Otwórz menu główne

Stanisław Ziemecki

fizyk polski

Stanisław Ziemecki, początkowo Stanisław Landau (ur. 11 kwietnia 1881 w Warszawie, zm. 19 stycznia 1956) – fizyk polski, w latach 1953–1956 rektor Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w Lublinie.

Stanisław Ziemecki (Landau)
Popiersie Stanisława Ziemeckiego w Parku Akademickim w Lublinie
Popiersie Stanisława Ziemeckiego w Parku Akademickim w Lublinie
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1881
Warszawa
Data śmierci 19 stycznia 1956
Profesor
Specjalność: fizyka
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1926
Uniwersytet Warszawski
Habilitacja 1931
Politechnika Warszawska
Profesura 1909
Nauczyciel akademicki
Rektor
Uczelnia Wieczorowa Szkoła Inżynierska
Okres spraw. 1953–1956
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny inteligenckiej, był synem i wnukiem znanych lekarzy. Początkowo używał nazwiska Landau. W 1898 r. ukończył Gimnazjum Filologiczne im. Mikołaja Reja w Warszawie i podjął studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Nie ukończył jednak medycyny, w trakcie II roku studiów przeniósł się na Wydział Przyrodniczy. W 1904 uzyskał stopień kandydata nauk przyrodniczych, specjalizując się w fizyce. Obronił pracę dotyczącą własności optycznych kryształów dwuosiowych, opracowaną pod kierunkiem prof. Georga Wulffa(ang.) (uznanego krystalografa pochodzenia rosyjskiego). Na uniwersytetach w Genewie i Getyndze kontynuował edukację w zakresie matematyki, mechaniki i fizyki.

W 1909 został profesorem i kierownikiem laboratorium w Szkole Mechaniczno-Technicznej H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie. Lata międzywojenne spędził jako docent i profesor w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, gdzie organizował nauczanie fizyki. W 1926 r. na Wydziale Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego obronił doktorat, a w 1931 na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej przeprowadził habilitację.

Po wojnie organizował życie naukowe w zakresie fizyki na nowo powołanym Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Zasłużył się dla powstania Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w Lublinie (późniejszej Politechniki Lubelskiej). Był jej pierwszym rektorem. Należał do Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, współzakładał Polskie Towarzystwo Fizyczne (1919).

Pierwszą znaczącą pracę opublikował jeszcze w czasie studiów w Getyndze; dotyczyła magnetycznego skręcania płaszczyzny polaryzacji w promieniowaniu ultrafioletowym. Objaśnił zjawisko jarzenia się par rtęci pod wpływem promieniowania rentgenowskiego. Prowadził pionierskie obserwacje promieniowania jądrowego w atmosferze. Wraz z K. Jodko-Narkiewiczem i Z. Burzyńskim wysunął pomysł lotu balonu do granic troposfery (1936), czego jednak nie udało się zrealizować („Gwiazda Polski”). Opublikował łącznie 11 książek i kilkanaście prac naukowych.

Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1950)[1].

Jego żoną była Anna z d. Mączyńska (15.05.1905–17.07.1996).

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj