Otwórz menu główne

Stanisław Potocki (nauczyciel)

Stanisław Potocki (ur. 30 kwietnia 1906 w Samborze, zm. 25 września 1986 w Sanoku) – nauczyciel, dyrektor szkoły, Przewodniczący Prezydium MRN w Sanoku, fotograf, działacz i sędzia sportowy.

Stanisław Potocki
Ilustracja
Stanisław Potocki (1939)
Data i miejsce urodzenia 30 kwietnia 1906
Sambor
Data i miejsce śmierci 25 września 1986
Sanok
Przewodniczący Prezydium MRN w Sanoku
Okres od 15 lutego 1958
do 5 listopada 1959
Poprzednik Andrzej Szczudlik
Następca Tadeusz Wojtowicz
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Brązowa Odznaka „W Służbie Narodu” Medal Komisji Edukacji Narodowej
Odznaka „Zasłużony dla Sanoka”

ŻyciorysEdytuj

 
Grobowiec Marii i Stanisława Potockich w Sanoku

Urodził się jako syn Mariana i Rozalii, z domu Lerch. W rodzinnym Samborze uczęszczał do szkoły powszechnej i do Państwowego Seminarium Nauczycielskiego, gdzie w 1927 zdał maturę. Uzyskany przez niego dyplom egzaminu dojrzałości uprawniał do tymczasowego nauczania w szkołach powszechnych. Następnie, zwolniony ze służby wojskowej, był zatrudniony jako nauczyciel w szkole powszechnej w Pakoszówce, po czym jako kierownik w dwuklasowej szkole w Sanoczku. Ukończył Państwowy Wyższy Kurs Nauczycielski w Poznaniu i uzyskał kwalifikacje do nauczania w szkołach powszechnych. Od 1938 pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego w szkole powszechnej im. Tadeusza Kościuszki w dzielnicy Posada w Sanoku oraz jako instruktor wychowania fizycznego przy sanockim Inspektoracie Szkolnym. Po wybuchu II wojny światowej w czasie trwającej okupacji niemieckiej 1939-1945 prowadził zakład fotograficzny.

Po zakończeniu wojny ponownie był kierownikiem Publicznej Szkole Powszechnej im. Tadeusza Kościuszki od 1945 do 1949[1][2]. Na przełomie 1951/1952 uzyskał potwierdzenie kwalifikacji nauczycielskich. Jednocześnie podjął pracę w sanockich szkołach mechanicznych powstałych przy Fabryce Wagonów (późniejszy Zespół Szkół Mechanicznych i Zespół Szkół nr 2): od 1946 był nauczycielem kontraktowym wychowania fizycznego, a od 1949 nauczycielem etatowym. Równolegle od 1952 do 1955 był dyrektorem szkoły mechanicznej[3]. W październiku 1953 wraz z nauczycielem szkoły Edwardem Lichnowskim był założycielem klubu sportowego przy Technikum Budowy Samochodów, początkowo o charakterze szkolnym, później przemianowany na Międzyszkolny Klub Sportowy „Zryw” Sanok[4]. Ze stanowiska dyrektora odszedł na własną prośbę w 1955, po czym przez 16 lat pozostawał nadal nauczycielem wychowania fizycznego.

Po wyborach ze stycznia 1958 został wybrany radnym Miejskiej Rady Narodowej (MRN) w Sanoku z listy Frontu Jedności Narodu. Od 15 lutego 1958 do 5 listopada 1959 pełnił stanowisko przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Sanoku. Jego nieetatowym zastępcą był Andrzej Szczudlik[5] (poprzednik na posadzie przewodniczącego MRN)[6]. Zrezygnował z tej funkcji pod koniec 1959[7] w odpowiedzi na krytykę swojej działalności (zarzucano mu opieszałość w realizacji zadań). Następnie ponownie pracował jako nauczyciel. Od 1959 do 1961 był ławnikiem ludowym w sądzie powiatowym w Sanoku. Działał w zespole artystycznym przy Sanockiej Fabryce Autobusów „Autosan”. Był sędzią sportowym w klasie państwowej w dyscyplinach lekkiej atletyki i narciarstwa oraz sędzią międzynarodowym w narciarstwie. W latach 70. był przewodniczącym komitetu obwodowego nr 13 w ramach samorządu mieszkańców[8].

Jego żoną była Maria, także nauczycielka (1902-1991). Mieli syna Jerzego[9] (pracownik Autosanu[10]). Zmarł 25 września 1986[a]. Stanisław i Maria Potoccy zostali pochowani w grobowcu na Cmentarzu Centralnym w Sanoku.

Stanisław Potocki był spowinowacony z rodziną Beksińskich; siostrą jego żony była Stanisława, żona Stanisława Beksińskiego, matka Zdzisława[9].

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Data śmierci 25 września 1986 została podana w monografii pt. Zespół Szkół Mechanicznych w Sanoku 1946–1996 oraz na grobie Stanisława Potockiego. Historyk Andrzej Romaniak podał inną datę dzienną śmierci 27 września 1986.

PrzypisyEdytuj

  1. Krystyna Chowaniec, W latach powojennych, Oświata i szkolnictwo, Trudne lata powojenne w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 857, 868.
  2. Historia szkoły. sp3sanok.neostrada.pl. [dostęp 2016-03-16].
  3. Krystyna Chowaniec, W latach powojennych, Oświata i szkolnictwo, Trudne lata powojenne w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 886.
  4. Józef Ząbkiewicz, Sport i rekreacja, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka. Kraków 1995. s. 926, 928.
  5. Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 163, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  6. Andrzej Brygidyn, Po przełomie październikowym. W latach powojennych w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 795.
  7. Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 173, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  8. a b Odznaczenia dla działaczy samorządowych. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 4 (73) z 15-28 lutego 1977. 
  9. a b Beksińscy 2014 ↓, s. 19.
  10. Twórcy nowej generacji polskich autobusów. „Nowiny”, s. 5, Nr 204 z 18 października 1982. 
  11. W XXIX rocznicę powstania ORMO. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 6 (25) z 15-31 marca 1974. 
  12. Nauczycielskie święto. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 3, Nr 30 (286) z 1-10 listopada 1983. 
  13. Wysokie odznaczenia dla wieloletnich działaczy sportowych i kulturalnych. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 23 (68) z 1-15 grudnia 1976. 
  14. Obchody Dnia Działacza Kultury w Zakładowym Domu Kultury. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 6, Nr 15 (144) z 20-31 maja 1979. 
  15. Marian Struś. Powstał Okręgowy Związek Łyżwiarstwa Szybkiego w Sanoku. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 17 (308) z 10-20 czerwca 1984. 

BibliografiaEdytuj