Stanisław Tymiński

przedsiębiorca polonijny, polski polityk

Stanisław Tymiński, Stan Tyminski (ur. 27 stycznia 1948 w Pruszkowie) – polski biznesmen prowadzący interesy w USA, Kanadzie i Ameryce Południowej, zajmujący się branżą elektroniczną, komputerową i telewizyjną, kandydat w polskich wyborach prezydenckich w 1990 i 2005, założyciel Partii X.

Stanisław Tymiński
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1948
Pruszków
Przywódca Partii X
Okres od maja 1991
do 1995
Przynależność polityczna Partia X
Następca Józef Kossecki

ŻyciorysEdytuj

RodzinaEdytuj

Jego ojciec Jan Tymiński[1], pochodzący ze wsi Tymianki-Pachoły położonej w obecnym województwie mazowieckim, był radiomechanikiem. W czasie okupacji spędził prawie cztery lata w niemieckich obozach koncentracyjnych w Auschwitz-Birkenau i Groß-Rosen. Matka była gospodynią wiejską. Para pobrała się w 1948 we Wrocławiu. Potem Jan wybudował dom w Komorowie pod Warszawą. W 1954 rodzice Stanisława Tymińskiego rozwiedli się[2].

Wczesne lataEdytuj

Stanisław Tymiński wychował się w Komorowie. Z wykształcenia jest technikiem elektronikiem. Ukończył Technikum Elektroniczno-Mechaniczne im. Marcina Kasprzaka w Warszawie przy dawnych Zakładach Radiowych im. M. Kasprzaka. Później rozpoczął pracę w Zakładach Wytwórczych Elektronowych Przyrządów Pomiarowych „ELPO” w Warszawie. W 1968 został przyjęty na studia wieczorowe na Politechnice Warszawskiej na Wydziale Elektronicznym.

W 1969 wyemigrował do Szwecji, w której przez krótki czas pracował w szklarni, gdzie poznał swoją przyszłą pierwszą żonę Pulmu, która była Finką. W tym samym roku po tym, jak stracił pracę, ze Szwecji wyemigrował do Kanady, gdzie w 1975 założył firmę komputerową Transduction, którą posiada do tej pory. W 1981 kierowany chęcią zgłębienia świata duchowego Indian dotarł do odległych zakątków Amazonii, w mieście Iquitos w Peru stworzył małe finansowe imperium, lokalną telewizję kablową, restauracje i poślubił Peruwiankę Myrnę Gracielę Pérez Velasco. W czerwcu 1994 założył pierwszy komercyjny BBS Maloka, w którym oprócz wielu innych usług, po raz pierwszy udostępniono każdemu mieszkańcowi Polski dostęp do światowej sieci Internet.

Działalność politycznaEdytuj

 
Stanisław Tymiński (1990)

W 1988 wstąpił do Libertariańskiej Partii Kanady (Libertarian Party of Canada), opowiadającej się za zdecydowanym obniżeniem podatków. W latach 1990–1991 był liderem tej partii.

Zgłosił swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich w Polsce w 1990. Pomimo spodziewanej porażki przedstawiany jako „kandydat znikąd” Stanisław Tymiński po bardzo intensywnej kampanii, podczas której przedstawiał się jako jedyny „człowiek spoza układu” i alternatywa dla pozostałych, a także zdecydowanie kontestował dokonywane reformy gospodarcze, uzyskał w I turze 3 797 605 głosów (23,1%), wyprzedzając m.in. Tadeusza Mazowieckiego i Włodzimierza Cimoszewicza i wchodząc do II tury przeciwko Lechowi Wałęsie.

W trakcie kampanii wyborczej miało miejsce wiele ataków na Stanisława Tymińskiego, m.in. UOP i Krzysztof Kozłowski (ówczesny minister spraw wewnętrznych w rządzie Mazowieckiego) oskarżyli go o to, że ma związek z Libią (krajem wiązanym wówczas z terroryzmem) oraz z Kolumbią (gdzie silne były wpływy handlarzy narkotyków) – oskarżenia okazały się fałszywe[3][4]. Tuż przed końcem kampanii wyborczej Telewizja Polska podała, że stosuje on przemoc wobec żony – po wyborach telewizja przegrała prawomocnie proces o pomówienie. „Gazeta Wyborcza” opublikowała opinię psychologa Andrzeja Samsona, że Stanisław Tymiński jest chory psychicznie[5].

 
Wiec wyborczy Stanisława Tymińskiego przed II turą wyborów (1990)

Stanisław Tymiński posługiwał się „czarną teczką”, w której miał mieć, według swoich oświadczeń, kompromitujące Lecha Wałęsę dokumenty, które jednak nie zostały ujawnione. Uważa się, że za jego sprawą pojawiło się w polityce polskiej określenie „teczka” jako zbiór domniemanych kompromitujących materiałów.

W II turze, kiedy poparło go 3 683 098 głosujących (25,75%), przegrał z Lechem Wałęsą.

Po porażce w wyborach założył Partię X, która nie odegrała znaczącej roli w polskim życiu publicznym. Bezskutecznie usiłował zarejestrować swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich w 1995. Nie udało mu się zebrać 100 tys. podpisów poparcia.

3 czerwca 2005 przyleciał do Polski i zapowiedział swój start w wyborach prezydenckich jako kandydat Ogólnopolskiej Koalicji Obywatelskiej. Jego komitet wyborczy został zarejestrowany 23 czerwca 2005. W wyborach uzyskał 23 545 głosów, tj. 0,16% i uplasował się na dziewiątym miejscu spośród dwunastu kandydatów[6].

1 września 2010 oświadczył, że wycofuje się z działalności politycznej[7]. W wyborach prezydenckich w 2015 poparł Mariana Kowalskiego z Ruchu Narodowego[8].

Życie prywatneEdytuj

Był trzykrotnie żonaty, jego pierwszą żoną była Finka Pulmu, drugą Peruwianka Myrna Graciela, trzecią Chinka Mulan. Ma czworo własnych dzieci: Henryka (z pierwszego małżeństwa), Alicję, Jerzego, Isis (z drugiego małżeństwa), wychowuje adoptowaną córkę Cindy, której matką jest jego trzecia żona[9].

PublikacjeEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Włodzimierz Kuliński, Stanisław Tymiński: Pamięć o Polakach z Auschwitz-Birkenau, wirtualnapolonia.com, 27 stycznia 2015 [dostęp 2020-06-22].
  2. Stan Tymiński – kandydat na prezydenta?, aferyprawa.eu [dostęp 2020-06-22].
  3. Marry Battiata, Polish Government Links Tyminski to Libya, Secret Police, „The Washington Post”, 1 grudnia 1990 [dostęp 2020-06-22] (ang.).
  4. Piotr Pacewicz, Piąta władza, gazeta.pl, 13 października 2006 [dostęp 2020-06-22].
  5. Stan ciężki urojony, polityka.pl, 13 lipca 2006 [dostęp 2020-06-22].
  6. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 2020-06-22].
  7. Felieton Stanisława Tymińskiego opublikowany na jego stronie internetowej – Święte Psy, 1 września 2010 [dostęp 2020-06-22] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-05].
  8. Daniel Koral, Stan Tymiński udzielił poparcia Marianowi Kowalskiemu w wyborach prezydenckich, onet.pl, 21 kwietnia 2015 [dostęp 2020-06-22].
  9. Stanisław Tymiński o sobie, tyminski.glt.pl [dostęp 2020-06-22] [zarchiwizowane z adresu 2020-06-05].

BibliografiaEdytuj

  • Cichosz, Marzena: (Auto)kreacja wizerunku polityka na przykładzie wyborów prezydenckich w III RP, Toruń 2003
  • Gebethner, Stanisław; Jasiewicz, Krzysztof (red.): Dlaczego tak głosowano. Wybory prezydenckie ’90, Warszawa 1993
  • Jabłonowski, Andrzej; Sobkowiak, Leszek (red.): Marketing polityczny w teorii i praktyce, Wrocław 2002
  • Mazur, Marek: Marketing polityczny. Wyczerpujący przegląd technik i metod stosowanych w kampanii wyborczej, Warszawa 2002
  • Wiszniowski, Robert: Marketing wyborczy. Studium kampanii wyborczych w systemach prezydenckich i semiprezydenckich, Warszawa – Wrocław 2000
  • Mirosława Grabowska, Ireneusz Krzemiński: „Bitwa o Belweder”, Wydawnictwo Literackie „Myśl” Kraków 1991

Linki zewnętrzneEdytuj