Stefan Janusz Bratkowski

Stefan Janusz Bratkowski (ur. 25 lipca 1890 w Warszawie, zm. 25 listopada 1941 w Wilnie) – oficer Wojska Polskiego, dyplomata, urzędnik konsularny, oficer Związku Walki Zbrojnej.

Stefan Janusz Bratkowski
Data i miejsce urodzenia

25 lipca 1890
Warszawa

Data i miejsce śmierci

25 listopada 1941
Wilno

p.o. Kierownika Konsulatu Generalnego RP w Monachium
Okres

od 1926

Poprzednik

Leszek Malczewski

Kierownik Konsulatu RP we Wrocławiu
Okres

od 1932
do 1936

Poprzednik

Aleksy Wdziękoński

Następca

Aleksander Dunajecki

Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Absolwent Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie oraz Politechniki Praskiej (Pražská polytechnica).

W lipcu 1914 wstąpił do oddziałów strzeleckich. Pod koniec miesiąca został przydzielony do 1. kompanii III baonu 1 Pułku Piechoty Legionów Polskich. 20 września 1914 został ranny pod Nowym Korczynem[1]. W grudniu 1914 leczył się w szpitalu w Wiedniu. Na froncie służył do połowy maja 1915. Następnie był w oddziałach intendentury I Brygady Legionów Polskich. Jesienią 1915 wrócił na front i został przydzielony do Parku Amunicyjnego 1 Pułku Artylerii jako podoficer. W lipcu 1917 zwolniony z LP[1].

Wstąpił do polskiej służby zagranicznej pełniąc m.in. funkcje: urzędnika MSZ (1919–1921), konsula w Ostrawie (1921), urzędnika w MSZ (1921–1927), w międzyczasie kons. p.o. kier. konsulatu generalnego w Monachium (1926)[2], członka Górnośląskiej Komisji Mieszanej (Gemischte Kommission für Oberschlesien) w Katowicach (1927–1929), radcy MSZ (1929–1931) i delegata na rozmowy polsko-niemieckie (1929–1930), urzędnika w Komisariacie Generalnym RP w Gdańsku (1931–1932), kier. konsulatu we Wrocławiu (1932–1936), zastępcy kier. konsulatu generalnego w Monachium (1936). W składzie redakcji wydawanej w Wilnie podziemnej gazetki „Polska w Walce” (1940–1941).

W czasie pełnienia funkcji konsula we Wrocławiu uratował 150 rodzin niemieckich Żydów o polskich nazwiskach przed hitlerowskim pogromem i pomógł im wyjechać z Niemiec do Polski, skąd udali się na Zachód. Informacje o planach pogromu uzyskał, gdyż pracował również jako oficer wywiadu RP[3][4].

8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 26. lokatą w korpusie oficerów rezerwy taborowych[5][6]. Posiadał przydział w rezerwie do 2 Dywizjonu Taborów w Lublinie[7][8][9]. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Starogard. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. Był wówczas „reklamowany na 12 miesięcy”[10].

Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 105-3-28)[11].

Ojciec dziennikarza Stefana Bratkowskiego i ekonomisty Andrzeja Bratkowskiego.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Żołnierze Niepodległości ↓.
  2. Paweł Ceranka, Krzysztof Szczepanik (opr.): Urzędy konsularne Rzeczypospolitej Polskiej 1918-1945 : informator archiwalny, Ministerstwo Spraw Zagranicznych/Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych Warszawa 2020
  3. Stefan Bratkowski, Archiwum Historii Mówionej [dostęp 2021-04-19].
  4. Rzeczpospolita z 13 stycznia 2001[potrzebny numer strony]
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1046.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 956.
  7. Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 26.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1029.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 939.
  10. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 187, 1004.
  11. Cmentarz Stare Powązki: Bratkowscy, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-10-31].
  12. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  13. a b Rocznik służby zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1933 r. Klub Urzędników Polskiej Służby Zagranicznej, Warszawa – 1933.
  14. M.P. z 1934 r. nr 259, poz. 338 „za zasługi na polu pracy państwowej w dziale służby zagranicznej”.

BibliografiaEdytuj