Otwórz menu główne

Stanisław Wilczyński (major)

Stanisław Wilczyński[a] (ur. 15 marca 1894, zm. 21 czerwca 1971 w Wielkiej Brytanii) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Stanisław Wilczyński
Ilustracja
Ppor. Stanisław Wilczyński w czasie służby w Legionach Polskich.
major piechoty major piechoty
Data urodzenia 15 marca 1894
Data i miejsce śmierci 21 czerwca 1971
Wielka Brytania
Przebieg służby
Lata służby 1914–1931
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Piechoty
8 Pułk Piechoty Legionów
20 Pułk Piechoty
82 Pułk Piechoty
83 Pułk Piechoty
53 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

ŻyciorysEdytuj

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 2 pułku piechoty w składzie II Brygady oraz odbywał kurs w legionowej Szkoły Chorążych. 1 maja 1916 roku został mianowany chorążym piechoty, a 1 stycznia 1917 roku podporucznikiem piechoty[2]. Po kryzysie przysięgowym służył w 2 pułku piechoty Polskiej Sile Zbrojnej (z której 15 maja 1918 powstał 8 pułk piechoty Legionów). Rozkazem Rady Regencyjnej z 12 października został awansowany do stopnia porucznika piechoty.

Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty. W 1923 był na stanowisku pełniącego obowiązki komendanta Kadry Batalionu Zapasowego 20 pułku piechoty w Krakowie[3]. W 1924 pełnił służbę w 82 pułku piechoty w Brześciu[4]. 1 grudnia 1924 roku został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku w korpusie oficerów piechoty. 22 maja 1925 roku został przeniesiony do 83 pułku Strzelców Poleskich w Kobryniu na stanowisko dowódcy II batalionu[5]. W 1928 był zweryfikowany w korpusie oficerów piechoty z lokatą 78. W tym czasie pełnił stanowisko dowódcy II batalionu w 53 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Stryju[6]. Następnie został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI, a z dniem 30 listopada 1931 przeniesiony w stan spoczynku[7]. W 1934 roku, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V”[8].

Po II wojnie światowej osiadł w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł 21 czerwca 1971. Pochowany w Krakowie[9].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Stanisław II Wilczyński”, w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko[1].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj