Sylwin (minerał)

minerał

Sylwinminerał z gromady halogenków. Minerał rozpowszechniony tylko w pewnych rejonach Ziemi.

Sylwin
Mineral Silvina GDFL123.jpg Sylvin (aka).jpg
Różnobarwne postacie kryształów Sylwinu
Różnobarwne postacie kryształów Sylwinu
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny chlorek potasu (KCl)
Twardość w skali Mohsa 2
Przełam nierówny, muszlowy
Łupliwość doskonała, zgodna ze ścianami sześcianu
Układ krystalograficzny regularny
Gęstość minerału 1,9-2,0 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biała, szara, żółtawa, czerwonawa, niebieska, fioletowa, często bezbarwny
Rysa biała
Połysk szklisty

Nazwa pochodzi od nazwiska holenderskiego chemika i lekarza Franciscusa Silvusa (François Deleboe) zwanego Sylwiuszem (XVII wiek).

WłaściwościEdytuj

Najczęściej tworzy skupienia ziarniste, igiełkowe, zbite. Kryształy mają postać sześcianów, ośmiościanów bądź ich kombinacji. Często występują zbliźniaczenia. Jest kruchy, przezroczysty, przeświecający, bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie, jest higroskopijny. Ma słono-gorzki smak.

WystępowanieEdytuj

Jest minerałem typu ewaporatu; powstaje głównie wskutek odparowywania słonych zbiorników wodnych m.in. mórz, zatok, słonych jezior itp., rzadziej podczas ekshalacji wulkanicznej. Współcześnie powstaje w Morzu Martwym. Współwystępuje z halitem, karnalitem.

Miejsca występowania: Niemcy, Ukraina, Wielka Brytania, Kanada – Saskatchewan, USA – Utah, Teksas, Indie, Włochy – okolice Etny i Wezuwiusza. Duże złoża tej soli znajdują się w Rosji – Ural, Hiszpanii – Cardonie Suria i Francji – Alzacja.

W Polsce występuje na Kujawach w Kłodawie i Inowrocławiu. Obecność stwierdzono w Zatoce Puckiej (w otworach wiertniczych).

ZastosowanieEdytuj

  • surowiec dla przemysłu chemicznego: (do produkcji nawozów sztucznych, materiałów wybuchowych, sztucznych ogni, zapałek, mydła)
  • roztwór zwany solą Sylwiusza był stosowany jako lekarstwo na nadkwasotę
  • ma znaczenie kolekcjonerskie

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • O. Medenbach, C. Sussieck – Fornefeld -Minerały – „Świat Książki” 1996 r.
  • W. Heflik, L. Natkaniec – Nowak – Minerały Polski – Wyd. „Antykwa” 1998 r.
  • W. Schumann – Minerały świata – O. Wyd. ”Alma – Press” 2003 r.
  • J.Bauer – Przewodnik Skały i minerały – Wyd. Multico 1997 r.

Linki zewnętrzneEdytuj