Stanisław Niemier

Stanisław Niemier (ur. 4 kwietnia 1899 w Czmoniu, zm. 1949 w Poznaniu[1]) – polski wojskowy, saper.

Stanisław Niemier
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1899
Czmoń
Data i miejsce śmierci 1949
Poznań
Odznaczenia
Medal Niepodległości Brązowy Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny rolniczej. Był synem Michała i Marii z domu Majchrzyckiej. W 1913 ukończył w Czmoniu szkołę podstawową, po czym pomagał w gospodarstwie rodzinnym. 17 czerwca 1917 powołano go do pruskiej armii (8. Pułk Grenadierów we Frankfurcie nad Odrą). Walczył na froncie zachodnim do 22 grudnia 1918, kiedy to zdezerterował i wrócił do Czmonia. Wstąpił na ochotnika do Kompanii Kórnickiej powstańców wielkopolskich i walczył na powstańczym froncie południowym. Dalsza jego kariera przedstawiała się następująco:

  • 1920: walki na froncie litewsko-białoruskim podczas wojny z bolszewikami,
  • lipiec 1920: krwawa biegunka i skierowanie do szpitala w Białymstoku,
  • Batalion Zapasowy 69. Pułku Piechoty w Śremie,
  • 20 grudnia 1920: przeniesienie do Dowództwa Okręgu Generalnego w Poznaniu (pisarz),
  • 1 kwietnia 1921: awans na starszego szeregowca,
  • czerwiec 1921: zwolnienie do rezerwy,
  • lipiec 1921: powołanie do służby czynnej - Kompania Sztabowa Dowództwa Okręgu Korpusu VII w Poznaniu (podoficer rachunkowy),
  • 1 sierpnia 1921: mianowanie podoficerem zawodowym i awans na kaprala,
  • 10 lutego 1922: awans na plutonowego,
  • 10 grudnia 1922: awans na sierżanta,
  • marzec 1923: przejście do Komisji Gospodarczej Komendy Miasta Poznania,
  • kwiecień 1924: przeniesienie do Komisji Gospodarczej Warsztatów Amunicyjnych nr 2 w Poznaniu,
  • 1 stycznia 1927: awans na starszego sierżanta oraz przeniesienie do Głównej Składnicy Uzbrojenie nr 6,
  • 1 lipca 1932: przeniesienie do 7. batalionu Saperów Wielkopolskich[1].

Po ataku Niemiec na Polskę, 3 września 1939, wyruszył koleją do Lublina. Od Kłodawy poruszał się samochodem i dostał się do niewoli niemieckiej pod Iłowem 18 września 1939. Był przetrzymywany w prowizorycznym obozie w Błoniach koło Krośniewic. 4 października 1939 został zwolniony i z uwagi na zajęcie mieszkań w Poznaniu przez okupanta, zamieszkał u rodziny w Skrzynkach, a potem u siostry w Czmoniu. Skutecznie unikał oficjalnego zatrudnienia u okupanta. Rozprowadzał na terenie Poznania prasę podziemną[1].

1 listopada 1945 został księgowym w Wojewódzkiej Izbie Rolniczej w Poznaniu[1].

RodzinaEdytuj

Ożenił się Heleną Przybył (ur. 1901), z którą miał piątkę dzieci: Leokadię (1924-1925), Eugeniusza (1925-1926), Bogumiła (ur./zm. 1927), Cyryla (1931-2004) i Teresę (ur. 1939)[1].

OdznaczeniaEdytuj

Odznaczono go m.in.:

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Włodzimierz Becker, Poznańscy saperzy 1919-1939, wyd. Instytut im. gen. Stefana Grota-Roweckiego w Lesznie, Poznań, 2016, s.85-86, ​ISBN 978-83-61960-28-7