Otwórz menu główne

Stanisław Żółtek

polski polityk

Stanisław Józef Żółtek (ur. 7 maja 1956 w Krakowie) – polski polityk i przedsiębiorca, wieloletni działacz Unii Polityki Realnej, wiceprezes tej partii i p.o. jej prezesa, następnie wiceprezes i prezes Kongresu Nowej Prawicy, w latach 1997–1998 wiceprezydent Krakowa, deputowany do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji.

Stanisław Żółtek
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 maja 1956
Kraków
Prezes Unii Polityki Realnej (p.o.)
Okres od 14 maja 2008
do 7 czerwca 2008
Przynależność polityczna Unia Polityki Realnej
Poprzednik Wojciech Popiela
Następca Bolesław Witczak
Prezes Kongresu Nowej Prawicy
Okres od 28 stycznia 2017
Przynależność polityczna Kongres Nowej Prawicy
Poprzednik Michał Marusik
Poseł do PE VIII kadencji
Okres od 1 lipca 2014
do 1 lipca 2019
Przynależność polityczna Kongres Nowej Prawicy

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Wykształcenie i praca zawodowaEdytuj

Ukończył XIII Liceum Ogólnokształcące im. Bohaterów Westerplatte w Krakowie, następnie kształcił się na studiach matematycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim (1974–1984), nie uzyskawszy magisterium. W okresie PRL utrzymywał się m.in. z korepetycji oraz prac podejmowanych poza granicami Polski. W latach 1987–1993 prowadził własną działalność gospodarczą.

Działalność politycznaEdytuj

W 1991 wstąpił do Unii Polityki Realnej, z ramienia której bez powodzenia ubiegał się w wyborach w 1993 o mandat poselski w województwie krakowskim[1].

W 1994 po raz pierwszy uzyskał mandat w Radzie Miejskiej Krakowa z listy prawicowego komitetu. W latach 1997–1998 w ramach lokalnej koalicji UPR z Unią Wolności pełnił funkcję wiceprezydenta Krakowa w zarządzie Józefa Lassoty. W 1998 został ponownie wybrany, startując ze wspólnej listy tworzonej przez UW, UPR i Blok Inicjatyw Osiedlowych. W wyborach w 2001 bez powodzenia kandydował do Sejmu z ramienia Platformy Obywatelskiej (w ramach porozumienia wyborczego)[2].

W lutym 2002 został zatrzymany przez funkcjonariuszy CBŚ, a następnie tymczasowo aresztowany pod zarzutem rzekomego łapownictwa[3]. Był podejrzany, że w drugiej połowie 1998, będąc wiceprezydentem Krakowa, przyjął korzyść majątkową w wysokości 20 tysięcy złotych w zamian za przyspieszenie wykwaterowania mieszkańców krakowskiej oficyny[4]. Stanisław Żółtek został zwolniony po czterech miesiącach[5]. W tym samym roku ponownie kandydował z ramienia UPR w wyborach samorządowych – tym razem do sejmiku małopolskiego (lista UPR nie przekroczyła progu wyborczego)[6]. W październiku 2006 został uniewinniony od popełnienia zarzucanych mu czynów[7]. W czerwcu 2010 zasądzono na jego rzecz odszkodowanie w wysokości 120 tysięcy złotych za niesłuszne aresztowanie[8].

Bez powodzenia kandydował w kolejnych wyborach: parlamentarnych w 2005 do Sejmu z listy Platformy Janusza Korwin-Mikke (partii zarejestrowanej na potrzeby tych wyborów przez działaczy UPR) w okręgu krakowskim[9], samorządowych w 2006 z listy Komitetu Wyborczego Wyborców Lassota (byłego prezydenta Krakowa)[10] i parlamentarnych w 2007 również do Sejmu w tym samym okręgu z listy Ligi Polskich Rodzin (w ramach porozumienia wyborczego Liga Prawicy Rzeczypospolitej)[11].

14 maja 2008, w związku z brakiem rejestracji kandydata UPR w wyborach uzupełniających w Krośnie, prezes UPR Wojciech Popiela zrezygnował ze stanowiska. Pełniącym obowiązki prezesa został automatycznie Stanisław Żółtek, jako dotychczasowy I wiceprezes partii. Pełnił tę funkcję do wyboru nowego prezesa, dokonanego 7 czerwca. W następnym roku kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego w okręgu nr 10, nie uzyskując mandatu[12].

W lutym 2010 konwentykl UPR na posiedzeniu w Krakowie wybrał Stanisława Żółtka na nowego prezesa partii. Wybór zakwestionowała część działaczy partii skupiona wokół Magdaleny Kocik, która została wcześniej wybrana na prezesa przez swych zwolenników. Na konferencji zorganizowanej przez partię Wolność i Praworządność Stanisław Żółtek w imieniu UPR poparł kandydaturę Janusza Korwin-Mikkego w wyborach prezydenckich[13]. W tym samym miesiącu został wykluczony z UPR przez straż partii popierającą Magdalenę Kocik[14]. We wrześniu 2010 sąd rejestrowy unieważnił wybór Magdaleny Kocik na prezesa[15]. W marcu 2011 Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił natomiast wniosek o wpisanie Stanisława Żółtka do ewidencji jako prezesa UPR[16], jego apelację oddalił Sąd Apelacyjny w Warszawie w lipcu 2011[17].

W międzyczasie kandydował w wyborach samorządowych w 2010 z ramienia KWW Ruch Wyborców Janusza Korwin-Mikke, zajmując 4. miejsce spośród 6 kandydatów na prezydenta Krakowa, uzyskawszy 1,56% głosów[18]. W drugiej turze udzielił poparcia Jackowi Majchrowskiemu[19]. Bezskutecznie ubiegał się również o mandat radnego Krakowa.

Został wiceprezesem partii Kongres Nowej Prawicy, zarejestrowanej 25 marca 2011 (pierwotnie jako Unia Polityki Realnej – Wolność i Praworządność). W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014, będąc liderem listy tej partii w okręgu krakowskim, uzyskał mandat europosła VIII kadencji, otrzymawszy 27 995 głosów[20]. W czerwcu 2015 przystąpił w PE do nowo powołanej frakcji Europa Narodów i Wolności[21]. 28 stycznia 2017 objął funkcję prezesa KNP[22].

W styczniu 2019 ogłosił powstanie nowej formacji politycznej pod swoim kierownictwem – eurosceptycznej partii PolEXIT[23], głoszącej hasło wystąpienia Polski z Unii Europejskiej[24] (pół roku później przerejestrowanej na Zgodę). Zasiadł również w zarządzie powołanej przez środowisko KNP i PolEXIT partii Odpowiedzialność. W wyborach w 2019 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję z listy komitetu PolEXIT-Koalicja[25].

PrzypisyEdytuj

  1. Wyniki wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 19 września 1993 r. Cz. 1: Wyniki głosowania w okręgach wyborczych, Państwowa Komisja Wyborcza, Warszawa 1993, s. 191
  2. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 2014-10-18].
  3. Lider krakowskiej UPR aresztowany. lewica.pl, 3 marca 2002. [dostęp 2014-10-18].
  4. Nie chcę, by nasze dzieci żyły w strachu – wywiad ze Stanisławem Żółtkiem. prawica.net, 26 lutego 2007. [dostęp 2014-10-18].
  5. Odszkodowanie za areszt dla b. wiceprezydenta Krakowa. gazeta.pl, 10 czerwca 2010. [dostęp 2014-10-18].
  6. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 2014-10-18].
  7. Stanisław Żółtek uniewinniony. kapitalizm.org, 5 października 2006. [dostęp 2014-10-18].
  8. 120 tys. zł za 4 miesiące niesłusznego aresztu. dziennikpolski24.pl, 11 czerwca 2010. [dostęp 2014-10-18].
  9. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 2014-10-18].
  10. Serwis PKW – Wybory 2006. [dostęp 2014-10-18].
  11. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 2014-10-18].
  12. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 2014-10-18].
  13. Janusz Korwin-Mikke – kandydatem do urzędu prezydenta RP z poparcia partii Wolność i Praworządność oraz Unii Polityki Realnej – konferencja prasowa partii WiP. asme.pl, 19 lutego 2009. [dostęp 2014-10-18].
  14. Magdalena Kocik: UPR: nowy kierunek!. upr.org.pl, 2 marca 2010. [dostęp 2014-10-18].
  15. Adam Wawrzyniec: Bałagan (prawny) w UPR. nczas.com, 29 września 2010. [dostęp 2014-10-18].
  16. Unia Polityki Realnej jest jedna!. upr.org.pl, 31 marca 2011. [dostęp 2014-10-18].
  17. Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie. upr.org.pl, 12 lipca 2011. [dostęp 2014-10-18].
  18. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2014-10-18].
  19. Kraków: UPR-WiP poparł... Jacka Majchrowskiego. kapitalizm.org, 1 grudnia 2010. [dostęp 2014-10-18].
  20. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-10-18].
  21. W PE powstała nowa frakcja, jest w niej dwóch Polaków. interia.pl, 16 czerwca 2015. [dostęp 2015-06-16].
  22. Nowy prezes Kongresu Nowej Prawicy. knp.org.pl, 31 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-31].
  23. Grzegorz Skowron: Polexit – nowa partia przed wyborami do Parlamentu Europejskiego. Cel – wyjście z Unii Europejskiej. dziennikpolski24.pl, 22 stycznia 2019. [dostęp 2019-01-26].
  24. Powstała partia „Polexit”. Głównym postulatem wyjście z UE. rp.pl, 28 stycznia 2019. [dostęp 2019-01-29].
  25. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-05-27].

BibliografiaEdytuj

  • Stanisław Żółtek. W: Władysław Tyrański: Kto jest kim w Krakowie. Kraków: Krakowska Agencja Informacyjna, 2000, s. 405.