Otwórz menu główne

Studnia w Giewoncie – jaskinia w Dolinie Kondratowej w Tatrach Zachodnich. Ma dwa otwory wejściowe położone w zachodniej części Długiego Giewontu, w pobliżu Szczerby[1]. Górny otwór znajduje się w grani na wysokości 1855  metrów n.p.m., dolny w ścianie opadającej do Doliny Kondratowej, w pobliżu jaskini Ruda Nyża, na wysokości 1848 metrów n.p.m. Długość jaskini wynosi 7 metrów, a jej deniwelacja 6,5 metrów[2].

Studnia w Giewoncie
Ilustracja
Długi Giewont od strony Doliny Kondratowej
Państwo  Polska
Położenie Tatry Zachodnie
Dolina Kondratowa
Długość 7 m
Głębokość 6,5 m
Deniwelacja 6,5 m
Wysokość otworów 1855 i 1848 m n.p.m.
Wysokość otworów
nad dnem doliny
470 m
Ekspozycja otworów ku górze, ku SE
Data odkrycia znana od dawna
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Studnia w Giewoncie
Studnia w Giewoncie
Ziemia49°15′05″N 19°56′21″E/49,251483 19,939069

Spis treści

Opis jaskiniEdytuj

Jaskinię tworzy prawie pionowa, szczelinowa studnia zaczynająca się w grani, w górnym, dużym otworze, a jej dnem jest skalna półka w ścianie (dolny otwór) opadającej do Doliny Kondratowej[3].

PrzyrodaEdytuj

W jaskini brak jest nacieków. Na ścianach rosną mchy i porosty[3].

Historia odkryćEdytuj

Jaskinia była znana od dawna. Pierwszą wzmiankę o niej opublikował Mariusz Zaruski w 1914 roku. Plan i opis sporządził W.W. Wiśniewski w 1989 roku[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Władysław CywińskiGiewont. Tatry przewodnik szczegółowy tom 1. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 1994
  2. Jaskinie Tatr, 31 sierpnia 2017 [dostęp 2018-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2017-08-31].
  3. a b c Jaskinie Polski, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy, jaskiniepolski.pgi.gov.pl [dostęp 2017-01-13].