Otwórz menu główne

Stefan Długołęcki

polski żołnierz

Stefan Długołęcki (ur. 27 lipca 1906 r. w Montrealu, zm. 14 grudnia 1948 w Warszawie) – podpułkownik Wojska Polskiego.

Stefan Długołęcki
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 27 lipca 1906
Montreal
Data i miejsce śmierci 14 grudnia 1948
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1939
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Kampania wrześniowa

Spis treści

Okres przedwojennyEdytuj

Był synem Albina i Natalii. Razem z rodzicami wrócił z Kanady do kraju. W czerwcu 1926 roku uzyskał maturę w Gimnazjum Męskim koła Polskiej Macierzy Szkolnej w Płońsku. Studiował prawo na UW, przerwał studia, działał w Związku Strzeleckim w Działdowie. W latach 1928–1929 odbył obowiązkową służbę wojskową w baonie podchorążych rezerwy piechoty nr 4 i w 32 Pułku Piechoty w twierdzy Modlin. Mianowany podporucznikiem rezerwy piechoty ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 roku. Następnie pracował w administracji państwowej na Pomorzu i w Działdowie jako urzędnik skarbowy.

Okres wojnyEdytuj

W kampanii wrześniowej 1939 roku walczył w szeregach macierzystego 32 Pułku Piechoty między innymi w obronie Modlina. Po poddaniu twierdzy znalazł się w obozie jenieckim II C Woldenberg w Dobiegniewie.

Okres powojennyEdytuj

Wiosną 1945 roku powrócił do domu rodziców w Milewie koło Płońska. We wrześniu tego roku powołany do wojska, zatrudniony w MON, przed aresztowaniem szef II Wydziału Budowlanego w stopniu ppłk.

Aresztowanie, proces, stracenieEdytuj

Aresztowany 14 lutego 1948 roku razem z Jerzym Brońskim, Janem Czeredysem i Feliksem Stroińskim, i oskarżony o współudział w stworzeniu "monopolu prywatnych firm na dostawy do wojska". Dręczony podczas przesłuchań: "...polecili mu się rozebrać, związali mu ręce i nogi, a następnie po zakneblowaniu mu ust chusteczką kopali go, bili pasem oraz kijem po całym ciele, do tego stopnia, że ciało mu spuchło i zsiniało, a do celi sprowadzał go klucznik ..."[1]. Oficerem śledczym był mjr. rez. Mieczysław Lis. 3 listopada 1948 roku NSW w Warszawie skazał go wraz ze współpodsądnymi w tzw. sprawie kwatermistrzowskiej (S.3292) na podst. 3 §2 Dekr.13.06.1946 na karę śmierci[2]. Stracony 14 grudnia 1948 roku.

UpamiętnienieEdytuj

Od 2012 trwała próba określenia miejsca pochówku w ramach Projektu Poszukiwań Miejsc Pochówku i Identyfikacji Ofiar Totalitaryzmów Polskiej Bazy Genetycznej Ofiar Totalitaryzmów. Identyfikacja szczątków odnalezionych na Cmentarzu Wojskowym w Kwaterze „na Łączce” została potwierdzona – 21 kwietnia 2017 podczas uroczystości w Pałacu Prezydenckim rodzina otrzymała notę identyfikacyjną[3].

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Swat: Niewinnie Straceni 1945-56. Wyd. Fundacja Ochrony Zabytków, Warszawa 1991., zob też Straceni w Więzieniu mokotowskim.
  • Małgorzata Szejnert: Śród żywych duchów. Wyd. ANEKS, Londyn 1990.
  • "Wokanda" 1990, nr 11 (listy), nr 19 (listy)
  • Krzysztof Madej. Kara śmierci za mięso. „Biuletyn IPN”. Nr 11 (22) listopad 2002, s. 55. IPN. [dostęp 2009-06-28]. 
  • AIPN, Teczki więźniów 1948, Długołęcki Stefan
  • Niewinnie Straceni..., s. 25 (il.)

PrzypisyEdytuj

  1. Raport Komisji Mazura., Załączniki do Raportu.
  2. "Księga najwyższego wymiaru kary" w Krzysztof Szwagrzyk: Zbrodnie w majestacie prawa 1944-1955. Wyd. ABC Future, Warszawa, 2000.
  3. Informacja na stronie Prezydenta RP