Otwórz menu główne

Sylvano Bussotti

włoski kompozytor

Sylvano Bussotti (ur. 1 października 1931 we Florencji)[1]włoski kompozytor, malarz i reżyser.

Sylvano Bussotti
Ilustracja
Sylvano Bussotti (w środku)
Data i miejsce urodzenia 1 października 1931
Florencja
Pochodzenie włoskie
Gatunki muzyka poważna, muzyka współczesna
Zawód kompozytor, malarz, reżyser
Strona internetowa

ŻyciorysEdytuj

W latach 1940–1948 studiował w Conservatorio Luigi Cherubini we Florencji, gdzie uczył się teorii u Roberto Lupiego i gry na fortepianie u Luigiego Dallapiccoli[1]. Później samodzielnie pogłębiał edukację muzyczną. Od 1957 do 1958 roku przebywał w Paryżu, gdzie uczył się prywatnie u Maxa Deutscha[1]. W 1958 roku uczestniczył w Internationale Ferienkurse für Neue Musik w Darmstadt, gdzie poznał Johna Cage’a i Pierre’a Bouleza[2]. Otrzymał nagrodę na festiwalu Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej w 1961, 1963 i 1965 roku[1][3]. W latach 1963–1964 na zaproszenie Fundacji Rockefellera gościł w Stanach Zjednoczonych[1]. W 1967 roku nagrodzony Premio all’Amelia na Biennale w Wenecji[1]. Wykładał w konserwatorium w Mediolanie[4]. Był dyrektorem weneckiego Teatro La Fenice[5].

Poza muzyką zajmuje się także malarstwem, jego grafiki i obrazy były prezentowane na wystawach w różnych krajach[3]. Aktywny jest również jako reżyser teatralny[3], występował jako aktor i recytator, projektował scenografię i kostiumy[1]. Zrealizował autobiograficzny film Apology[1].

TwórczośćEdytuj

W muzyce Bussottiego widoczne są wpływy twórczości Antona Weberna i techniki serializmu, a później także Johna Cage’a[5]. W swoich partyturach często stosował zapis graficzny[4][5] o silnie zautonomizowanej strukturze, doprowadzając do dużej nieokreśloności formy i zdarzeń dźwiękowych, często jedynie symbolicznie sugerowanych[1]. W późniejszym okresie wrócił do tradycyjnej notacji muzycznej, nie rezygnując jednak z różnych niekonwencjonalnych rozwiązań[1]. Sztuki sceniczne Bussotiego stanowią mieszankę różnorodnych stylów i elementów, utrzymane są w klimacie nasyconym erotyką i mglistą, surrealistyczną symboliką[1]. Autor sformułował koncepcję teatru totalnego, którego główną postacią jest on sam: jako twórca, realizator i zakamuflowany bohater[1].

Ze względu na swoje przeładowane erotyką i symboliką seksualną dzieła sceniczne Bussotti jest uważany za twórcę kontrowersyjnego[1][2]. W 1991 roku został zwolniony z posady dyrektora weneckiego Biennale, po tym jak zrealizował szereg skandalizujących przedstawień; w jednym z nich na scenie wystąpiła prostytutka[2].

Ważniejsze kompozycjeEdytuj

(na podstawie materiałów źródłowych)[3]

Utwory instrumentalneEdytuj

  • Breve na fale Martenota, 1958
  • Five Piano Pieces for David Tudor, 1959
  • Sette fogli, 1961
    • I Couple na flet i fortepian
    • II Coeur na perkusję
    • III Per tre na fortepian
    • IV Lettura di Braibanti na głos solo
    • V Mobile-stabile na głos, fortepian i gitary
    • VI Manifesto per Kalinowski na orkiestrę
    • VII Pour clavier

Utwory orkiestroweEdytuj

  • Mit einem gewissen sprechenden Ausdruck na orkiestrę kameralną, 1963
  • Marbe pour cordes (1967)
  • Bergkristall (1973)
  • Timpani (1985)
  • Il poemetto (1987)

Utwory wokalno-instrumentalneEdytuj

  • opera Lorenzaccio według Alfreda de Musseta, 1972
  • opera Nottetempo, 1976
  • balet Cristallo di Rocca, 1983
  • balet La Musa, 1984
  • Due voci na sopran, fale Martenota i orkiestrę, 1956
  • Memoria na głosy solowe, chór i orkiestrę, 1962
  • misterium kameralne La Passion selon Sade, 1965
  • Cinque frammenti all’Italia na głosy, 1967
  • The Rara Requiem na 7 głosów i 15 instrumentów, 1969
  • Ultima rara na głos i gitarę, 1970
  • Suite de Lorenzaccio na sopran i orkiestrę, 1972
  • Syrosadunsettimino na 12 głosów i 8 instrumentów, 1973
  • Poesia di De Pisis na sopran i orkiestrę, 1975

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 1. Część biograficzna ab. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1979, s. 472. ISBN 83-224-0113-2.
  2. a b c Gay Histories and Cultures. edited by George Haggerty. New York: Taylor & Francis, 2000, s. 238-239. ISBN 0-8153-1880-4.
  3. a b c d Encyklopedia muzyki. red. Andrzej Chodkowski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 132. ISBN 978-83-01-13410-5.
  4. a b Nicole V. Gagné: Historical Dictionary of Modern and Contemporary Classical Music. Lanham: Scarecrow Press, 2012, s. 50-51. ISBN 978-0-8108-6765-9.
  5. a b c Michael Kennedy: The Concise Oxford Dictionary of Music. Oxford: Oxford University Press, 2004, s. 113. ISBN 0-19-860884-5.