Otwórz menu główne

Stanisław Lubodziecki

Stanisław Lubodziecki, także Stanisław Libkind-Lubodziecki (ur. 24 stycznia 1879 w Warszawie, zm. 23 czerwca 1975 w Londynie) – pułkownik Wojska Polskiego. Prezydent RP na Uchodźstwie August Zaleski mianował go generałem brygady ze starszeństwem z 19 marca 1963 roku[1][2].

Stanisław Lubodziecki
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1879
Warszawa
Data i miejsce śmierci 23 czerwca 1975
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki Najwyższy Sąd Wojskowy
Stanowiska sędzia NSW
Późniejsza praca Minister sprawiedliwości
Odznaczenia
Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

ŻyciorysEdytuj

Był oficerem rezerwy rosyjskiego sądownictwa wojskowego. 26 sierpnia 1919 jako kandydat nauk prawnych został upoważniony przez Polski Komitet Narodowy na Syberię i Rosję w charakterze pełnomocnika do opieki nad Polakami w Jokohama i okręgu[3].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów sądowych. Od 1922 roku pełnił służbę na stanowisku szefa Wydziału Ustawodawczego Departamentu Sprawiedliwości Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Z dniem 15 sierpnia 1923 roku został przeniesiony do Najwyższego Sądu Wojskowego na stanowisko podprokuratora[4]. 4 stycznia 1927 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie[5][6]. Z dniem 31 lipca 1931 roku został przeniesiony w stan spoczynku[7]. 1 listopada 1931 został mianowany notariuszem w Kowlu w okręgu Sądu Okręgowego w Łucku[8].

Był członkiem Związku Sybiraków, do 1939 działał w komitecie redakcyjnym organu prasowego tej organizacji, czasopisma „Sybirak”[9].

Po wybuchu II wojny światowej 1939 i agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie putywlskim a następnie przeniesiony do Kozielska. Jego wspomnienia z tego czasu zostały opublikowane w książce pt. Katyń. Relacje, wspomnienia, publicystyka, którą wydał Andrzej Leszek Szcześniak[10].

Prezydent RP August Zaleski mianował go generałem brygady ze starszeństwem z 19 marca 1963 roku[1][2].

14 lutego 1955 został mianowany członkiem Głównej Komisji Skarbu Narodowego[11]. W okresie od 15 kwietnia 1957 roku sprawował urząd ministra sprawiedliwości w kolejnych Rządach RP na Uchodźstwie[12]. Został powołany do składu emigracyjnej Kapituły Orderu Odrodzenia Polski[13]. 23 lutego 1965 został powołany na urząd ministra skarbu w trzecim rządzie Antoniego Pająka[14]. 11 kwietnia 1970 roku Prezydent RP August Zaleski zwolnił go z urzędu ministra sprawiedliwości[15].

PublikacjeEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 122 według autorów, Stanisław Lubodziecki został mianowany przez Augusta Zaleskiego generałem brygady ze starszeństwem z 19 marca 1945 roku.
  2. a b Dembiński 1969 ↓, s. 1 wg autora mianowanie Stanisława Lubodzieckiego na generała brygady zostało ogłoszone w Dzienniku Personalnym nr 10 z 1963 roku. W tym samym dzienniku ogłoszono mianowanie na stopień generała brygady: Jerzego Grobickiego (wg Kryska-Karskiego i Żurakowskiego awans z 19 marca 1965 roku), Edwarda Perkowicza (wg Kryska-Karskiego i Żurakowskiego awans z 19 marca 1963 roku), Romana Szymańskiego (wg Kryska-Karskiego i Żurakowskiego awans z 19 marca 1963 roku).
  3. Stanisław Lubodziecki. Placówka Polskiego Komitetu Narodowego na Syberię i Rosję w Jokohamie (wspomnienia). „Sybirak”. 3 (19), s. 56, lipiec 1939. 
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 59 z 11 września 1923 roku, s. 558.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 22 stycznia 1927 roku, s. 9, 12.
  6. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 691.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 19 grudnia 1930 roku, s. 365.
  8. Ruch służbowy. Notarjusze. „Ruch Służbowy. Dodatek do Dziennika Urzędowego Ministerstwa Sprawiedliwości”. Nr 19, s. 160, 20 lipca 1931. 
  9. Tymczasowa lista poległych i zmarłych żołnierzy W. P. na Syberii. „Sybirak”. 3 (19), s. 80, lipiec 1939. 
  10. Stanisław Lubodziecki: Kozielsk. W: Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Relacje, wspomnienia, publicystyka. Warszawa: Alfa, 1989, s. 23-27. ISBN 83-7001-296-5.
  11. Powołanie członków Głównej Komisji Skarbu Narodowego. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 4, Nr 2 z 12 lipca 1968. 
  12. Dziennik Ustaw RP Nr 3 z 30 kwietnia 1957 r.
  13. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 10 kwietnia 1961r. o powołaniu kapituły Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 11, Nr 3 z 21 kwietnia 1961. 
  14. Powołanie ministra. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 4, Nr 1 z 19 marca 1965. 
  15. Zwolnienie ministra. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 3, Nr 1 z 14 kwietnia 1970. 
  16. 3 maja 1966 „za wybitne zasługi położone dla Rzeczypospolitej w długoletniej służbie państwowej” Dz.U.R.P. z 1966 r. Nr 5. s. 21.
  17. Odznaczenia P. Prezydenta za zasługi na polu organizacji obrony przeciwlotniczej. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 185 z 18 sierpnia 1938. 
  18. Odznaczenia. „Sybirak”. 3 (19), s. 76, lipiec 1939. 
  19. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 284.
  20. Decyzja Naczelnika Państwa z 7 czerwca 1921 r.; Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1804 z 12 lipca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1210)

BibliografiaEdytuj