Otwórz menu główne

Stanisław Sołtykiewicz – (ur. 7 stycznia 1897, zm. 25 marca 1955 w Londynie) – rotmistrz Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej oraz II wojny światowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Stanisław Sołtykiewicz
rotmistrz rotmistrz
Data i miejsce urodzenia 7 stycznia 1897
Witunicze obok Mińska Litewskiego
Data i miejsce śmierci 25 marca 1955
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 211 Pułk Ułanów
23 Pułk Ułanów Grodzieńskich
2 Pułk Ułanów Grochowskich
Brygada Rezerwowa Kawalerii Wołkowysk
Oddział Wydzielony Wojska Polskiego
I Korpus Polski
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa, kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej

ŻyciorysEdytuj

Od 1919 do 1920 roku uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie litewsko-białoruskim w składzie 211 pułku ułanów, przemianowanym w styczniu 1921 roku na 23 pułk Ułanów Grodzieńskich. W międzyczasie ukończył kurs podchorążych kawalerii. 1 grudnia 1921 roku został promowany na stopień podporucznika kawalerii.

Po zakończeniu działań wojennych nadal służył w szeregach 23 pułku ułanów. 1 grudnia 1923 roku został awansowany do stopnia porucznika kawalerii. Ukończył kurs dla dowódców szwadronów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Po 1932 roku przeniesiony do 2 Pułku Ułanów Grochowskich im. Generała Józefa Dwernickiego. 1 stycznia 1936 roku został awansowany do stopnia rotmistrza. Do lata 1939 był dowódcą szwadronu gospodarczego 2 pułku ułanów.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 szwadronem 2 pułku ułanów. Walki z wrogiem prowadził na szlaku bojowym pułku. Po walkach pod Zambrowem jego szwadron został przez Niemców odcięty. Po kilku potyczkach z wrogiem przebił się z szwadronem 7 września do Ośrodka Zapasowego Suwalskiej i Podlaskiej Brygad Kawalerii w Wołkowysku, gdzie po reorganizacji szwadronu, został przydzielony do tworzonego 102 pułku ułanów w składzie Rezerwowej Brygady Kawalerii „Wołkowysk”, gdzie objął funkcję zastępcy dowódcy 102 pułku ułanów.

17 września 1939 roku 102 pułk ułanów przesuwał się trasą w kierunku MostyOstryna. Po agresji sowieckiej, od 19 września 1939 roku pułk kontynuował marsz w kierunku Wilna, dotarł do Grodna i uczestniczył w jego obronie. Wziął udział w walkach z sowietami w rejonie Sopoćkin, 22 września 1939 roku skąd wycofał się za Kanał Augustowski. 23 września gen. Wacław Jan Przeździecki wydał rozkaz nakazujący przekroczenie granicy z Litwą. Stanisław Sołtykiewicz, wraz z grupą oficerów i podoficerów, postanowił odłączyć się od 102 pułku ułanów i zameldował się w Podmacharcach u mjr. Henryka Dobrzańskiego by kontynuować dalszą walkę w szeregach 110 Rezerwowego pułku ułanów. Jednak niedługo później pułk został zdemobilizowany.

Znalazł się w grupie oficerów i żołnierzy zdecydowanych na kontynuowanie walki z wrogiem. Utworzono oddział, którego dowództwo objął mjr Henryk Dobrzański, a rotmistrz Stanisław Sołtykiewicz objął funkcję zastępcy dowódcy oddziału. Uczestniczył w przebijaniu się z Białostocczyzny przez Puszczę Kozienicką w kierunku Gór Świętokrzyskich. Po potyczce z Niemcami we wsi Wólka, stoczonej 3 października 1939 roku postanowił opuścić oddział. Następnie przedostał się przez granicę na Węgry a stamtąd na Zachód, gdzie podjął służbę w PSZ.

Po klęsce Francji, ewakuowany do Wielkiej Brytanii, gdzie w Szkocji służył w I Korpusie Polskim. Po zakończeniu wojny do 1947 r. służył w Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Zmarł w Londynie 25 marca 1955. Został pochowany na Cmentarzu Brompton w Londynie.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dekret Naczelnika Państwa z 25 kwietnia 1922 r. L. 12330/V. M. Adj. Gen. (Dziennik Personalny MSWojsk. z 1922 r. Nr 13, s. 381)
  2. a b Rocznik oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 162, 650. [dostęp 2015-06-25].
  3. Rocznik oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 578, 626. [dostęp 2015-06-25].
  4. a b Na podstawie fotografii [1]

Linki zewnętrzneEdytuj