Otwórz menu główne

Stefan Niesiołowski

polityk polski, biolog

Stefan Konstanty Niesiołowski i[1][2] (ur. 4 lutego 1944 w Kałęczewie) – polski polityk, zoolog i nauczyciel akademicki, profesor nauk biologicznych (2005). Działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL.

Stefan Niesiołowski
Ilustracja
Stefan Niesiołowski (2016)
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1944
Kałęczew
Wicemarszałek Sejmu VI kadencji
Okres od 6 listopada 2007
do 7 listopada 2011
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego
Okres od 25 listopada 1991
do 31 maja 1993
Przynależność polityczna Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe
podpis
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności Order Lśniącej Gwiazdy II Klasy (Tajwan) Krzyż honorowy Bundeswehry - Złoty (RFN)

Poseł na Sejm X, I, III, VI, VII i VIII kadencji (1989–1993, 1997–2001, 2007–2019), w latach 2005–2007 senator VI kadencji, wicemarszałek Sejmu VI kadencji.

ŻyciorysEdytuj

Wykształcenie i działalność naukowaEdytuj

W 1966 ukończył studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Łódzkiego i podjął następnie pracę jako pracownik naukowy tej instytucji. W 1979 uzyskał stopień doktora nauk biologicznych, a w 1990 stopień doktora habilitowanego. W 2005 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk biologicznych[3]. Jako nauczyciel akademicki związany z macierzystą uczelnią, został profesorem w Katedrze Zoologii Bezkręgowców i Hydrobiologii UŁ. Specjalizuje się w zagadnieniach z zakresu entomologii.

Działalność polityczna do 1989Edytuj

Podczas studiów był uczestnikiem duszpasterstwa akademickiego. W 1965 został współzałożycielem (wraz z Andrzejem Czumą, Benedyktem Czumą, Marianem Gołębiewskim i Emilem Morgiewiczem) konspiracyjnej organizacji Ruch[4]. W latach 1968–1970 uczestnik akcji wynoszenia z instytucji państwowych sprzętu poligraficznego do wydawania podziemnego „Biuletynu”, gdzie był autorem tekstów o tematyce historycznej. W 1965 namalował słowo Katyń na pomniku przyjaźni polsko-radzieckiej w Łodzi, w sierpniu 1968 zrzucił tablicę z płaskorzeźbą Włodzimierza Lenina ze szczytu Rysów w Tatrach, w 1970 był pomysłodawcą podpalenia Muzeum Lenina w Poroninie[4].

20 czerwca 1970 aresztowany i oskarżony o przygotowania do obalenia przemocą ustroju PRL. 23 października 1971 skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Warszawie na karę 7 lat pozbawienia wolności. Karę odbywał w zakładzie karnym w Barczewie[5]. 24 września 1974 zwolniony został na mocy amnestii[4]. W grudniu 1975 został sygnatariusz listu do Sejmu PRL przeciwko proponowanym zmianom w Konstytucji. Od 1977 działacz ROPCiO, autor tekstów w niezależnym piśmie „Opinia”.

Od września 1980 należał do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, był członkiem Komitetu Założycielskiego na Uniwersytecie Łódzkim, a w 1981 przewodniczącym komisji uczelnianej związku[4]. W maju 1981 był delegatem na I WZD Regionu Ziemia Łódzka. Współzałożyciel, autor i redaktor pisma związkowego „Solidarność Ziemi Łódzkiej”.

Po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce został internowany w ośrodku odosobnienia w Jaworzu, następnie w Darłówku. 26 listopada 1982 został zwolniony z internowania[4]. Później prowadził wykłady i prelekcje w kościołach, publikował także w pismach podziemnych: „Antyk”, „Kurs”, „Biuletyn Uniwersytetu Łódzkiego”, „Prześwit”, „Tygodnik Mazowsze”.

W związku ze swoją działalnością opozycyjną w latach 1970–1973, 1974–1986 i 1986–1987 był rozpracowywany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa[6].

Działalność polityczna od 1989Edytuj

Był współzałożycielem Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, od początku zasiadając w jego władzach naczelnych. W sejmie kontraktowym wspólnie z Markiem Jurkiem i Janem Łopuszańskim współtworzył charakterystyczny wizerunek tej partii. Wystąpił ze Zjednoczenia w 2001, w tym samym roku krótko związany był z Przymierzem Prawicy[7]. W 2003 wraz ze Zbigniewem Romaszewskim i Janem Rulewskim współtworzył ugrupowanie Suwerenność-Praca-Sprawiedliwość.

Był posłem trzech kadencji – w latach 1989–1991 z ramienia Komitetu Obywatelskiego, 1991–1993 z ramienia Wyborczej Akcji Katolickiej i 1997–2001 z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność, kiedy przewodniczył zespołowi chrześcijańsko-narodowemu w ramach klubu parlamentarnego AWS, który skupiał posłów i senatorów ZChN. W wyborach parlamentarnych w 2001 kandydował ponownie na posła z poparciem Ruchu Społecznego AWS, jednak Akcja Wyborcza Solidarność Prawicy nie uzyskała mandatów w Sejmie.

W 2005 został wybrany na senatora z okręgu łódzkiego z rekomendacji Platformy Obywatelskiej (startował jako bezpartyjny, następnie wstąpił do PO). PO zgłaszała jego kandydaturę na wicemarszałka Senatu, została ona odrzucona w tajnym głosowaniu[8].

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz czwarty uzyskał mandat poselski, otrzymując w okręgu lubuskim 69 385 głosów. 6 listopada 2007 został wybrany wicemarszałkiem Sejmu, otrzymując 292 głosy poparcia przy 158 głosach sprzeciwu[9], 8 lipca 2010 po rezygnacji Bronisława Komorowskiego z funkcji marszałka Sejmu jako najstarszy członek prezydium Sejmu przejął jego regulaminowe obowiązki marszałka Sejmu do czasu wyboru następcy, Grzegorza Schetyny. Został przewodniczącym Polsko-Tajwańskiego Zespołu Parlamentarnego[10].

W wyborach w 2011 został wybrany na posła VII kadencji, otrzymując w okręgu lubuskim 36 993 głosy[1]. W 2015 również z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję (dostał 29 304 głosy)[11]. We wrześniu 2016 wystąpił z PO, współtworząc koło poselskie i stowarzyszenie Europejscy Demokraci[12], które w listopadzie tego samego roku współtworzyło Unię Europejskich Demokratów. W 2017 zasiadł w zarządzie krajowym tej partii, a w lutym 2018 w federacyjnym klubie poselskim PSL-UED (po rozwiązaniu koła UED).

W styczniu 2019 prokurator Prokuratury Krajowej wystąpił o uchylenie politykowi immunitetu w związku z zamiarem przedstawienia mu zarzutów dokonania przestępstwa korupcyjnego. Stefan Niesiołowski zadeklarował zrzeczenie się immunitetu i zaprzeczył popełnieniu takiego czynu[13]. Nie wystartował w wyborach parlamentarnych w 2019 i ogłosił zakończenie swojej kariery politycznej[14].

Rodzina i życie prywatneEdytuj

Jego dziadek Bronisław Łabędzki został w 1905 zesłany na Syberię za organizowanie strajku szkolnego. Wuj Tadeusz Łabędzki był jednym z przedwojennych przywódców Młodzieży Wszechpolskiej. Został zabity w 1946 przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w czasie przesłuchania. Ojcem Stefana Niesiołowskiego był Janusz Myszkiewicz-Niesiołowski[15], uczestnik wojny polsko-bolszewickiej oraz kampanii wrześniowej, w okresie okupacji żołnierza AK. Jego matką była Halina z domu Łabędzka[16].

Stefan Niesiołowski jest żonaty z Anną Królikowską-Niesiołowską, ma córkę Joannę Niesiołowską-Księżak[17]. Jego bratem jest Marek Niesiołowski, również działacz opozycji w okresie PRL. Działał m.in. w Klubie Inteligencji Katolickiej w Łodzi oraz w Stowarzyszeniu Pisarzy Polskich.

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

Ordery i odznaczenia
Wyróżnienia

Wybrane publikacjeEdytuj

  • „Ruch” przeciw totalitaryzmowi (pod pseudonimem Ewa Ostrołęcka), Niezależna Oficyna Wydawnicza, Warszawa 1985.
  • Wysoki brzeg, „W Drodze”, Poznań 1989.
  • Spojrzenie na Amerykę, „Kurs”, Warszawa-Łódź 1990.
  • Niemieccy przeciwnicy Hitlera, Liber, Łódź 1995.
  • Meszki (Simuliidae, Diptera) (współautor Ewa Bokłak), Wyd. UŁ, Łódź 2001.
  • W wolnej III Rzeczypospolitej. Wybór tekstów prasowych 1990–2001, „Apla”, Łódź 2001.
  • Muchówki (Diptera), wujkowate (Empididae: Hemerodromiinae, Clinocerinae), Wyd. UŁ, Łódź 2005.
  • Nie walczyliśmy na próżno, Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „Adam”, Warszawa 2009.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2012-07-22].
  2. Wcześniej posługiwał się nazwiskiem Myszkiewicz-Niesiołowski (por. Strona sejmowa posła X kadencji. [dostęp 2012-07-22].).
  3. M.P. z 2005 r. nr 83, poz. 1173
  4. a b c d e Włodzimierz Domagalski: Stefan Konstanty Niesiołowski. Encyklopedia Solidarności. [dostęp 2019-10-13].
  5. Piotr Wesołowski: Więzień Niesiołowski. wyborcza.pl, 27 października 2012. [dostęp 2012-10-28].
  6. Dane osoby z katalogu osób „rozpracowywanych”. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-10-13].
  7. Inauguracja Przymierza Prawicy. wprost.pl, 21 kwietnia 2001. [dostęp 2012-07-22].
  8. Sprawozdanie stenograficzne z posiedzenia Senatu VI kadencji (1. posiedzenie, 20 i 27 października 2005). [dostęp 2012-07-22].
  9. Znamy nazwiska wicemarszałków Sejmu. gazeta.pl, 6 listopada 2007. [dostęp 5 grudnia 2011].
  10. Współpraca Międzynarodowa Sejmu. Grupy bilateralne. Polsko-Tajwański Zespół Parlamentarny (VI kadencja). sejm.gov.pl. [dostęp 2012-07-22].
  11. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  12. Wyrzuceni z PO założyli nowe koło poselskie. Wśród nich Stefan Niesiołowski. gazeta.pl, 21 września 2016. [dostęp 2016-09-21].
  13. Stefan Niesiołowski jest gotów oddać immunitet. wnp.pl, 31 stycznia 2019. [dostęp 2019-01-31].
  14. Stefan Niesiołowski kończy z polityką. O przyszłość nie musi się martwić. money.pl, 14 lipca 2019. [dostęp 2019-10-13].
  15. Stefan Niesiołowski: 15 sierpnia 1920 roku – decydujące zwycięstwo. stefan-niesiolowski.pl. [dostęp 2015-08-08].
  16. Niesiołowski: Moja mama była aniołem. se.pl, 6 października 2008. [dostęp 2018-01-11].
  17. Kamil Rakosza: Profesor biologii, mąż i tato bardzo zdolnych kobiet. Prywatne życie Stefana Niesiołowskiego. natemat.pl, 31 stycznia 2019. [dostęp 2019-10-13].
  18. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. Dz.U.R.P. z 1989 r. Nr 6. s. 99. [dostęp 2017-06-23].
  19. M.P. z 2017 r. poz. 469 – pkt 11.
  20. Krzyże Wolności i Solidarności dla działaczy opozycji antykomunistycznej. dzienniklodzki.pl, 23 czerwca 2017. [dostęp 2017-06-23].
  21. Niesiołowski odmówił przyjęcia od IPN odznaczenia, bo instytut „działa jako pisowskie narzędzie”. polsatnews.pl, 16 czerwca 2017. [dostęp 2017-06-24].
  22. Orders and decorations bestowed by President (ang.). president.gov.tw. [dostęp 2012-07-22].
  23. Taiwan recognizes Polish lawmaker as long-standing friend (ang.). taipeitimes.com. [dostęp 2012-07-22].
  24. Stefan Niesiołowski mit dem Ehrenkreuz der Bundeswehr ausgezeichnet (niem.). polen.diplo.de, 30 września 2014. [dostęp 2014-09-30].
  25. Gatunek muchówki nazwany na cześć Stefana Niesiołowskiego. interia.pl, 11 grudnia 2013. [dostęp 2013-12-11].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj