Stanisław Gębczyński

oficer Wojska Polskiego

Stanisław Gębczyński (ur. 8 marca 1922 w Sosnowcu, zm. 15 października 1970) – oficer Ludowego Wojska Polskiego, działacz społeczny.

Stanisław Gębczyński
Ilustracja
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia

8 marca 1922
Sosnowiec

Data śmierci

15 października 1970

Przebieg służby
Lata służby

1945-1970

Siły zbrojne

Ludowe Wojsko Polskie

Stanowiska

1957-1964: sekretarz Komitetu Partyjnego Lotnictwa Operacyjnego i Wojsk Lotniczych,
1966-1970: zastępca komendanta ds. politycznych Centrum Szkolenia Służb Kwatermistrzowskich im. M. Buczka w Poznaniu

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal „Za udział w walkach o Berlin” Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal 10-lecia Polski Ludowej Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Odznaka Honorowa Miasta Poznania

ŻyciorysEdytuj

Syn Piotra i Marii z d. Kuszewskiej. Pracował jako górnik w kopalni w Niwce.

Po II wojnie światowej został żołnierzem LWP. Wstąpił też do PPR. Ukończył Oficerską Szkołę Polityczną.

Od 1951 pełnił służbę w wojskach lotniczych, a w latach 1957–1964 był sekretarzem Komitetu Partyjnego Lotnictwa Operacyjnego i Wojsk Lotniczych. Ukończył Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów przy Akademii Sztabu Generalnego (1965).

Od 1966 zastępca komendanta ds. politycznych Centrum Szkolenia Służb Kwatermistrzowskich im. M. Buczka w Poznaniu.

Był działaczem społecznym. Pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Okręgu ZBOWiD w Poznaniu przez 12 lat. W tym czasie zajmował się wychowaniem młodzieży w zakresie przekazywania im tradycji narodowych, np. dotyczących powstania wielkopolskiego (1918–1919) poprzez organizowanie spotkań w szkołach i zakładach pracy. Działał także w Komitecie Dzielnicowym PZPR Poznań-Grunwald oraz współpracował z Dzielnicową Radą Narodową Poznań-Grunwald, Targami Poznańskimi i Wyższą Szkołą Ekonomiczną.

Organizował czyny społeczne podczas których żołnierze budowali Park-Pomnik Braterstwa Broni i Przyjaźni Polsko-Radzieckiej na Cytadeli. W Centrum Szkolenia Służb Kwatermistrzowskich założył salę historii i przyczynił się do budowy pomnika patrona – Mariana Buczka. Działał także w Prezydium Społecznego Komitetu Budowy pomnika Karola Świerczewskiego w Poznaniu (od 1968)[1].

Działał w zakresie otwarcia Fortu VII dla zwiedzających. W 1963 w Forcie została otwarta Izba Pamięci Narodowej, która otwierana była 1 listopada (święto Wszystkich Świętych) oraz w kwietniu (Miesiąc Pamięci Narodowej)[2].

Zmarł nagle 15 października 1970, został pochowany w Alei Zasłużonych Cmentarza Junikowskiego.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Sprawozdania w: Kronika Miasta Poznania 3/1976, s. 143; on-line: [1]
  2. Luiza Szumiło, Leszek Wróbel: Muzeum Martyrologii Wielkopolan - Fort VII w: Wielkopolskie Muzeum Walk Niepodległościowych w Poznaniu

BibliografiaEdytuj