Otwórz menu główne

Svein Heglund (ur. 10 grudnia 1918, zm. 18 czerwca 1998) – norweski lotnik, czołowy norweski as myśliwski okresu II wojny światowej[1][2][3][4].

Svein Heglund
16 zwycięstw
Ilustracja
Svein Heglund w 1943 r.
generał brygady
Data i miejsce urodzenia 10 grudnia 1918
Kristiania, Norwegia
Data i miejsce śmierci 18 czerwca 1998
Oslo
Przebieg służby
Siły zbrojne RAF roundel.svg RAF
Roundel of Norway.svg Norweskie Siły Powietrzne
Jednostki No.331 Squadron RAF
No.85 Squadron RAF
Główne wojny i bitwy II wojna światowa

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

MłodośćEdytuj

Urodził się 10 grudnia 1918 w Kristianie jako syn inżyniera Otto Hjalmara Heglunda i fotografki Anny Margarethy Klinkenberg[5]. Jesienią 1939 próbował wstąpić do Norweskiej szkoły sił powietrznych lecz termin nadsyłania wniosków minął. Po odbyciu służby wojskowej wyjechał do Szwajcarii na studia inżynierskie. Podczas niemieckiej inwazji na Norwegię w kwietniu 1940 przebywał w Zurychu. Przez Bordeaux i Portsmouth przedostał się do Stanów Zjednoczonych. W Nowym Jorku poznał kilku norweskich oficerów lotnictwa. W czerwcu 1940 udał się do Little Norway (obóz szkoleniowy norweskich sił powietrznych) niedaleko Toronto.

II wojna światowaEdytuj

Z Kanady przybył do Wielkiej Brytanii. Odbył przeszkolenie na samolotach Miles Master i Hawker Hurricane w No. 59 Operational Training Unit (59 OTU), po czym otrzymał przydział do nowo sformowanego 331 norweskiego dywizjonu RAF stacjonującego na Orkadach. Do obowiązków dywizjonu, wyposażonego w Hurricany Mk.IIBs należała osłona powietrzna bazy Royal Navy w Scapa Flow oraz eskorta konwojów.

W listopadzie 1941 dywizjon został przezbrojony w Spitfiry MkIIAs które w marcu 1942 zastąpiono Spitfirami MkVb. Kilka tygodni później dywizjon przeniesiono do bazy North Weald skąd brał udział w eskortowaniu wypraw bombowych na kontynent oraz w obronie przeciwlotniczej Londynu.

Po wylataniu 200 godzin w lotach bojowych, w lutym 1943, Heglund został instruktorem Jednostki Szkolenia Operacyjnego (OTU). Po trzech miesiącach wrócił do swojej jednostki jako świeżo upieczony kapitan i dowódca eskadry A (A-flight). W listopadzie 1943 został przeniesiony do RAF Ferry Command, do jego zadań należało odbieranie samolotów z fabryk i dostarczanie ich do jednostek.

W 1944 skontaktował się z Johnem Cunninghamem, byłym dowódcą 85 dywizjonu, we wrześniu rozpoczął służbę w tym dywizjonie gdzie walczył na samolotach De Havilland Mosquito aż do końca wojny.

Podczas II wojny światowej Svein Heglund zestrzelił 16 samolotów: 7 Fw 190, 6 Bf 109 oraz 3 Me 110[6]

Czasy powojenneEdytuj

Po zakończeniu działań wojennych wyjechał ponownie do Zurychu w celu ukończenia studiów. Po uzyskaniu dyplomu wrócił do Norwegii gdzie zajmował różne stanowiska w Dowództwie sił powietrznych (LFK). W 1970 został dowódcą obrony przeciwlotniczej, cztery lata później objął funkcję szefa LFK. Na tym stanowisku pracował aż do przejścia na emeryturę w 1982 w stopniu generalmajora (generała brygady).

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Aftenposten 10 grudnia 1968 (Toppscoreren, oberst Svein Heglund 50 år
  2. Aftenposten 15 czerwca 1945 («Norges beste kampflyger»)
  3. Henriksen, Vera: Fem år i utlegd, Oslo: Aschehoug, 1996, s. 561.
  4. Bowers, Al og David Lednicer: Fighter Pilot Aces List, Air War College, Air University, US Air Force.
  5. Svein Heglund [w:] Kjell Inge Bjerga, Norsk biografisk leksikon, Oslo: Helle, Knut [dostęp 2013-05-07] (norw.).
  6. a b Erik Gjems-Onstad (red.), Krigskorset og St. Olavsmedaljen med ekegren, s. 112–113.
  7. a b Erik Gjems-Onstad (red.), Krigskorset og St. Olavsmedaljen med ekegren, s. 141–142.

BibliografiaEdytuj