Sudyłków

Sudyłków[1] (ukr. Судилків) – wieś na Ukrainie w rejonie szepetowskim obwodu chmielnickiego.

Sudyłków
Судилків
ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo

 Ukraina

Obwód

Flag of Khmelnytskyi Oblast.png chmielnicki

Rejon

szepetowski

Powierzchnia

4,76 km²

Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość


5277
1108,6 os./km²

Nr kierunkowy

+380 3840

Kod pocztowy

30430

Położenie na mapie obwodu chmielnickiego
Mapa konturowa obwodu chmielnickiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Sudyłków”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Sudyłków”
Ziemia50°10′24″N 27°08′46″E/50,173333 27,146111
Portal Ukraina

Znajduje się tu stacja kolejowa Sudyłków, położona na linii Kijów - Brześć.

Prywatna wieś szlachecka, położona w województwie wołyńskim, w 1739 roku należała do klucza Szepetówka Lubomirskich[2]. Pod rozbiorami siedziba gminy Sudyłków(ukr.) w powiecie zasławskim guberni wołyńskiej.

ZabytkiEdytuj

  • zamek - pod koniec XIX w. w Sudyłkowie znajdowały się pozostałości dawnego zamku, otoczone wałem. Zamek położony był nad drogą przy wjeździe do miasteczka od strony Połonnego[1].
  • pałac - obiekt wzniesiony w latach 70-80 XVIII w.[3] przez Jana Grocholskiego w stylu francuskiego rokoko[3] spłonął w 1859 r. Podczas pobytu Tadeusza Jerzego Steckiego w Sudyłkowie pałac nie posiadał dachu. Ocalałe z pożaru meble, obrazy przedstawiające członków rodu Grocholskich oraz prawie cała biblioteka znajdowały się w budynku gospodarczym[3]. Obok pięknego pałacu Grocholski wybudował mała pałacową kapliczkę[1].

Anna z Chodkiewiczów, matka Ksawerego oraz Mieczysława Pruszyńskich pisała o Sudyłkowie:

Rodzina mojego ojca - Chodkiewiczów - pochodziła z Białorusi, ale w czasach, które pamiętam, utraciła już Raducz w Mohylewszczyźnie, a po powstaniu w 1863 uległ ostatecznie konfiskacie Sudyłków Grocholskich na Wołyniu, którego moja babka po mieczu, Aleksandrowa Chodkiewiczowa była współdziedziczką.

[4]

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XI. Warszawa: 1880-1902, s. 553-554.
  2. Adam Homecki, Rozwój terytorialny latyfundium Lubomirskich (starszej gałęzi rodu) w latach 1581-1754, w: Studia Historyczne, rok V, zeszyt 3 (58), 1972, s. 438.
  3. a b c Sudyłków. www.wolhynia.com. [dostęp 2013-11-06].
  4. Anna z Chodkiewiczów Pruszyńska Między Bohem a Słuczą, Wrocław, Ossolineum, 1991 ISBN 83-04-03808-0

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusza Jerzego Stecki, Wołyń pod względem statystycznym, historycznym i archeologicznym, Ossolineum, Lwów 1864-1871
  • Roman Aftanazy Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, Tom 5, Województwo wołyńskie", 1994, str. 487

Linki zewnętrzneEdytuj