Stanisław Bac

polski profesor agrometeorolog, meliorant

Stanisław Sebastian Bac (ur. 30 marca 1887 w Kazimierzy Wielkiej, zm. 30 maja 1970 we Wrocławiu) – polski profesor agrometeorolog, meliorant.

Stanisław Sebastian Bac
Data i miejsce urodzenia 30 marca 1887
Kazimierza Wielka
Data i miejsce śmierci 30 maja 1970
Wrocław
Zawód, zajęcie meliorant
Tytuł naukowy profesor nauk technicznych
Alma Mater Akademia Rolnicza w Dublanach
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

W młodości należał do Drużyn Bartoszowych, do których wstąpił w 1908. W 1910 ukończył studia na Wydziale Inżynierii Wodnej Akademii Rolniczej w Dublanach. W latach 1912–1914 był asystentem na Politechnice Lwowskiej. W latach 1913–1914 pełnił funkcję naczelnika głównego Drużyn Bartoszowych.

W latach 1914–1921 walczył o niepodległość Polski, w tym w wojnie polsko-bolszewickiej. W czasie walk polsko-ukraińskich w 1918 początkowo pełnił funkcję szefa sztabu Naczelnej Komendy Wojsk Polskich we Lwowie, a następnie funkcję referenta uzbrojenia w tejże komendzie. Był później członkiem Związku Obrońców Lwowa z Listopada 1918 Roku.

Po zakończeniu wojny pracował jako nauczyciel w szkołach średnich od 1921 do 1926. Począwszy od 1926 do 1937 pełnił funkcję adiunkta na Politechnice Lwowskiej. W 1930 ukończył studia na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki Lwowskiej. W 1931 uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W późniejszym czasie uzyskał stopień doktora habilitowanego Wydziału Rolnego SGGW w Warszawie. W latach 1937–1946 zorganizował dział hydrologii Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach oraz kierował jego stacją meteorologiczną. W latach 1938–1939 oraz 1944–1945 był wicedyrektorem PINGW w Puławach. W czasie wojny wstąpił do Batalionów Chłopskich. Był żołnierzem placówki Puławy.

W latach 1945–1946 organizował i kierował Zakładem Melioracji Rolnych UMCS. W latach 1946–1970 kierował Katedrą Melioracji i Inżynierii Rolnej WSR we Wrocławiu. W 1948 otrzymał tytuł naukowy profesora. W latach 1951 do 1954 pełnił funkcję dziekana Wydziału Inżynierii Kształtowania Środowiska i Geodezji WSR[1]. W 1958 został członkiem korespondentem, w 1961 członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk[2]. W 1962 otrzymał doktorat honoris causa WSR we Wrocławiu[3] (obecnie Uniwersytet Przyrodniczy).

Zasiadał w radzie naukowej PIHM, Państwowej Radzie Ochrony Przyrody Karkonoskiego Parku Narodowego (w 1983 został jej przewodniczącym[4]), Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego, rady przy ministrze rolnictwa.

Wykładał meliorację torfowisk w SGGW, melioracje rolne i meteorologię na UMCS, melioracje rolne i leśne w WSR we Wrocławiu.

Opublikował ponad 130 publikacji. Był promotorem ponad 30 doktoratów, opiekował się kilkoma przewodami habilitacyjnymi.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Jego imieniem nazwano aulę Wydziału Melioracji Wodnych Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu.

PrzypisyEdytuj

  1. Historia Wydziału – Dziekani i prodziekani Wydziału (pol.). Wydział Inżynierii Kształtowania Środowiska i Geodezji. [dostęp 2010-03-13].
  2. Członkowie PAN: Skorowidz nazwisk
  3. Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu - Doktorzy honoris causa (pol.). [dostęp 2010-03-12].
  4. Franciszek Rudzki. Karkonoski Park Narodowy. „Opera Corcontica”, s. 114, 1964. Karkonoski Park Narodowy. 
  5. 20 października 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej” M.P. z 1938 r. nr 243, poz. 547

BibliografiaEdytuj