Otwórz menu główne

Stephan Eberharter

austriacki narciarz alpejczyk

Stephan Eberharter (ur. 24 marca 1969 w Brixlegg) – austriacki narciarz alpejski, czterokrotny medalista igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata oraz dwukrotny zdobywca Pucharu Świata.

Stephan Eberharter
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 marca 1969
Brixlegg, Austria
Klub WSV Zell am Ziller
Debiut w PŚ 23.11 1989, Park City (8. miejsce – gigant)
Pierwsze punkty w PŚ 23.11 1989, Park City (8. miejsce – gigant)
Pierwsze podium w PŚ 2.12 1990, Valloire
(3. miejsce – super G)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 14.03 1998, Crans-Montana (gigant)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska olimpijskie
Złoto Salt Lake City 2002 Gigant
Srebro Nagano 1998 Gigant
Srebro Salt Lake City 2002 Supergigant
Brąz Salt Lake City 2002 Zjazd
Mistrzostwa świata
Złoto Sälbach 1991 Supergigant
Złoto Sälbach 1991 Kombinacja
Złoto St. Moritz 2003 Supergigant
Srebro St. Anton 2001 Supergigant
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
2001/2002
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
2002/2003
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2000/2001
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2003/2004
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1997/1998
Puchar Świata (Zjazd)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2001/2002
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2002/2003
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2003/2004
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2000/2001
Puchar Świata (Slalom gigant)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1998/1999
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2001/2002
Puchar Świata (Supergigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2001/2002
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2002/2003
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1990/1991
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1998/1999
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1997/1998
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2003/2004

KarieraEdytuj

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Stephan Eberharter pojawił się w 1987 roku, podczas mistrzostw świata juniorów w Sälen. Zajął tam siódme miejsce w slalomie gigancie, jedenaste w slalomie i dwunaste w biegu zjazdowym. W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 23 listopada 1989 roku w Park City, zajmując ósme miejsce w gigancie. Tym samym już w swoim debiucie zdobył pierwsze pucharowe punkty. W sezonie 1989/1990 punktował jeszcze dwukrotnie, najlepszy wynik osiągając 2 grudnia 1989 roku w Mont St. Anne, gdzie był piąty w gigancie. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 32. miejsce.

Sezon 1990/1991 rozpoczął od wywalczenia pierwszego podium w zawodach PŚ: 2 grudnia 1990 roku w Valloire Austriak zajął trzecie miejsce w supergigancie. W zawodach tych lepsi byli tylko Francuz Franck Piccard i Franz Heinzer ze Szwajcarii. W kolejnych zawodach cyklu jeszcze sześciokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, w tym dwa razy stawał na podium: 1 marca w Lillehammer był trzeci w gigancie, a 17 marca 1991 roku w Lake Louise zajął trzecie miejsce w supergigancie. W efekcie w klasyfikacji generalnej zajął dwunaste miejsce, a w klasyfikacji supergiganta był drugi za Heinzerem. Na przełomie stycznia i lutego 1991 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Saalbach-Hinterglemm. Zdobył tam tytuły mistrzowskie w supergigancie i kombinacji alpejskiej, nie wygrywając wcześniej żadnych zawodów Pucharu Świata. Pierwszy z tych medali zdobył pokonując o ponad pół sekundy Norwega Kjetila André Aamodta i o blisko dwie sekundy Francka Piccarda. W kombinacji po zjeździe zajmował dziewiąte miejsce, jednak w slalomie do kombinacji uzyskał najlepszy wynik i wyraźnie wyprzedził Włocha Kristiana Ghedinę i swego rodaka, Günthera Madera.

Kolejny raz na podium stanął 7 marca 1993 roku w Aspen, gdzie był drugi w supergigancie. Było to jednak jego jedyne podium w sezonie 1992/1993, który ukończył na 29. pozycji. Wystartował w kombinacji podczas mistrzostw świata w Morioce w 1993 roku, jednak nie ukończył rywalizacji. Na rozgrywanych rok wcześniej igrzyskach olimpijskich w Albertville był osiemnasty po zjeździe do kombinacji. Slalomu jednak nie ukończył i w kombinacji nie był klasyfikowany. Przez piec kolejnych lat Austriak zmagał się z kontuzjami, osiągając coraz słabsze wyniki. Po zakończeniu sezonu 1994/1995 stracił miejsce w reprezentacji Austrii. Wystąpił na mistrzostwach świata w Sierrra Nevada w 1996 roku, jednak w supergigancie został zdyskwalifikowany. W kolejnych dwóch sezonach startował w Pucharze Europy.

Do światowej czołówki powrócił w sezonie 1997/1998. Wielokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, w tym sześć razy stając na podium: 5 grudnia w Beaver Creek był trzeci w zjeździe, dzień później drugi w supergigancie, 14 grudnia w Val d'Isère drugi w gigancie, 10 stycznia w Schladming drugi, a dzień później trzeci w supergigancie, a 14 marca 1998 roku w Crans-Montana odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo, wygrywając giganta. W klasyfikacji generalnej zajął trzecie miejsce za Hermannem Maierem i Andreasem Schiffererem, a w klasyfikacji supergiganta trzecie miejsce zajął za Maierem i kolejnym Austriakiem, Hansem Knaußem. Wystąpił także na igrzyskach olimpijskich w Nagano, gdzie zdobył srebrny medal w slalomie gigancie. W zawodach tych rozdzielił na podium Hermanna Maiera i Michaela von Grünigena ze Szwajcarii.

Z mistrzostw świata w Vail w 1999 roku wrócił jednak bez medalu. Był tam piąty w zjeździe oraz czwarty w supergigancie, w którym walkę o podium przegrał z Knaußem o 0,21 sekundy. W zawodach pucharowych dziewięć razy plasował się na podium, w tym trzykrotne zwyciężał: 20 listopada 1998 roku w Park City w gigancie, 27 listopada w Aspen w supergigancie oraz 27 lutego 1999 roku w Ofterschwang w gigancie. Sezon 1998/1999 zakończył na czwartym miejscu w klasyfikacji generalnej oraz drugim w klasyfikacjach giganta i supergiganta. Wśród gigancistów lepszy był tylko Michael von Grünigen, a klasyfikacji supergiganta lepszy okazał się Hermann Maier. W kolejnym sezonie osiągał nieco słabsze wyniki. Na podium plasował się sześciokrotnie, jednak ani razu nie zwyciężył. W pierwszych zawodach cyklu, 31 października 1999 roku w Tignes był trzeci w gigancie, następnie 27 listopada w Vail był drugi w zjeździe, dzień później drugi w supergigancie, 4 grudnia w Lake Louise trzeci w zjeździe, 8 stycznia w Chamonix drugi w tej samej konkurencji, a 12 lutego 2000 roku w St. Anton am Arlberg zajął trzecie miejsce w supergigancie. Dało mu to szóste miejsce w klasyfikacji generalnej, jednak w żadnej z klasyfikacji poszczególnych konkurencji nie znalazł się w najlepszej trójce.

Mistrzostwa świata w St. Anton w 2001 roku przyniosły mu kolejny medal. W supergigancie zdobył srebrny medal, plasując się o 0,08 s za Daronem Rahlvesem z USA i o 0,15 s przed Hermannem Maierem. Na tych samych mistrzostwach był też siódmy w zjeździe, tracąc do podium 0,57 s. W zawodach pucharowych osiem razy stawał na podium, odnosząc przy tym dwa zwycięstwa: 25 listopada 2000 roku w Lake Louise i 3 marca 2001 roku w Kvitfjell wygrywał bieg zjazdowy. W klasyfikacji generalnej, a także klasyfikacji zjazdu w sezonie 2000/2001 był drugi za Maierem. Największe sukcesy osiągał jednak podczas rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City, gdzie w trzech startach zdobył trzy medale. Najpierw wywalczył brązowy medal w biegu zjazdowym, przegrywając tylko ze swym rodakiem Fritzem Stroblem i Lasse Kjusem z Norwegii. Następnie zajął drugie miejsce w supergigancie, rozdzielając na podium Kjetila André Aamodta i Andreasa Schifferera. Wystąpił także w gigancie, w którym zdobył złoty medal, plasując się przed Bode Millerem z USA i Lasse Kjusem. Eberharter zdominował rywalizację w Pucharze Świata, siedemnaście razy stawał na podium, w tym aż dziesięciokrotnie zwyciężał. Wygrywał supergiganta 7 grudnia w Val d'Isère, 18 stycznia w Kitzbühel i 27 stycznia w Garmisch-Partenkirchen, bieg zjazdowy 8 grudnia w Val d'Isère, 15 grudnia w Val Gardena, 12 stycznia w Wengen, 19 stycznia w Kitzbühel, 2 lutego w Sankt Moritz i 6 marca 2002 roku w Altenmarkt-Zauchensee, a 3 lutego 2002 roku w Sankt Moritz był najlepszy w gigancie. W klasyfikacji generalnej zwyciężył, gromadząc 1702 punkty i wyprzedził drugiego w klasyfikacji Aamodta o ponad 600 punktów. W tym samym sezonie zdobył także dwie Małe Kryształowe Kule za zwycięstwa w klasyfikacjach zjazdu i supergiganta, a w klasyfikacji giganta był trzeci za Francuzem Frédérikiem Covilim i Benjaminem Raichem.

Drugą w karierze Kryształową Kulę zdobył w sezonie 2002/2003, w który trzynaście razy stawał na podium. Odniósł dziewięć zwycięstw: w gigancie 27 października w Sölden, w supergigancie 1 grudnia w Lake Louise i 13 marca w Lillehammer oraz w zjeździe 30 listopada w Lake Louise, 7 grudnia w Beaver Creek, 14 grudnia w Val d'Isère, 11 stycznia w Bormio, 17 stycznia w Wengen i 22 lutego 2003 roku w Garmisch-Partenkirchen. Oprócz zwycięstwa w klasyfikacji generalnej wygrał także klasyfikacje zjazdu i supergiganta. Ostatni medal w karierze zdobył podczas mistrzostw świata w Sankt Moritz w 2003 roku, gdzie powtórzył wynik sprzed 12 lat, zdobywając złoty medal w supergigancie. Na tych samych mistrzostwach był też piąty w zjeździe, a w gigancie zajął 23. miejsce. Startował także w sezonie 2003/2004, zajmując drugie miejsce w klasyfikacji generalnej za Hermannem Maierem. Na podium znalazł się dwanaście razy, w tym cztery razy zwyciężał: 10 stycznia w Chamonix, 24 stycznia w Kitzbühel, 31 stycznia w Garmisch-Partenkirchen i 6 marca 2004 roku w Kvitfjell był najlepszy w zjeździe. Dzięki temu por raz trzeci z rzędu zdobył Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji zjazdu, a w klasyfikacji supergiganta był trzeci za Mairerem i Rahlvesem. Zwycięstwo w Kvitfjell było ostatnim w jego karierze. Austriak miał wtedy blisko 35 lat i stał się najstarszym triumfatorem zawodów Pucharu Świata w historii[1]. Ostatni raz na podium stanął 11 marca 2004 roku w Sestriere, gdzie był trzeci w supergigancie. Był to równocześnie jego ostatni start w zawodach pucharowych.

We wrześniu 2004 roku ogłosił zakończenie kariery sportowej[2]. Prowadzi rubrykę sportową w gazecie "Kronen Zeitung", pracował także jako komentator[3]. W latach 1991 i 2002 był wybierany sportowcem roku w Austrii[4].

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF 11 lutego 1992   Albertville Kombinacja 14,58 pkt -   Josef Polig
DSQ 16 lutego 1998   Nagano Supergigant 1:34,82 min -   Hermann Maier
2.  19 lutego 1998   Nagano Gigant 2:38,51 min +0,85 s   Hermann Maier
3.  10 lutego 2002   Salt Lake City Zjazd 1:39,13 min +0,28 s   Fritz Strobl
2.  16 lutego 2002   Salt Lake City Supergigant 1:21,58 min +0,10 s   Kjetil André Aamodt
1.  21 lutego 2002   Salt Lake City Gigant 2:23,28 min - -

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
1.  23 stycznia 1991   Saalbach Supergigant 1:26,73 min - -
1.  30 stycznia 1991   Saalbach Kombinacja 16,28 pkt - -
17. 3 lutego 1991   Saalbach Gigant 2:29,94 min +4,20 s   Rudolf Nierlich
DNF 8 lutego 1993   Morioka Kombinacja 34,22 pkt -   Lasse Kjus
DNF 13 lutego 1996   Sierra Nevada Supergigant 1:21,80 min -   Atle Skårdal
4. 2 lutego 1999   Vail Supergigant 1:14,53 min +0,22 s   Lasse Kjus
  Hermann Maier
5. 6 lutego 1999   Vail Zjazd 1:40,60 min +0,80 s   Hermann Maier
DNF 12 lutego 1999   Vail Gigant 2:19,31 min   Lasse Kjus
2.  31 stycznia 2001   St. Anton am Arlberg Supergigant 1:21,46 min +0,08 s   Daron Rahlves
7. 7 lutego 2001   St. Anton am Arlberg Zjazd 1:38,74 min +1,09 s   Hannes Trinkl
1.  2 lutego 2003   Sankt Moritz Supergigant 1:38,80 min - -
5. 8 lutego 2003   Sankt Moritz Zjazd 1:43,54 min +1,14 s   Michael Walchhofer
23. 12 lutego 2003   Sankt Moritz Gigant 2:45,93 min +2,03 s   Bode Miller

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
11. 21 marca 1987   Sälen Slalom 1:50,95 min +4,04 s   Roger Pramotton
7. 22 marca 1987   Sälen Gigant 2:31,70 min +2,15 s   Thomas Wolf
12. 26 marca 1987   Hemsedal Zjazd 1:25,72 min +1,25 s   Urs Lehmann

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Zwycięstwa w zawodachEdytuj

  1.   Crans-Montana14 marca 1998 (gigant)
  2.   Park City20 listopada 1998 (gigant)
  3.   Aspen27 listopada 1998 (supergigant)
  4.   Ofterschwang27 lutego 1999 (gigant)
  5.   Lake Louise25 listopada 2000 (zjazd)
  6.   Kvitfjell3 marca 2001 (zjazd)
  7.   Val d'Isère7 grudnia 2001 (supergigant)
  8.   Val d'Isère8 grudnia 2001 (zjazd)
  9.   Val Gardena15 grudnia 2001 (zjazd)
  10.   Wengen12 stycznia 2002 (zjazd)
  11.   Kitzbühel18 stycznia 2002 (supergigant)
  12.   Kitzbühel19 stycznia 2002 (zjazd)
  13.   Garmisch-Partenkirchen27 stycznia 2002 (supergigant)
  14.   Sankt Moritz2 lutego 2002 (zjazd)
  15.   Sankt Moritz3 lutego 2002 (gigant)
  16.   Altenmarkt6 marca 2002 (zjazd)
  17.   Sölden27 października 2002 (gigant)
  18.   Lake Louise30 listopada 2002 (zjazd)
  19.   Lake Louise1 grudnia 2002 (supergigant)
  20.   Beaver Creek7 grudnia 2002 (zjazd)
  21.   Val d'Isère14 grudnia 2002 (zjazd)
  22.   Bormio11 stycznia 2003 (zjazd)
  23.   Wengen17 stycznia 2003 (zjazd)
  24.   Garmisch-Partenkirchen22 lutego 2003 (zjazd)
  25.   Kvitfjell13 marca 2003 (supergigant)
  26.   Chamonix10 stycznia 2004 (zjazd)
  27.   Kitzbühel24 stycznia 2004 (zjazd)
  28.   Garmisch-Partenkirchen31 stycznia 2004 (zjazd)
  29.   Kvitfjell6 marca 2004 (zjazd)

Pozostałe miejsca na podiumEdytuj

  1.   Valloire2 grudnia 1990 (supergigant) – 3. miejsce
  2.   Lillehammer1 marca 1991 (gigant) – 3. miejsce
  3.   Lake Louise17 marca 1991 (supergigant) – 3. miejsce
  4.   Aspen7 marca 1993 (supergigant) – 2. miejsce
  5.   Beaver Creek5 grudnia 1997 (zjazd) – 3. miejsce
  6.   Beaver Creek6 grudnia 1997 (supergigant) – 2. miejsce
  7.   Val d'Isère14 grudnia 1997 (gigant) – 2. miejsce
  8.   Schladming10 stycznia 1998 (supergigant) – 2. miejsce
  9.   Schladming11 stycznia 1998 (supergigant) – 3. miejsce
  10.   Sölden25 października 1998 (gigant) – 2. miejsce
  11.   Val d'Isère13 grudnia 1998 (supergigant) – 2. miejsce
  12.   Bormio29 grudnia 1998 (zjazd) – 3. miejsce
  13.   Kvitfjell5 marca 1999 (zjazd) – 2. miejsce
  14.   Kvitfjell6 marca 1999 (zjazd) – 3. miejsce
  15.   Kvitfjell7 marca 1999 (supergigant) – 2. miejsce
  16.   Tignes31 października 1999 (gigant) – 3. miejsce
  17.   Vail27 listopada 1999 (zjazd) – 2. miejsce
  18.   Vail28 listopada 1999 (supergigant) – 2. miejsce
  19.   Lake Louise4 grudnia 1999 (zjazd) – 3. miejsce
  20.   Chamonix8 stycznia 2000 (zjazd) – 2. miejsce
  21.   St. Anton am Arlberg12 lutego 2000 (supergigant) – 3. miejsce
  22.   Sölden29 października 2000 (gigant) – 2. miejsce
  23.   Vail2 grudnia 2000 (zjazd) – 3. miejsce
  24.   Val d'Isère9 grudnia 2000 (zjazd) – 2. miejsce
  25.   Kitzbühel20 stycznia 2001 (zjazd) – 3. miejsce
  26.   Kvitfjell4 marca 2001 (supergigant) – 3. miejsce
  27.   Åre8 marca 2001 (zjazd) – 2. miejsce
  28.   Sölden28 października 2001 (gigant) – 2. miejsce
  29.   Val d'Isère9 grudnia 2001 (gigant) – 3. miejsce
  30.   Bormio28 grudnia 2001 (zjazd) – 3. miejsce
  31.   Bormio29 grudnia 2001 (zjazd) – 3. miejsce
  32.   Garmisch-Partenkirchen26 stycznia 2002 (supergigant) – 3. miejsce
  33.   Kvitfjell3 marca 2002 (supergigant) – 3. miejsce
  34.   Altenmarkt-Zauchensee10 marca 2002 (gigant) – 3. miejsce
  35.   Wengen18 stycznia 2003 (zjazd) – 3. miejsce
  36.   Kitzbühel27 stycznia 2003 (supergigant) – 3. miejsce
  37.   Garmisch-Partenkirchen23 lutego 2003 (supergigant) – 2. miejsce
  38.   Lillehammer12 marca 2003 (zjazd) – 2. miejsce
  39.   Lake Louise30 listopada 2003 (supergigant) – 3. miejsce
  40.   Vail5 grudnia 2003 (zjazd) – 2. miejsce
  41.   Val Gardena19 grudnia 2003 (supergigant) – 2. miejsce
  42.   Kitzbühel22 stycznia 2004 (zjazd) – 2. miejsce
  43.   Garmisch-Partenkirchen30 stycznia 2004 (zjazd) – 3. miejsce
  44.   St. Anton am Arlberg14 lutego 2004 (zjazd) – 2. miejsce
  45.   Sestriere10 marca 2004 (zjazd) – 3. miejsce
  46.   Sestriere11 marca 2004 (supergigant) – 2. miejsce

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj