Otwórz menu główne

Stefan Edward Tomaszewski (ur. 16 sierpnia 1890 w Wilkowie, pow. leszczyński, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Stefan Edward Tomaszewski
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 16 sierpnia 1890
Wilków[1], pow. leszczyński
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Niemieckiego,
Armia Wielkopolska
Wojsko Polskie
Jednostki 70 Pułk Piechoty
Batalion KOP "Krasne"
Batalion KOP "Kopyczyńce"
Stanowiska dowódca Batalionu KOP "Kopyczyńce"
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
powstanie wielkopolskie
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Michała i Eleonory z domu Lenartowska. Uczył się w gimnazjum w Poznaniu i Ostrowie Wlkp. Zdał maturę w 1909.

W okresie I wojny światowej służył w armii Cesarstwa Niemieckiego, od 1914 do 1919[2]. Brał udział w powstaniu wielkopolskim. W 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego i służył w 70 pułku piechoty. W jednostce walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za swoje czyny został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i w 1922 roku został zweryfikowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Po wojnie służył w 70 pułku piechoty[3][4]. W 1924 roku został awansowany na kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku. W 1927 roku przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza do Batalionu „Krasne”na stanowisko dowódcy kompanii szkolnej. [1]

W sierpniu 1939 roku został mianowany dowódcą Batalionu KOP „Kopyczyńce”[5]. We wrześniu dostał się do niewoli sowieckiej i 1940 roku zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie jego szczątki spoczywają w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Straceń, poz. 3366.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[6]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Zaginieni 1939-45
  2. a b Kazimierz Banaszek, Krystyna Wanda Roman, Zdzisław Sawicki, Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, 2000, s. 303.
  3. Rocznik Oficerski 1923 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 325.
  4. Rocznik Oficerski 1924 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, s. 288, 368.
  5. a b c d BETA Księgi Cmentarne, ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-06-02].
  6. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.

BibliografiaEdytuj

  • Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków, Warszawa 2003, ​ISBN 83-916663-5-2​, s. 563.
  • Rocznik Oficerski 1928 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, s. 134, 205;
  • Rocznik Oficerski 1932 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, s. 50, 906;
  • Kazimierz Banaszek; Krystyna Wanda Roman; Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
  • Biogramy Ofiar Zbrodni Katyńskiej