Otwórz menu główne
Herb Szeptycki wedł. Tadeusza Gajla
Hrabiowski Herb Szeptycki

Szeptyccy herbu własnego[1] – jeden z najbardziej znaczących rodów bojarskich województwa ruskiego, w wieku XVIII spolonizowani, od 1871 nosili austriacki tytuł hrabiowski.

Do XVI wieku nazywali się "z Szeptyc", później Szeptyckimi. Po nabyciu majątku Uherce w powiecie rudeckim, część rodziny tytułowała się na Szeptycach, a część na Woszczańcach i Uhercach. Z powodu wyznania prawosławnego nie byli dopuszczeni do urzędów. Od początku XVIII w. grekokatolicy, trzech członków rodu (Bazyli, Atanazy i Leon Szeptyccy) sprawowało w latach 1708-1772 posługę biskupa ordynariusza greckokatolickiej diecezji lwowskiej. Biskup Atanazy Szeptycki był fundatorem Archikatedry Świętego Jura we Lwowie. W wieku XVIII zaczęli zmieniać obrządek na rzymskokatolicki i polonizować się. Po rozbiorach i zmianie obrządku odgrywali istotną rolę wśród ziemiaństwa Galicji Wschodniej. W 1871 Jan Kanty Szeptycki otrzymał austriacki dziedziczny tytuł hrabiowski.

Spis treści

Przedstawiciele roduEdytuj

I generacjaEdytuj

12 kwietnia 1469 w Gródku Kazimierz Jagiellończyk potwierdził prawa dla Fiodora Szeptyckiego oraz jego wnuków Fiodora, Hliba i Sienka do posiadania dóbr Szeptyce, Woszczańce i Kanafosty[2].

II generacjaEdytuj

III generacjaEdytuj

IV generacjaEdytuj

V generacjaEdytuj

VI generacjaEdytuj

VII generacjaEdytuj

  • Jerzy Prokop Szeptycki, syn Pawła, z Szeptyc
  • Aleksander Zahariasz Szeptycki, syn Aleksandra, z Kupnowic

VIII generacjaEdytuj

IX generacjaEdytuj

X generacjaEdytuj

XI generacjaEdytuj

XII generacjaEdytuj

XIII generacjaEdytuj

XIV generacjaEdytuj

Generacja nieokreślonaEdytuj

  • Joanna, żona kolejno Michała Rohozińskiego, Jana Kruszelnickigo (herbu Sas, właściciela wsi Dubie, podcaszego lwowskiego m.in. w 1772, syna sędziego ziemskiego lwowskiego Krzysztofa), Jana Tomaszewskiego[4].


PrzypisyEdytuj

  1. Złota księga szlachty polskiej. T. I. Poznań, 1879, s. 305.
  2. A.G.Z. T.VI. str. 132
  3. Adam Boniecki: Herbarz polski: wiadomości historyczno-genealogiczne o rodach szlacheckich. Cz. 1. T. 3. Warszawa : Warszawskie Towarzystwo Akcyjne S. Orgelbranda S[yn]ów), 1900, s. 287.
  4. Adam Boniecki: Herbarz polski: wiadomości historyczno-genealogiczne o rodach szlacheckich. Cz. 1. T. 12. Warszawa : Warszawskie Towarzystwo Akcyjne S. Orgelbranda S[yn]ów), 1908, s. 353.

Literatura dodatkowaEdytuj