Suchacz

wieś w województwie warmińsko-mazurskim

Suchacz (do 1945 niem. Succase) – wieś w północnej Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Tolkmicko.

Artykuł 54°17′4″N 19°26′17″E
- błąd 38 m
WD 54°19'N, 19°23'E, 54°17'10.21"N, 19°26'43.66"E
- błąd 20943 m
Odległość 6 m
Suchacz
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Powiat elbląski
Gmina Tolkmicko
Liczba ludności (2006) 730
Strefa numeracyjna 55
Kod pocztowy 82-340
Tablice rejestracyjne NEB
SIMC 0159189
Położenie na mapie gminy Tolkmicko
Mapa konturowa gminy Tolkmicko, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Suchacz”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry znajduje się punkt z opisem „Suchacz”
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa konturowa województwa warmińsko-mazurskiego, blisko lewej krawiędzi u góry znajduje się punkt z opisem „Suchacz”
Położenie na mapie powiatu elbląskiego
Mapa konturowa powiatu elbląskiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Suchacz”
Ziemia54°17′04″N 19°26′17″E/54,284444 19,438056

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

PołożenieEdytuj

Suchacz położony jest nad Zalewem Wiślanym, około 15 km od Elbląga, na obszarze Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej. Miejscowość znajduje się na trasie Kolei Nadzalewowej (obecnie nieczynnej).

Komunikacja i transportEdytuj

Transport drogowyEdytuj

Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 503 Elbląg-Pogrodzie.

Transport kolejowyEdytuj

Transport wodnyEdytuj

W 2004 roku w Suchaczu ustanowiono przystań morską[1], która pełni charakter przystani rybackiej i jachtowej. Przystań nie posiada bosmanatu, a wpływać do niej mogą jedynie mniejsze jednostki[2] Usytuowana jest nad Zatoką Elbląską, tuż przy wejściu na Zalew Wiślany[3]. Ujście kanału wewnątrzprzystaniowego osłaniają dwa falochrony (wschodni – 145 m, zachodni – 20 m)[4]. Cumują w niej kutry rybackie oraz jachty żaglowe. Wydzielona przystań żeglarska powstała w 2008 roku za sprawą Stowarzyszenia Entuzjastów Żeglarstwa na Zalewie Wiślanym. Żeglarze zawijający do przystani mogą skorzystać z sali klubowej, toalety, prądu oraz ujęcia wody[5].

HistoriaEdytuj

Najbardziej znanym wydarzeniem w historii Suchacza była bitwa morska, jaka została stoczona w 1463 roku na Zalewie Wiślanym, nieopodal Suchacza. W pobliżu wsi starły się ze sobą floty Zakonu krzyżackiego oraz połączonych sił morskich Elbląga i Gdańska. Zwycięstwo nad zakonem upamiętnia okolicznościowy głaz, znajdujący się we wsi.

TurystykaEdytuj

ZabytkiEdytuj

Do rejestru zabytków zostały wpisane[6]:

  • trzykondygnacyjny budynek dawnego domu uzdrowiskowego „Zameczek nad Zatoką” z przełomu XIX i XX wielu, z narożną wieżą i tarasem widokowym, obecnie szkoła przy ul. Zakopiańskiej 3 wraz z otoczeniem ogrodowym (nr rej.: A-2216 z 8.02.2006)[7],
  • zespół budynków i urządzeń cegielni z około 1900 r. (nr rej.: 225/92 z 26.06.1992).

Atrakcje turystyczneEdytuj

W Parku znajdziemy między innymi ścianę nieczynnego już dziś wyrobiska Iłów Elbląskich, która jest doskonałą ilustracją budowy geologicznej strefy krawędziowej Wysoczyzny Elbląskiej[8].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Zarządzenie Nr 8 Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni z dnia 28 kwietnia 2004 r. ws. określenia granicy lądowej dla morskiej przystani w Suchaczu
  2. www.Zalew.org.pl. [dostęp 2011-03-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-03-26)].
  3. Suchacz z zamkiem | zalewwislany.pl, zalewwislany.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).
  4. Urząd Morski w Gdyni – Serwis aktów prawnych
  5. Remonty w portach Zalewu – Suchacz | zalewwislany.pl, www.zalewwislany.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).
  6. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo warmińsko-mazurskie. 2020-09-30. s. 40–41. [dostęp 2015-09-21].
  7. Piotr Skurzyński "Warmia, Mazury, Suwalszczyzna" Wyd. Sport i Turystyka – Muza S.A. Warszawa 2004 ​ISBN 83-7200-631-8​ s. 74
  8. www.Zalew.org.pl – Inf.rowerowy. [dostęp 2016-03-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].

Linki zewnętrzneEdytuj