Otwórz menu główne

Stanisław Wróblewski (generał)

Polski Generał
Ten artykuł dotyczy polskiego generała. Zobacz też: inne osoby o tym samym imieniu i nazwisku.

Stanisław Wróblewski[1] (ur. 13 grudnia 1868 w m. Skwira, zm. 1949 w Warszawie) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Stanisław Wróblewski
Ilustracja
Stanisław Wróblewski (przed 1927)
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 13 grudnia 1868
Skwira
Data i miejsce śmierci 1949
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca 1BGór, 7DP, szef departamentu MSW
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Wielki Orderu Świętego Sawy Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

ŻyciorysEdytuj

Stanisław Wróblewski generał dywizji, herbu Ślepowron. Był starszym bratem Jana Karola, także generała WP. Kształcił się Krakowie. W 1888 ukończył Szkołę Kadetów Piechoty w Łobzowie. W 1891 podporucznik piechoty i oficer zawodowy cesarskiej i królewskiej armii. Doskonalił później swoją wiedzę w korpuśnej szkole w Pradze, na kursach oficerów sztabowych w Wiedniu. Od 1903 w stopniu kapitana.W latach 1904–1906 instruktor w Szkole w Łobzowie, a w latach 1912–1914 w Wojskowej Szkole Realnej. W stopniu kapitana piechoty służył w 95 pułku piechoty armii Austro-Węgier stacjonującym we Lwowie, major z 1914, podpułkownik z 1916. W czasie I wojny światowej na stanowiskach dowódczych m.in. dowódca kompanii, batalionu, ale z przerwami na służbę jako instruktor.

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Od stycznia 1919 do 1920 dowódca 2 pułku Strzelców Podhalańskich. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowódca 1 Brygady Górskiej. Odznaczył się w bojach. 22 maja 1920 został zatwierdzony w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia z 1920. W latach 1921–1924 szef Departamentu I Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych.

W 1922 został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a 1 grudnia 1924 został mianowany generałem dywizji ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 8. lokatą w korpusie generałów.

W latach 1924–1926 dowodził 7 Dywizją Piechoty w Częstochowie. Podczas przewrotu majowego zwolennik J. Piłsudskiego, spacyfikował i opanował Częstochowę oraz postawił garnizon do dyspozycji Marszałka. W latach 1926–1930 był dowódcą Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie. 20 maja 1930 zwolniony został ze stanowiska dowódcy okręgu korpusu[2], a następnie przeniesiony w stan spoczynku.

Osiadł w Warszawie, gdzie zmarł. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[3].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. W Dzienniku Personalnym M.S.Wojsk. Nr 20 z 29.05.1920 r. podano tożsamość Stanisław Wróblewski Ślepowron. Zob. Wróblewscy herbu Ślepowron.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 18.06.1930 r.
  3. Lista pochowanych. Stanisław Wróblewski. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-03-23].
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 2949 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 828.
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 21.
  6. 17 marca 1930 „za zasługi na polu organizacji wojska” M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143
  7. Dziennik Personalny MSWoj. Nr 2/1931, s. 67

BibliografiaEdytuj

  • T. Kryska-Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Wydawnictwo Editions Spotkania, Warszawa 1991.
  • H.P. Kosk, Generalicja polska, t. 2, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001.