Stała Maerckera

Stała Maerckera – stanowi podstawę obliczania skrobiowości ziemniaków metodami hydrostatycznymi. Określa średnią zawartość substancji nieskrobiowych obecnych w suchej masie ziemniaka. Ilość substancji nieskrobiowych, w przeciwieństwie do zawartości skrobi, ulega zmianom tylko w niewielkim stopniu i wynosi średnio 5,75% masy ziemniaka[1].

Substancje nieskrobiowe w ziemniakach (średnia zawartość):

1,70% – węglowodany nieulegające fermentacji (w tym kwasy organiczne ~0,6%),
2,00% – związki azotowe,
0,15% – tłuszcze,
0,90% – włókno surowe,
1,00% – popiół[2].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Aleksander Lempka (red.): Towaroznawstwo produktów spożywczych. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, 1975, s. 536.
  2. Mieczysław Pałasiński (red.): Technologia przetwórstwa węglowodanów. Kraków: Polskie Towarzystwo Technologów Żywności – Oddział Małopolski, 2005, s. 34. ISBN 83-7108-061-1.