Stare Miasto (Kalisz)

Stare Miasto[1] – część Kalisza, historyczna dzielnica miasta położona na lewym brzegu Prosny, na wschód od Rypinka i na północ od Zawodzia; włączona do miasta w 1934[2]; pełni funkcje mieszkaniowe.

Stare Miasto
Część Kalisza
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Miasto Kalisz
W granicach Kalisza 1934
SIMC 0936701
Położenie na mapie Kalisza
Mapa lokalizacyjna Kalisza
Stare Miasto
Stare Miasto
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stare Miasto
Stare Miasto
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Stare Miasto
Stare Miasto
Ziemia51°45′03″N 18°06′02″E/51,750833 18,100556
Portal Portal Polska

Osią dzielnicy jest odcinek Szlaku Bursztynowego (Trasy Bursztynowej), biegnący w ciągu drogi wojewódzkiej nr 450 z Rypinka przez most św. Wojciecha na Rajsków.

We wczesnym średniowieczu na obszarze Zawodzia i Starego Miasta był położony gród, który w XIII wieku z powodu ciągłych zagrożeń powodziami został przeniesiony na przeciwny brzeg rzeki, gdzie obecnie znajduje się dzielnica zwana Śródmieściem. Od około 1257 r. nowy gród stał się miastem na podstawie przywileju lokacyjnego wydanego przez księcia Bolesława Pobożnego. Po starym grodzie pozostała do dziś nazwa: Stare Miasto. Część Starego Miasta, będąca własnością kolegiaty NMP w Kaliszu, pod koniec XVI wieku leżała w powiecie kaliskim województwa kaliskiego[3].

W 1807 Napoleon Bonaparte nadał Stare Miasto Józefowi Zajączkowi[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  2. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 5 kwietnia 1934 r. o zmianie granic miasta Kalisza w powiecie kaliskim, województwie łódzkiem (Dz.U. z 1934 r. nr 30, poz. 272).
  3. Atlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 246.
  4. Józef Raciborski. Opatówek. „Ziemia : miesięcznik krajoznawczy ilustrowany”. 4, s. 120, kwiecień 1922. Warszawa: Polskie Towarzystwo Krajoznawcze. 

Linki zewnętrzneEdytuj