Stanisław Tadeusz Hejnich (ur. 12 lutego 1894 w Wolicy, zm. 1940 w Kijowie) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Stanisław Hejnich
Ilustracja
major kawalerii major kawalerii
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1894
Wolica
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Kijów
Przebieg służby
Lata służby 19181940
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 3 Pułk Ułanów
1 Pułk Szwoleżerów
201 Pułk Szwoleżerów
Brygada KOP "Grodno"
4 Pułk Ułanów Zaniemeńskich
26 Pułk Ułanów Wielkopolskich
Stanowiska dowódca szwadronu
kwatermistrz pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
I wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Stanisław Tadeusz Hejnich urodził się 12 lutego 1894 roku w Wolicy, w rodzinie Kazimierza i Heleny z domu Rejba. Absolwent sześciu klas szkoły realnej w Winnicy. W 1914 roku, po wybuchu I wojny światowej, został powołany do Armii Imperium Rosyjskiego. Ukończył szkołę chorążych w Saratowie. Od 1917 roku był na froncie, czterokrotnie odnosząc rany. Od grudnia 1917 służył w 3 pułku ułanów I Korpusu Polskiego w Rosji.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego w listopadzie 1918. Służył w Dowództwie Okręgu Generalnego „Łódź”. Od 1 lipca 1920 w szwadronie zapasowym 1 pułku szwoleżerów. Następnie w trakcie wojny polsko-bolszewickiej w stopniu podporucznika został dowódcą II szwadronu w 201 pułku szwoleżerów. Po wojnie zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a za swoje czyny otrzymał Order Virtuti Militari. Po wojnie ukończył Centrum Wyszkolenia Kawalerii. Od 1922 do 1925 nadał służył w swoim wojennym pułku, przemianowanym na 3 pułk Szwoleżerów Mazowieckich na stanowisku dowódcy szwadronu. Został awansowany do stopnia rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. 7 kwietnia 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 19 szwadronu kawalerii[1]. Stamtąd 31 lipca 1930 ponownie skierowany do 3 pułku szwoleżerów w Suwałkach na stanowisko dowódcy szwadronu. 1 stycznia 1931 został awansowany do stopnia majora. W 1931 został kwatermistrzem w 4 pułk ułanów Zaniemeńskich, stacjonującym w garnizonie Wilno. Od 1938 był kwatermistrzem i II zastępcą dowódcy 26 pułku ułanów Wielkopolskich, stacjonującym w garnizonie Baranowicze. Pozostawał na tym stanowisku do września 1939.

Po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej służył nadal jako zastępca dowódcy, a następnie jako dowódca 26 pułku ułanów Wielkopolskich, walczącego w ramach Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na Lubelszczyźnie. Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez Sowietów 30 września w Starej Woli w trakcie próby przekroczenia granicy z Węgrami[a]. Był przetrzymywany w Samborze. Został zamordowany przez NKWD prawdopodobnie wiosną 1940. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 56/3-86 oznaczony numerem 3100, jego tożsamość została podana jako Stanisław Chejnik)[2]. Ofiary z tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Inne źródło podało, jakoby Stanisław Hejnich poniósł śmierć 27 września 1939 w lasach Rajtarowice.

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 75 z 21 lipca 1925 roku, s. 400.
  2. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 12. [dostęp 27 października 2014].
  3. Dekret Wodza Naczelnego L. 3135 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 8)

BibliografiaEdytuj