morzu Arktycznym. Powierzchnia ok. 39 tys. km², górzysta (do 1717 m n.p.m.), w dużej mierze pokryta lodowcami. Odkryta w 1596 roku przez Willema Barentsa. Populacja około 3 tys. mieszkańców, rozwinięte rybołówstwo, kiedyś wielorybnictwo. Największe miejscowości to Longyearbyen oraz Barentsburg. Na wyspie znajduje się Polska Stacja Polarna Hornsund.

Spitsbergen
ilustracja
Kontynent Europa
Państwo  Norwegia
Terytorium zależne  Svalbard
Akwen Morze Arktyczne
Powierzchnia 39 044 km²
Populacja 
• liczba ludności
• gęstość

3000
0,076 os./km²
Położenie na mapie Svalbardu
Mapa lokalizacyjna Svalbardu
Spitsbergen
Spitsbergen
Położenie na mapie Arktyki
Mapa lokalizacyjna Arktyki
Spitsbergen
Spitsbergen
Ziemia78°54′N 18°01′E/78,900000 18,016667
Mapa wyspy

W dawniejszym nazewnictwie nazwa Spitsbergen określała cały archipelag Svalbard, którego największą wyspę nazywano wtedy Spitsbergenem Zachodnim (Vestspitsbergen).

Spis treści

Historia odkryciaEdytuj

W 1194 Spitsbergen został odkryty przez Normanów, a w XV wieku prawdopodobnie także przez Pomorców, rybaków z północnej Rusi, jednak informacje o nowym lądzie nie wykroczyły poza ich kręgi kulturowe[1]. Za oficjalną datę odkrycia Spitsbergenu uznaje się 17 czerwca 1596 r., kiedy do Svalbardu dotarli Holendrzy, m.in.: Willem Barents, Jan Rijp i Jacob van Heemskerck. W wieku XVII wyspy Svalbardu były celem podróży wielorybników. Spitsbergen odegrał rolę jako punkt startowy wszystkich ważniejszych wypraw podbiegunowych w XIX i XX wieku. Z niego wyruszył w 1894 na wyprawę do Ziemi Franciszka Józefa Anglik Frederick George Jackson, a w roku 1896 balonem sterowym Szwed Salomon August Andrée na biegun północny. Jeszcze w XIX wieku sądzono, że morze naokoło bieguna północnego jest wolne od lodów i roi się od zwierząt.

 
Dolina DeGeerdalen na południe od Isfjorden

PrzypisyEdytuj

  1. Tadeusz Słabczyński, Encyklopedia odkryć i odkrywców, Warszawa: Globograf, 2004, s. 114, ISBN 83-916174-5-9, OCLC 749197902.

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj