Otwórz menu główne

Swędów

wieś w województwie łódzkim

Swędówwieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie zgierskim, w gminie Stryków. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa łódzkiego.

Swędów
wieś
Państwo  Polska
Województwo  łódzkie
Powiat zgierski
Gmina Stryków
Sołectwo Swędów
Liczba ludności (2006) ok. 1200
Strefa numeracyjna 42
Kod pocztowy 95-010
Tablice rejestracyjne EZG
SIMC 0416278
Położenie na mapie gminy Stryków
Mapa lokalizacyjna gminy Stryków
Swędów
Swędów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Swędów
Swędów
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Swędów
Swędów
Położenie na mapie powiatu zgierskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu zgierskiego
Swędów
Swędów
Ziemia51°54′25″N 19°32′34″E/51,906944 19,542778

Znaczną część powierzchni wsi zajmują prywatne działki letniskowe należące do mieszkańców pobliskiej Łodzi, na stałe w Swędowie mieszka ok. 1000 mieszkańców. Na stacji w Swędowie zatrzymują się pociągi ŁKA relacji Łódź Kaliska-Łowicz Główny. W pobliżu Swędowa przebiega autostrada A2 (Autostrada Wolności). Działa tam również klub piłkarski – Huragan Swędów (obecnie A-klasa). W sołectwie znajduje się kościół p.w. Matki Bożej Jasnogórskiej oraz biblioteka.

HistoriaEdytuj

Pierwsza zachowana wzmianka źródłowa opisująca wieś jako Swandowo lub Swandowice pochodzi z 1386 roku. W 1576 roku stanowiła ona częściowo własność królewską i szlachecką leżącą w parafii szczawińskiej w ówczesnym powiecie brzezińskim i województwie łęczyckim. W XIX wieku Swędów Królewski znalazł się w gminie Bratoszewice. W tym okresie wieś posiadała karczmę, młyn oraz szkołę. W czasie trwania powstania styczniowego w Swędowie miały miejsce liczne starcia powstańcze. W 1921 roku Swędów składał się z jednej wsi, w której znajdowało się 25 budynków mieszkalnych zamieszkałych przez 211 osób, z czego 102 stanowiły kobiety. Zdecydowana większość deklarowała wyznanie ewangelickie - 141 osób, znacznie mniej było katolików - 58, zaś 2 mieszkańców było wyznania mojżeszowego. W okresie międzywojennym na terenie dzisiejszego sołectwa dominowali osadnicy niemieccy - 141 osób, narodowość polską deklarowało 68 osób, nastoma żydowską 2. Po II wojnie światowej w Swędowie na miejsce wysiedlonych Niemców zaczęli osiedlać się repatrianci zza wschodniej granicy, zwłaszcza z Litwy, Łotwy i Ukrainy. Pozostałością po ludności niemieckiej jest m.in. założony w 1887 roku i dobrze zachowany cmentarz ewangelicko-augsburski przy ulicy Głównej 22. W latach dwudziestych XX wieku otworzono tu stację kolejową, która istniała do początku lat 90. W połowie lat czterdziestych XX w. otworzono tu mleczarnię, która obecnie nie funkcjonuje. Wybudowano również dom strażacki, w którym w okresie letnim w każdą niedziele prowadzony był bar. W 1967 roku powstało Koło Gospodyń Wiejskich, które działa do dziś. W 1958 roku utworzono Kółko Rolnicze, które również działa do dziś. W 1968 roku wybudowano kamień węgielny pod kościół, zaś jego poświęcenie odbyło się 15 sierpnia 1989 roku[1].

CmentarzEdytuj

Cmentarz ewangelicki w Swędowie położony jest przy ul. Głównej 22. Nekropolia jest własnością parafii ewangelicko-augsburskiej w Zgierzu, natomiast jest ona udostępniana miejscowym katolikom na pochówki i to one stanowią dziś większą część cmentarza. Ze starej, ewangelickiej części zachowało się kilkanaście nagrobków. Uwagę przykuwa zwłaszcza jeden w postaci wysokiego cokołu na podstawie zwieńczonego krzyżem, pochodzący pracowni Alfreda Fiebiegera z Łodzi. W części luterańskiej ulokowano także dużą kwaterę wojenną z okresu tzw. bitwy łódzkiej, w której pochowani są żołnierze rosyjscy i niemieccy. Podobno na cmentarzu pochowani są również żołnierze wermachtu.

UliceEdytuj

Swędów na tle innych sołectw wyróżnia się bardzo kreatywnym nazewnictwem ulic. Wieś nazywa bowiem swoje ulice w bardzo baśniowym, arkadiowym stylu. Przykładami są:

  • ulica Szumiejących Jodeł,
  • ulica Złotej Jesieni,
  • ulica Strumykowa,
  • ulica Niezapominajek,
  • ulica Złotych Kaczeńców,
  • aleja Róż.

Również:

  • ulica Baltazara Gąbki,
  • ulica Bolka i Lolka.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Monografia miasta i gminy Stryków. Redakcja: mgr Mariusz Lamprecht, prof. dr hab. Tadeusz Marszał. Wydawca: WIST. ​ISBN 978-83-929095-1-4

Linki zewnętrzneEdytuj