Stanisława Wysocka

aktorka polska, reżyser, dyrektor teatru
Ten artykuł dotyczy polskiej aktorki. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.

Stanisława Wysocka z Dzięgielewskich, secundo voto Stanisławska (ur. 7 maja 1877 w Warszawie, zm. 17 stycznia 1941 tamże) – polska aktorka, reżyser teatralny, dyrektor teatrów.

Stanisława Wysocka
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 maja 1877
Warszawa
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 1941
Warszawa
Zawód aktorka, reżyser teatralny, dyrektor teatrów
Współmałżonek Kazimierz Wysocki
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Wawrzyn Akademicki
Stanisława Wysocka w roli tytułowej w Balladynie Juliusza Słowackiego, fotografia wykonana w 1915

ŻyciorysEdytuj

Karierę zaczynała w teatrach objazdowych. W latach 1901–1911 była aktorką Teatru Miejskiego w Krakowie. W latach 1913–1914 grała w Teatrze Polskim w Warszawie. I wojnę światową spędziła w Kijowie. Po wojnie wróciła do Polski i do 1922 grała w Teatrze Rozmaitości w Warszawie. W latach 1923–1925 grała i reżyserowała w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie. W sezonie 1926/27 kierowała Teatrem Miejskim w Lublinie. W latach 1927–1930 grała i pracowała i jako główny reżyser w Teatrze Polskim w Poznaniu. Sezon 1931/32 spędziła w Teatrze Miejskim w Wilnie. Sezon 1932/33 to praca w Teatrze Miejskim i Teatrze Kameralnym w Łodzi. Potem wróciła do Warszawy, gdzie grała do wybuchu II wojny światowej (ostatni raz wystąpiła na scenie 5 września 1939). Nazywano ją „nową Modrzejewską”.

W latach 1921–1923 kierowała Państwową Szkołą Dramatyczną przy Konserwatorium Muzycznym w Warszawie. Od 1934 była wykładowcą PIST-u. W czasie II wojny światowej współpracowała z konspiracyjnym PIST-em i do końca życia udzielała lekcji.

W 1935 została odznaczona

Matka pianistki Janiny Wysockiej-Ochlewskiej. Została pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera PAS 57-wsch-po prawej Strycharskich)[1][2].

OdznaczeniaEdytuj

FilmografiaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

Wykaz literatury uzupełniającej: Stanisława Wysocka.

PrzypisyEdytuj

  1. Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych, zck-krakow.pl [dostęp 2020-05-20].
  2. Karolina Grodziska Zaduszne ścieżki-przewodnik po Cmentarzu Rakowickim wyd.Kraków 2003 s.140
  3. M.P. z 1935 r. nr 258, poz. 308 „za zasługi na polu sztuki scenicznej”.
  4. M.P. z 1935 r. nr 257, poz. 305 „za szerzenie zamiłowania do polskiej literatury dramatycznej”.

Linki zewnętrzneEdytuj