Otwórz menu główne
Stanisław Lentz (60493).jpg
Autoportret z księdzem Mrozowskim, 1920, obraz zaginiony
Strajk, 1910

Stanisław Lentz (ur. 23 kwietnia 1861 w Warszawie, zm. 19 października 1920 tamże) – polski malarz, portrecista, ilustrator, profesor warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych od 1909.

ŻyciorysEdytuj

Studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Feliksa Szynalewskiego i Izydora Jabłońskiego w latach 1877–1879, kontynuował naukę w Warszawie, w Klasie Rysunkowej Wojciecha Gersona. Później studiował za granicą: w akademii monachijskiej (u Sandora Wagnera i Gyuli Benczura, 1879–1884, Naturklasse)[1] oraz w paryskiej Académie Julian (1884–1887).

Po powrocie do Warszawy nawiązał współpracę z czasopismami. Jego ilustracje publikowały:

  • Kłosy (1887–1890),
  • Tygodnik Ilustrowany (1887–1898, 1905–1906, 1909–1910),
  • Kurier Codzienny (1890–1891)

W 1888 został członkiem rzeczywistym Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych. W 1910 wstąpił do Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka". Podróżował często za granicę: w 1896 przebywał w Berlinie, Paryżu i Madrycie, w 1897 odwiedził Paryż, w 1900 Normandię, w latach 1903–1914 (z wyjątkiem 1904) spędzał z żoną lato w Scheveningen w Holandii.

Został mianowany profesorem Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie w 1909, jednocześnie obejmując stanowisko dyrektora. W 1915 powierzono mu tę funkcję dożywotnio.

Jego uczniem był Natan Korzeń[2].

Został pochowany na Starych Powązkach (kw. 32).

WystawyEdytuj

Jego prace były wystawiane na wielu wystawach w Polsce i za granicą (Berlin, Wiedeń, Monachium, Paryżu, Petersburg, Londyn, Antwerpia, Wenecja). Wystawy indywidualne:

  • Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych (1916, 1917, 1921),
  • Instytut Propagandy Sztuki (1933),
  • Muzeum Narodowe w Warszawie (1976).

W 1894 r. otrzymał srebrny medal na wystawie sztuki współczesnej we Lwowie za Portret Adolfa Święcickiego. Na Powszechnej Wystawie w Paryżu (1900) zdobył wyróżnienie za estetyczne walory Portretu Mieczysława Frenkla. Obraz Vierzehntak (Wypłata robotnikom) zdobył III nagrodę w konkursie malarskim TZSP w 1895. Za Wilki morskie z Scheveninger został uhonorowany II nagrodą TZSP w 1904.

Tematyka i styl pracEdytuj

Początkowo pozostawał pod wpływem szkoły monachijskiej, ok. 1890 z nieznacznym wpływem nurtu kolorystycznego. Jako karykaturzysta ukazywał codzienne epizody z życia mieszkańców Warszawy. W scenach rodzajowych podejmował tematykę żydowską (Przekupień żydowski, Żydzi handlujący starzyzną). Pod wpływem wydarzeń rewolucyjnych w Królestwie Polskim w 1905 roku i fascynacji ruchem robotniczym tworzył dzieła o tematyce proletariackiej. Najważniejszą dziedziną twórczości Lentza było malarstwo portretowe[3], charakteryzujące się dosadną charakterystyką modela, syntetyczną formą przy ciemnej monochromatycznej tonacji i szerokimi pociągnięciami pędzlem. Od 1915 nastąpił okres fascynacji malarstwem holenderskim, a zwłaszcza twórczością Fransa Halsa. W ostatnim okresie twórczości podejmował także wątki legionowe[4].

PrzypisyEdytuj

  1. I. Królewska Akademia Sztuk Pięknych... [w:] H. Stępień, M. Liczbińska, Artyści polscy w środowisku monachijskim w latach 1828–1914 (materiały źródłowe), wyd. II, Kraków: Agencja Wydawniczo-Reklamowa Chors, 1994, s. 13, ISBN 83-903086-1-4.
  2. Natan KORZEŃ (1895 Płock - 1941 Wilno). altius.com.pl. [dostęp 25 września 2019].
  3. Stanisław Konstanty Wojciech Lentz. ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 2019-09-26].
  4. Stanisław Lentz w serwisie Culture.pl [dostęp 2019-09-26]

BibliografiaEdytuj

  • Stanisław Lentz, Irena Kossowska, Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, maj 2006.
  • Od starożytności do współczesności - Malarstwo i rzeźba, Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., Warszawa 2006.
  • Strajk
  • Witold Bunikowski: Stanisław Lentz, Bibljoteka Polska, Warszawa 1922