Otwórz menu główne

Syromalabarski Kościół katolicki

Syromalabarski Kościół katolicki (mal. സിറോ മലബാർ സഭ) – jeden z katolickich Kościołów wschodnich, sięgający początkami misji św. Tomasza Apostoła, który działał na terenie Indii w I wieku. Należy do wschodniosyryjskiej tradycji liturgicznej. Liczy około 4,3 mln wiernych, mieszkających w Indiach, głównie na terenie stanu Kerala (starożytny Malabar), a także w mniejszym stopniu w diasporze. Od 1992 posiada status Kościoła arcybiskupiego większego. Jest największym Kościołem z grupy tzw. chrześcijan św. Tomasza.

Syromalabarski Kościół katolicki
സിറോ മലബാർ സഭ
Ilustracja
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Katolicyzm
   └ Katolickie Kościoły Wschodnie
Ustrój kościelny episkopalizm
Obrządek malabarski
Zwierzchnik
• tytuł zwierzchnika
kard. George Alencherry
arcybiskup większy Ernakulam-Angamaly
Zasięg geograficzny  Indie
Strona internetowa
Cyriak Eliasz Chavara, święty Kościoła syromalabarskiego
Ceremonia koronacji podczas ślubu w rycie syromalabarskim
Błogosławieństwo podczas Mszy w rycie syromalabarskim

HistoriaEdytuj

Kościół Syromalabarski wywodzi się z grupy Chrześcijan św. Tomasza, których Portugalczycy spotkali na wybrzeżu Malabaru w 1498 r. byli w kontakcie jedynie z przedstawicielami perskiego Kościoła Wschodu. W związku z tym od VI do XVI wieku stanowili wspólnotę uznającą wyłącznie jurysdykcję biskupów doktryny przedefeskiej i duchowe zwierzchnictwo katolikosa-patriarchy Seleucji-Ktezyfonu. Portugalczycy, którzy nie uznali tradycji malabarskich, wprowadzili tradycje łacińskie, podporządkowując tamtejszych chrześcijan łacińskiemu arcybiskupowi Goa, Aleksemu Menezesowi.

W 1559 r. podczas synodu w Diamper, zwołanego przez Menezesa, odwołano szereg tradycji malabarskich, wprowadzając elementy łacińskie tak w liturgii jak i dyscyplinie kościelnej. W wyniku tych zmian, doszło do licznych protestów ze strony malabarczyków, co doprowadziło do zerwania jedności z Rzymem w 1653 r. i utworzenia Malankarskiego Kościoła Ortodoksyjnego, z którego w 1930 roku wyłonił się Syromalankarski Kościół katolicki.

Sytuację załagodzili karmelici, wysłani tam przez papieża Aleksandra VII w roku 1656. Unia została częściowo przywrócona w roku 1662, a karmelici pozostawali kolejnymi biskupami w Kościele syro-malabarskim do roku 1896, kiedy to Rzym utworzył trzy tam wikariaty apostolskie – Triczur, Ernakulam i Czanganaczeri.

W 1923 r. Pius XI dokonał reorganizacji administracyjnej tworząc prowincję kościelną z siedzibą w Ernakulam. Po Soborze Watykańskim II powstały egzarchaty o charakterze misyjnym, przekształcone następnie w diecezje.

Liturgia kościoła Syro-Malabarskiego wywodzi się z tradycji chaldejskiej. Językiem liturgicznym jest żywy język – malajalam. Pewne modlitwy i aklamacje zachowano w języku syriackim. Poza Malabarem w użyciu jest też hindi[3].

OrganizacjaEdytuj

Zwierzchnicy KościołaEdytuj

Głową Kościoła syromalabarskiego jest arcybiskup większy Ernakulam-Angamaly. Kolejno na czele Kościoła stali:

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj