Otwórz menu główne

Stara Sieniawa

osiedle typu miejskiego na Ukrainie

Stara Sieniawa (ukr. Стара Синява, Stara Syniawa) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie chmielnickim, siedziba władz rejonu starosyniawskiego.

Stara Sieniawa
Ilustracja
Pałac
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód chmielnicki
Rejon starosyniawski
Nr kierunkowy +380 3850
Kod pocztowy 31400
Położenie na mapie obwodu chmielnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu chmielnickiego
Stara Sieniawa
Stara Sieniawa
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Stara Sieniawa
Stara Sieniawa
Ziemia49°35′45″N 27°37′23″E/49,595833 27,623056
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina

Miejscowość leży nad rzeką Ikwą, została założona w I połowie XVI wieku, na prawie magdeburskim od 1543. Prywatne miasto szlacheckie położone było w XVI wieku w województwie podolskim[1].

Pod rozbiorami siedziba gminy Stara Sieniawa w powiecie lityńskim guberni podolskiej.

Status osiedla typu miejskiego od 1956.

W 2001 ludność miejscowości liczyła 5994 osoby.

Obok miasta znajduje się duża cukrownia.

Urodził się tu Zbigniew Laskowski – polski lekarz, więzień KL Mauthausen, współpracownik Radia Wolna Europa, przez blisko 30 lat pracował w szpitalach Sojuszu Północnoatlantyckiego w bazach w Europie.

PałacEdytuj

  • pałac wybudowany w stylu klasycystycznym przez Annę Cecylię z Zakrzewskich Radziwiłłową (1765-1850)[2]. Od frontu portyk z czterema kolumnami podtrzymującymi trójkątny fronton[3].
 
... Wszystkie te starania i prośby ziemiaństwa wywołały coś w rodzaju wstydliwego zainteresowania u władz; w okolice Sieniawy przysłano rotmistrza Linickiego, z szerokim pełnomocnictwem i oddziałami, mającymi bronić dworów i cukrowni Jak było do przewidzenia, obrona ta została wykonaną tylko na papierze[4].
 
Zdobyto tedy Sieniawę, i po wysypaniu na podwórze około 40 000 pudów cukru i urządzeniu tzw. Sahary umęczono w okrutny sposób ośmiu oficjalistów, obcinając im uszy, nosy...[5]

PrzypisyEdytuj

  1. Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 166.
  2. Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 9: Województwo podolskie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1996, s. 340-346, ISBN 83-04-04268-1, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).
  3. Antoni Urbański: Podzwonne na zgliszczach Litwy i Rusi, (II cz. książki Memento kresowe). Warszawa: 1928, s. 49.
  4. Zofia Kossak, Pożoga. Wspomnienie z Wołynia 1917-1919
  5. Maria Dunin-Kozicka, Burza od Wschodu. Wspomnienia z Kijowszczyzny, Volumen, Warszawa 1990, s. 88.

LiteraturaEdytuj

  • Urbański Antoni, Podzwonne na zgliszczach Litwy i Rusi, Warszawa 1928, s 48-49

Linki zewnętrzneEdytuj