Stowarzyszenie Wspierania Władzy Cesarskiej

Stowarzyszenie Wspierania Władzy Cesarskiej (jap. 大政翼賛会 Taisei-yokusankai) – japońskie stowarzyszenie faszystowskie[1][2], powstałe w Japonii 12 października 1940, istniejące do 13 czerwca 1945. Zajęło miejsce rozwiązanych partii politycznych. Zgodnie z zasadą monopartyjności miało koordynować na terenie całego kraju działalność administracyjną i polityczną zmierzającą do osiągnięcia „celów cesarstwa”. Wszelkie różnice zdań miały ulec zniwelowaniu dla „dobra jednej, wspólnej sprawy”.

Stowarzyszenie Wspierania Władzy Cesarskiej
Ilustracja
Państwo  Japonia
Lider Hideki Tōjō
Data założenia 12 października 1940
Data rozwiązania 13 czerwca 1945
Adres siedziby Tokio
Ideologia polityczna nacjonalizm, imperializm, faszyzm
Młodzieżówka Dai-Nippon Seinen-tō
Barwy flaga Japonii
Kadra Stowarzyszenia Wspierania Władzy Cesarskiej. Pierwszy od prawej - Yoriyasu Arima

Stowarzyszenie Wspierania Władzy Cesarskiej było wzorowane na niemieckiej partii nazistowskiej, lecz pod względem składu i stylu działania wykazywało zasadnicze różnice. Było mechanizmem, przy pomocy którego przywódcy usiłowali stworzyć pozory ogólnonarodowej zgody. Nie miało kadry aktywnych działaczy i jedynie w niewielkim stopniu odwoływało się do zgromadzeń i przemówień. Działało drogą nacisków społecznych, dławiąc niezadowolenie i formując jednomyślne poparcie dla rządu. Cała jego struktura nie służyła czynnej kontroli społecznej, a jedynie zwalczaniu opozycji, niewiary wobec wojennych celów i nacjonalistycznych dogmatów.

Wysiłki mobilizacyjne, którymi kierowało Stowarzyszenie Wspierania Władzy Cesarskiej, były podejmowane w trzech płaszczyznach:

  • Mobilizacja narodowa – dążenie do całkowitego ujednolicenia frontu wewnętrznego. W ramach tej mobilizacji cały kraj został objęty siecią małych związków sąsiedzkich (tonari-gumi).
  • Mobilizacja na rzecz celu państwowego – polegała na dążeniu do połączenia wszystkich ośrodków działalności politycznej, społecznej i kulturalnej w kraju. Zmuszano je do włączenia się do kampanii i przemawiania zgodnym chórem.
  • Mobilizacja duchowa – ujednolicenie poglądów i jednomyślne popieranie haseł szowinizmu i nacjonalizmu. W tym celu operowano hasłami „drogi cesarskiej”, „ducha Yamato”, „misji cesarskiej”, i sloganami "cały świat pod jednym dachem”, „jedność rządów i religii". Otwarcie występowano przeciwko światu zachodniemu i starano się wymazywać wpływy Zachodu z życia Japończyków (filmy zagraniczne znikały z repertuarów kin, usuwano napisy w języku angielskim z dworców kolejowych, zarzucano grę w golfa na rzecz rodzimego łucznictwa). Nowy podręcznik szkolny zatytułowany Podstawy państwowości japońskiej (jap. 国体の本義 Kokutai no hongi) zaszczepiał młodzieży wiarę w mity związane z dziejami Japonii i w shintoistyczne dogmaty o boskości cesarza, o wyjątkowości narodu japońskiego i o posłannictwie Japonii do zjednoczenia świata i jej roli pomostu pomiędzy Wschodem i Zachodem.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. 大政翼賛会(たいせいよくさんかい)とは, Kotobank (コトバンク) [dostęp 2019-05-25] (jap.).
  2. Richard Sims, Japanese fascism, „History Today”, 32 (1), styczeń 1982 (ang.).

BibliografiaEdytuj

  • John Whitney Hall: Japonia od czasów najdawniejszych do dzisiaj. Warszawa: PIW, 1979. ISBN 83-06-00205-9.