Otwórz menu główne

Stanisław Świnarski (ur. 7 lipca 1900 w Przywózkach, w pow. sokołowskim, zm. 26 czerwca 1961 w Warszawie) – magister inżynier fortyfikacji, generał brygady Wojska Polskiego.

Stanisław Świnarski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1900
Przywózki pow Sokołów Podlaski
Data i miejsce śmierci 26 czerwca 1961
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1921 - 1961
Jednostki 7 psap, OSIS, WAT, SWInż MON
Stanowiska dca plut, dca komp, szef wydziału, dyrektor nauk - zastępca komendanta szkoły oficerskiej, szef Wojsk Inżynieryjnych MON
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal za Warszawę 1939–1945 Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z Podlasia. Szkołę średnią zakończył w Sokołowie. Po ukończeniu Szkoły Morskiej w Tczewie w 1921 powołany do zasadniczej służby wojskowej. Następnie podchorąży Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie. 1 października 1925 został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 6. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów oraz przydzielony do 7 Pułku Saperów Wielkopolskich w Poznaniu na stanowisko dowódcy plutonu, a następnie dowódcy kompanii saperów. Porucznik ze starszeństwem z 1 lipca 1927. W latach 1928-1929 był członkiem zespołu prowadzącego fortyfikacyjne studium terenu Polesia i opracowania planu rozbudowy umocnień fortyfikacyjnych. Za wykonane zadanie został wyróżniony przez ówczesnego szefa Sztabu Głównego, gen. dyw. Tadeusza Piskora. W latach 1929-1936 był dowódcą kompanii reflektorów przeciwlotniczych w batalionie elektrotechnicznym w Nowym Dworze Mazowieckim. W okresie tym studiował zaocznie na Politechnice Warszawskiej na wydziale inżynierii lądowej. Ukończył osiem semestrów Politechniki. Po ich ukończeniu skierowany do Dowództwa Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W 1936 skierowany do Wyższej Szkoły Inżynierii. W 1938 ukończył WSInżynierii, po czym wrócił do Dowództwa Saperów na stanowisko projektanta i kierownika budowy umocnień. Skierowany do pracy przy fortyfikowaniu Śląska. W kampanii wrześniowej początkowo był dowódcą saperów Grupy Operacyjnej "Śląsk" dowodzonej przez gen. Jana Sadowskiego. Po jej wycofaniu ze Śląska wziął udział w Obronie Warszawy. Walczył na stanowisku dowódcy saperów pododcinka "Południe" (Mokotów)[1].

Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej, w oflagach: XI A Osterode, II A Prenzlau i II C Woldenberg. Był tam współorganizatorem kursów dokształcających i wykładowca przedmiotów technicznych. Po uwolnieniu z niewoli pracował w Stołecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym jako inżynier.

Następnie zgłosił się do służby w Wojsku Polskim. 19 września 1945 został przyjęty do służby zawodowej i skierowany do Departamentu Inżynierii i Saperów WP na stanowisko szefa wydziału technicznego. W latach 1948-1951 był na stanowisku dyrektora nauk Oficerskiej Szkoły Inżynierii i Saperów we Wrocławiu. Wniósł wiele nowego w proces dydaktyczny i rozwój bazy szkoleniowej. W 1951 został przeniesiony do organizowanej Wojskowej Akademii Technicznej, gdzie organizował fakultet inżynieryjno-saperski. Był kierownikiem kursu, a następnie zastępcą szefa i szefem Oddziału Naukowo-Badawczego. Wykładał także geologię i fortyfikację na Fakultecie Wojsk Inżynieryjnych. Po październiku 1956 został wyznaczony na szefa Wojsk Inżynieryjnych MON i mianowany generałem brygady. Mocno przeżywał prowadzoną w tym czasie redukcję Wojsk Inżynieryjnych. Zmarł na zawał serca w czasie pełnienia obowiązków, w czasie ćwiczeń dowódczo-sztabowych na Mazurach. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim - wojskowym (kwatera 29A-8)

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Ludwik Głowacki, Obrona Warszawy i Modlina ... s. 210, 304.
  2. M.P. z 1947 r. nr 29, poz. 267.

BibliografiaEdytuj