Otwórz menu główne

Stefan Stolarz (ur. 31 sierpnia 1889 w Pisarzowej, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Stefan Stolarz
Ilustracja
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 31 sierpnia 1889
Pisarzowa
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1914–1934, 1939-1940
Siły zbrojne c. k. Obrona Krajowa
Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Strzelców Podhalańskich
5 Pułk Strzelców Podhalańskich
50 Pułk Piechoty
PKU Kowel
Stanowiska dowódca kompanii
dowódca batalionu
kwatermistrz pułku
komendant PKU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w 31 sierpnia 1889 jako syn Tomasza. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1916. W 1918 jego oddziałem macierzystym był pułk strzelców Nr 32[1].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego dekretem z 3 kwietnia 1919 z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 maja 1918[2]. Otrzymał przydział z dniem 1 listopada 1918 do 20 pułku piechoty[3]. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej w w szeregach 2 pułku Strzelców Podhalańskich, pełniąc funkcję dowódcy kompanii.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 449. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 2 pułk Strzelców Podhalańskich[4]. 10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 5 pułku Strzelców Podhalańskich w Przemyślu[5]. W następnym roku, w tym samym pułku, pełnił obowiązki dowódcy batalionu sztabowego, a w 1924 zajmował stanowisko kwatermistrza pułku[6][7]. W 1928 pełnił funkcję dowódcy I batalionu w 50 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Kowlu[8]. 23 stycznia 1929 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. W marcu tego roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kowel na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta[10][11]. W marcu 1934 został zwolniony z zajmowanego stanowiska z pozostawieniem bez przynależności służbowej i z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II[12]. Z dniem 30 czerwca 1934 został przeniesiony w stan spoczynku[13].

Po wybuchu II wojny światowej 1939, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Został pochowany na terenie otwartego 28 lipca 2000 Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu, gdzie w 1943 jego ciało zidentyfikowano pod numerem 469 podczas ekshumacji prowadzonych przez Niemców (przy jego zwłokach zostały znalezione legitymacja wojskowa, karta członka PCK, karta na broń, wieczne pióro, fotografia[14])[15].

Był żonaty, miał córkę Ewę.

UpamiętnienieEdytuj

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło awansował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[16]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[17].

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia” zostały zasadzone Dęby Pamięci honorujące Stefana Stolarza: przy Zespole Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych w Limanowej (nieopodal rodzinnej Pisarzowej) oraz w Kijanach.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 113, 345.
  2. 1302. Dekret. „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 991, Nr 41 z 12 kwietnia 1919. 
  3. 1334. Rozkaz. „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 1001, Nr 41 z 12 kwietnia 1919. 
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 34.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 554.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 388, 403.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 334, 347.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 64, 170.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 24 stycznia 1929 roku, s. 3.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 22 marca 1929 roku, s. 101.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 22, 516.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 marca 1934 roku, s. 133.
  13. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Przeniesienia w stan spoczynku. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 14, s. 280, 22 grudnia 1934. 
  14. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 156. ISBN 83-7001-294-9.
  15. Katyń według źródeł niemieckich – 1943 r.. stankiewicze.com. [dostęp 4 marca 2015].
  16. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  17. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  18. Na podstawie [1]

BibliografiaEdytuj